နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္) အသင္းအဖြဲ႔ မွတ္ပံုတင္ျပန္လည္ရရွိႏိုင္ရန္အတြက္ ၁၁.၉.၂၀၁၁ တနဂၤေႏြေန႔၌ သင္းလံုးကၽြတ္ အထူးအစည္းအေဝးပြဲ က်င္းပကာ အသင္းသား/သူမ်ား အမ်ားစု၏ ဆႏၵမ်ား ေကာက္ခံအတည္ျပဳခဲ့သည္။

 

နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)သည္ ၁.၁.၂၀၀၁ ရက္ေန႔တြင္ စတင္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးဆပ္ခဲ့ရာ နာေရးကူညီမႈလုပ္ငန္း တခုတည္းသာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ ေဆးကူညီမႈ (သုခကုသုိလ္ျဖစ္ေဆးခန္း-ရန္ကုန္)၊ သုခအလင္း စာၾကည့္တိုက္၊ ပညာဒါန (အေျခခံအဂၤလိပ္စာ၊ 4 Skill) တို႔အျပင္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးလႈပ္႐ွားမႈမ်ားႏွင့္ သဘာဝေဘးဒဏ္ အေရးေပၚကယ္ဆယ္ေရး ကူညီေထာက္ပံ့ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကိုပါ ခ်ဲ႕ထြင္၍ အမ်ားျပည္သူတို႔အား ကူညီေပးဆပ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္ႏွင့္အညီ ယခင္ နာေရးကူညီမႈအသင္း (ရန္ကုန္)၏ ဖြဲ႔စည္းပံုႏွင့္ မ်ားစြာကြာျခား ျမင့္မားလာမႈမ်ား႐ွိေနသျဖင့္ ယခု ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ အသင္း မွတ္ပံုတင္ ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားရာတြင္ အသင္း၏ ဖြဲ႔စည္းပံု စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကိုပါ အမ်ား ျပည္သူလူထု ေကာင္းက်ဳိးမ်ားအား တိုးခ်ဲ႕ကူညီေပးဆပ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ျပန္လည္ျပဳျပင္ ခ်ဲ႕ထြင္ ေရးသားခဲ့ပါသည္။ 

 ယင္းကဲ့သို႔ အသစ္ျပန္လည္ ေရးသားထားရာတြင္ အသိပညာရွင္ အတတ္ပညာ႐ွင္မ်ား၊ ဥပေဒေရးရာပညာ႐ွင္မ်ားႏွင့္ လူမႈေရးသမားမ်ားတို႔ ပူးေပါင္း၍ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ပါသည္။ ထုိသုိ႔ အသစ္ျပန္လည္ ေရးသားခဲ့သည့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံစည္းမ်ဥ္းမ်ားအား အသင္းသား/သူမ်ားအား အမ်ားဆႏၵျဖင့္ အတည္ျပဳခ်က္ရယူႏိုင္ရန္ ေကာ္မရွင္တရပ္ကို ဖြဲ႔စည္းၿပီး သင္းလံုးကၽြတ္ အထူးအစည္းအေဝးပြဲႀကီးအား က်င္းပခဲ့ပါသည္။

 

အစည္းအေဝးသို႔ တက္ေရာက္လာၾကေသာ အသင္းသား/သူမ်ားမွာ ရာခိုင္ႏႈန္းအားျဖင့္ ေက်ာ္လြန္စြာ တက္ေရာက္သျဖင့္ အစည္းအေဝး အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ အမ်ားဆႏၵအား ေကာက္ခံခဲ့ရာ တက္ေရာက္သူ အသင္းသား/သူမ်ားအားလံုးမွ ကန္႔ကြက္မည့္သူမ႐ွိ သင္းလံုးကၽြတ္ ေထာက္ခံမႈျဖင့္ ေအာင္ျမင္စြာျဖင့္ အသင္းဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံစည္းမ်ဥ္း အတည္ျပဳ ႏိုင္ခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ အသင္းမွတ္ပံုတင္ တရားဝင္ရ႐ွိေရးအတြက္ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီးသို႔ ဆက္လက္တင္ျပ ေလွ်ာက္ထားေတာ့မည္ျဖစ္ပါသည္။

 

ယင္း သင္းလံုးကၽြတ္ အစည္းအေ၀းပြဲမစတင္မီ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္၊ လူမႈေရးစိတ္ဓာတ္တို႔ျဖင့္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကိစၥရပ္မ်ားအား တိုက္ဖ်က္ခဲ့ေသာ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)မွ ယာဥ္ေမာင္း၊ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ (၂) ဦးတို႔အား အလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႔တုိ႔၏ ကိုယ္ပိုင္ေငြတို႔ျဖင့္ စုေပါင္းထားေသာ ဆုေၾကးေငြတို႔အား ခ်ီးျမႇင့္ျခင္း အခမ္းအနားအားလည္း က်င္းပေပးခဲ့သည္။

