ကမ္းလက္မ်ားဆီ
ေဂၚရွယ္
ႏို၀င္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၀၉
လူတိုင္းက ကမၻာႀကီးတခုလံုး လွပေစခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ …။ ကမၻာႀကီးတခုလံုး လွပေအာင္ မလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေပမယ့္ ပန္းေလးတပြင့္ ပြင့္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ နယ္စပ္ေတာရြာေလးမွာ ေက်ာင္းဆရာမ ဝင္လုပ္ခဲ့တယ္ …။ ကေလးေတြကို “စာ” သင္ေပးတာ တမ်ိဳးထဲ မဟုတ္ဘဲ၊ ကိုယ္သိတဲ့ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ ဗဟုသုတေလးေတြပါ ေျပာျပရင္း ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာပါေပးရင္း ကေလးေတြရဲ႔ ဘဝနဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကိုပါ နားလည္ေပးရတယ္။
ကိုယ္စာသင္ေပးရတဲ့ ကေလးေတြကိုပဲ ေမတၱာထားတာမ်ိဳးသာမက လက္လွမ္းမီသမွ် ကေလးေတြ၊ သားသမီးရဲ့ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေ တြရဲ့ ဘဝနဲ႔ ခံစားခ်က္ကိုပါ မွ်ေဝ ေပးခဲ့ရတယ္…။
တေန့ေတာ့ သမီးေလးက
“ေမေမ … သမီးသူငယ္ခ်င္းေလ ဘာျဖစ္မွန္းကို မသိဘူး၊ စာလည္း မရဘူး၊ စာလည္း မလုပ္ဘူး၊ စာလည္း စိတ္မဝင္စားဘူး၊ တမိႈင္မိႈင္နဲ႔ …”
“ေမးၾကည့္ေပါ့ သမီးရယ္။ သူ႔မွာ ဘာအခက္အခဲေတြ ရွိလဲ။ သူ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲေပါ့ …”
ေနာက္တေန႔ ၊ သမီးဆီက ၾကားလိုက္ရတာကေတာ့ -
“ငါေလ ရြာမွာ ေက်ာင္းမေနႏိုင္ဘူး။ ဒီမွာ ေက်ာင္း အလကားတက္ရလို႔ ငါ လာေနရတာ။ အခု ငါ ရြာျပန္ရေတာ့မယ္။ စစ္သား ျပန္လုပ္ရေတာ့မွာ။ ငါ မလုပ္ခ်င္ဘူးဟာ။ ငါ ေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္။ ငါ မျပန္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါ မျပန္လို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ ငါမျပန္ရင္ ငါ့ညီက ငါ့ကိုယ္စား ဝင္ေပးရမွာ။ ငါ့အေဖကို ဒုကၡေပးၾကမွာ။ ငါ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ဘူးဟာ။ ငါေလ … …. …”
စသည္ျဖင့္ ျပန္ ၾကားရပါေတာ့တယ္။
ဒီကေလး တေယာက္ထဲ ဒီလိုေသာကေတြကို ခံစားေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြ လူငယ္ေတြ ဒုနဲ႔ ေဒး ပါပဲ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလး၊လူငယ္ေတြ၊ လတ္ဆတ္ေနရမယ္၊ ေပ်ာ္ရြင္ တက္ႂကြေနရမယ္၊ အနာဂတ္ကို လွပစြာပံုေဖာ္ေနရမယ့္အစား … ကေလးေတြ အားငယ္ေနၾကရတယ္။ စိတ္ဓာတ္က်ေနၾကတယ္။ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသား အက်ဥ္းခ်ထားခံ ေနရတယ္။
ဆိုးရြားတဲ့ ဒီ အေျခအေနက လြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနၾကၿပီ။ ကူညီေပးမယ့္သူ၊ ကယ္ထုတ္ေပးမယ့္သူေတြကို င့ံလင့္ေနၾကတယ္။ လက္ကမ္းေနၾကတယ္။
“ကမ္းလက္မ်ား ဆီသို႔ …”
Filed under: Contemporary Experience