 

နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)၏ အမ်ားျပည္သူလူထုတို႔အေပၚ ထိေရာက္စြာ ကူညီမႈမ်ား တိုးခ်ဲ႕ေပးဆပ္ႏိုင္ရန္အတြက္ အသင္းမွတ္ပံုတင္လ်င္ျမန္စြာ ႏိုင္ငံေတာ္မွ ခ်မွတ္ေပးပါရန္ ေမွ်ာ္လင့္မိယံုမွတပါး အျခားမရွိေတာ့ေခ်။

၁၁.၉.၂၀၁၁ (တနဂၤေႏြေန႔) ေန႔လည္ ၁၂း၀၀ နာရီအခ်ိန္၌ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္) တြင္ လစဥ္က်င္းပလွ်က္႐ွိေသာ စာေပေဟာေျပာပြဲ၌ စာေရးဆရာမ ႏုႏုရည္(အင္းဝ)မွ ‘ကၽြန္မ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ သူႏွစ္ေယာက္’ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ႏွင့္ ဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္တို႔ ႏွစ္ဦး၏ ကိုယ့္အေပၚယံုၾကည္မႈ၊ ျမန္မာ့စာေပသမိုင္းတြင္ စာေပေရးသားျခင္းျဖင့္ ပထမဦးဆံုးေသာ အက်ဥ္းခ် (တသက္တကၽြန္း) ပို႔ျခင္းကိုခံခဲ့ရသည့္ စာေရးဆရာႀကီးႏွစ္ဦး ျဖစ္ေၾကာင္း၊

 

တသက္တကၽြန္းက်ခံရစဥ္ ကၽြန္းေပၚရွိ ေထာင္ဝါဒါအရာရွိမ်ားတို႔မွ ကၽြန္းက်ခံ အက်ဥ္းသားမ်ားထဲတြင္ စာေရးဆရာ ဆိုသူမ်ားပါရွိေၾကာင္း ထိုစာေရးဆရာမ်ားသည္ မိမိတို႔ အလြန္ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးအားက်ခဲ့ေသာ စာေပပညာရွင္ႀကီးမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိတို႔မျမင္ဖူး၍ မတ္တတ္ရပ္ ေဖာ္ျပေပးေစလိုေၾကာင္း၊ ရန္သူမွျပန္လည္၍ ေလးစားသမႈျပဳလုပ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရေသာ စာေပအႏုပညာရွင္ ႏွစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္းေပၚတြင္ ေနထိုင္စဥ္ကာလ၌လည္း အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပပြဲအားဦးေဆာင္၍ က်င္းပခဲ့သူမွာ စာေရးဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္တို႔ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊

စာေရး ဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္သည္လည္း စာေပျဖတ္သန္းမႈ၌ အမ်ားျပည္သူတု႔ိအတြက္၊ တိုင္းျပည္အတြက္၊ ႏိုင္ငံအတြက္အက်ိဳး႐ွိမည့္၊ အက်ိဳးျပဳမည့္ စာေပမ်ားစြာကို ေရးသားေဖာ္ျပ ေပးခဲ့ေသာ္လည္း စာေရးဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ဇနီးျဖစ္သူသည္ မိသားစုအတြက္၊ ဇနီးမယားအတြက္ အခ်ိန္ေပးျခင္း၊ ဝမ္းေရးအတြက္႐ွာေဖြမႈ မျပဳခဲ့ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အျမင္ၾကည္လင္မႈ မ႐ွိခဲ့ေသာ္လည္း ဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ကြယ္လြန္သြားေသာအခ်ိန္ စ်ာပနအခမ္းအနား၌ အမ်ားျပည္သူ လူထုတို႔၏ ဆရာႀကီး၏ ေနာက္ဆံုးခရီးအား စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ လာေရာက္၍ ဂါရဝျပဳ ပို႔ေဆာင္ကန္ေတာ့ၾကျခင္းကို အလြန္အံ့ၾသမႈျဖစ္ေပၚခဲ့ကာ စ်ာပနအခမ္းအနားတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြမ်ားမွ ပန္းမ်ားအား ပရိသတ္မ်ားတို႔မွ တပြင့္ခ်င္းျဖဳတ္ယူ၍ ရင္ဘတ္မ်ားတြင္ ဂုဏ္ယူဝ့ံႂကြားစြာ တပ္ဆင္ၾကျခင္းတို႔ကို ျမင္ေတြ႔မိကာ ဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ ေပးဆပ္မႈမ်ားအတြက္ ဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ဇနီးျဖစ္သူမွာ ယခင္က မိမိ၏ အထင္ႏွင့္အျမင္ လြဲမွားခဲ့ေၾကာင္း ေနာင္တတရား ရခဲ့မႈမ်ားကို စ်ာပနအခမ္းအနားတြင္ ေျပာၾကားဝန္ခံခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ စာေပအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံခဲ့ၾကေသာ ထိုကဲ့သို႔ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားလို မိမိျဖစ္ခ်င္ေၾကာင္း စာေရးဆရာမ ႏုႏုရည္ (အင္းဝ)မွ ေဟာေျပာသြားခဲ့သည္။
 

 

ယခင္ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးမ်ားသည္ တုိင္းျပည္အတြက္၊ လူမ်ဳိးအတြက္ ပရဟိတ စိတ္ဓာတ္တို႔ျဖင့္ ေပးဆပ္ခဲ့သူမ်ားပီပီ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)ရွိ ယခုေခတ္ လူမႈေရးသမား မ်ားသည္လည္း ထိုထိုေသာ စာေပအႏုပညာရွင္ႀကီးမ်ားကဲ့သို႔ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စား ေပးဆပ္ၾကရမည္ ဟူေသာ သံႏိၶ႒ာန္ခ်မွတ္၍ လူမႈေရးပရဟိတ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားမ်ားကို ေဟာေျပာေပးဆပ္သြားခဲ့သည္။

(ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္)

(၁) ဧရာဝတီကို သတ္ေနသူမ်ား၏ စိန္ေခၚသံ

သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရက သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္းလိမ့္မယ္လို႔ တခ်ဳိ႕ကေမွ်ာ္လင့္ေနၿပီး တခ်ဳိ႕လဲ ျပည္ေတာ္ျပန္ၾက၊ တခ်ဳိ႕ကလဲ ျပည္ ေတာ္ျပန္ဖုိ႔ တိတ္တိတ္ကေလးႀကိဳးစားေနၾကခ်ိန္မွာပဲ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရရဲ႕ ဝန္ႀကီးတပါးက ျမန္မာျပည္သူမ်ားရဲ႕ဆႏၵကို လုံးဝ ဂ႐ုမစိုက္ ေၾကာင္း အတိအလင္းထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာျဖစ္ၿပီး ျမန္မာျပည္သူမ်ား မွီခိုအားထားရာျဖစ္တဲ့ မိခင္ဧရာဝတီျမစ္ႀကီး ပ်က္စီးေပ်ာက္ဆုံးရမွာကို စိုးရိမ္လြန္းလုိ႔ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုမွာ တ႐ုတ္အစိုးရပိုင္ကုမၸဏီမ်ားက တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ျမစ္ဆံုဆည္ႀကီးကို ဆက္လက္မေဆာက္လုပ္ပဲ ရပ္တန္႔ဖုိ႔ေတာင္းဆိုေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြကို ဦးသိန္းစိန္အစိုးရရဲ႕ အမွတ္(၁) လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားဝန္ႀကီးဌာန ဝန္ႀကီးဦးေဇာ္မင္းက “ဧရာဝတီေရာဂါသည္မ်ား”, “ဧရာဝတီေရာဂါနဲ႔ အမီလိုက္ေနသူမ်ား” လုိ႔ ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္လိုက္ၿပီး ျမစ္ဆံုဆည္ႀကီးကို ဘယ္သူကပဲကန္႔ကြက္ကန္႔ကြက္ ဆက္ေဆာက္သြားမွာျဖစ္တယ္လုိ႔ ႀကိမ္းဝါးလိုက္ပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႔က ေနျပည္ေတာ္မွာရွိတဲ့ မီးရထားဝန္ႀကီးဌာန ဝန္ႀကီး႐ုံးမွာျပဳလုပ္တဲ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ အဲဒီလို ေျပာဆို လိုက္တာပါ။

ဒီလိုေျပာဆိုရင္းနဲ႔ပဲ ဦးေဇာ္မင္းက ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ လွ်ပ္စစ္ဝန္ထမ္းတဦး၊ ေက်ာ္မင္းလူ (ေရႊျပည္သာ) ဆိုတဲ့ နာမည္ဝွက္ေတြနဲ႔ ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေဆာင္းပါးေရးတာ သူကိုယ္တိုင္ပါပဲလုိ႔ ဝန္ခံသြားပါတယ္။ သူကေျပာပါေသးတယ္။ “ျမစ္ႀကီးကို ဘယ္သူမွမထိန္းသိမ္းခဲ့လုိ႔ ျမစ္ႀကီးကပ်က္စီးတာ။ ေရက စီးခ်င္တဲ့ေနရာေလွ်ာက္စီးေနတာ” လုိ႔ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကိုေတာင္ အျပစ္တင္သြားပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ သူအပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ နအဖစစ္အုပ္စုက ႏိုင္ငံကို ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈအတြင္း တာဝန္မဲ့ခဲ့တာကိုေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဦးေဇာ္မင္းဟာ ဗိုလ္မႉးႀကီးေဟာင္းတေယာက္ျဖစ္ ၿပီး နအဖအစိုးရသက္တမ္းအတြင္းမွာလဲ အမွတ္ (၁) လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားဝန္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သူပါ။

သူေဒါသတႀကီးနဲ႔ေျပာမွပဲ အရင္က ေသေသခ်ာခ်ာမသိခဲ့ရတဲ့ အက်ဳိးစီးပြားအေပးအယူကိစၥေတြကိုပါ သိၾကရပါတယ္။ ျမစ္ဆံုဆည္ အပါ အဝင္ ဧရာဝတီ၊ ေမခနဲ႔ မလိချမစ္မ်ားမွာတည္ေဆာက္ေနတဲ့ ဆည္ႀကီး ၇ ခု ၿပီးစီးသြားရင္ ထြက္လာမည့္ေရအားလွ်ပ္စစ္ပမာဏရဲ႕ ၉၀% ကို တ႐ုတ္အစိုးရကရၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံက ၁၀% ပဲ ရမယ္။ တ႐ုတ္အစိုးရက ရာႏႈန္းျပည့္ရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံတာျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာအစိုးရအတြက္ ဒီလုပ္ငန္းႀကီးမ်ားအတြက္ ၁၅% ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ေပးတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒီဆည္တည္ေဆာက္ေရးမွာ တ႐ုတ္အစိုးရက ၈၅% ပိုင္ၿပီး ျမန္မာအစိုးရက ၁၅% ပဲပိုင္တယ္ေပါ့။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေရာင္းလုိ႔ရမည့္အျမတ္ေငြရဲ႕ ၇၀% ကို တ႐ုတ္အစိုးရကရမွာျဖစ္ၿပီး ၃၀% ကိုသာ ျမန္မာအစိုးရက ရမွာပါ။ သူအဆိုအရပဲ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႕လိုက္ရတာက ကခ်င္တိုင္ရင္းသားမ်ား အမြန္အျမတ္ထားရာျမစ္ဆံုကို ဖ်က္ဆီးပစ္လုိ႔၊ ျမန္မာ ျပည္သူမ်ားအမွီျပဳအားထားရာ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကို တ႐ုတ္အစိုးရကို ဖ်က္ဆီးခြင့္ျပဳလိုက္လုိ႔ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရျပန္ရမွာက ပိုင္ဆိုင္မႈရဲ႕ ၁၅%၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားရဲ႕ ၁၀%၊ နဲ႔အျမတ္အစြန္းရဲ႕ ၃၀% ပါ။ ပ်က္စီးေပ်ာက္ဆံုးသြားရမည့္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကို ဆုံး႐ႈံးလုိ႔ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားအားလုံး၊ အခုလက္ရွိမ်ဳိးဆက္ေတြသာမက ေနာင္လာမည့္ မ်ဳိးဆက္မ်ား ခံစားရမည့္ ဆုံး႐ႈံးမႈပမာဏက ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ ခံစားရမည့္အက်ဳိးအျမတ္ထက္ အဆေပါင္းေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး ႀကီးမားလွတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဦးေဇာ္မင္းထည့္တြက္ပံုမရပါဘူး။

(၂) တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ မဟာတံတိုင္းအသစ္

တ႐ုတ္ျပည္က ထင္ရွားေက်ာ္္ၾကားလွတဲ့ မဟာတံတိုင္း (The Great Wall) ႀကီးကို အားလုံးၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ဘီစီ ၅ ရာစုေလာက္ကစၿပီး မင္မင္းဆက္ (Ming Dynasty) (၁၃၆၈-၁၆၄၄) အထိကာလအတြင္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေျမာက္ပိုင္းကက်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္မႈေတြကို ကာ ကြယ္ဖုိ႔ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာကိုအဓမၼေစခိုင္းၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတည္ေဆာက္ခဲ့ရတဲ့ ခံတပ္တံတိုင္းႀကီးေတြပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္ သက္တမ္းရွိၿပီး မိုင္ေပါင္း ၅၀၀၀ ေက်ာ္ရွည္လ်ားလုိ႔ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္မွာ ကုလသမဂၢက ကမာၻ႔အေမြအႏွစ္တပါးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳထားတာပါ။ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ လက္ရွိတ႐ုတ္အစိုးရက မဟာတံတိုင္းအသစ္ႀကီးတခုကို ေဆာက္လုပ္ေနပါတယ္။ ဒီတခါေဆာက္တဲ့ မဟာတံ တိုင္းအသစ္က တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအတြင္းမွာမဟုတ္ပါ။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအျပင္ဘက္ ကမာၻတဝွမ္းမွာ တ႐ုတ္အစိုးရပိုင္ကုမၸဏီမ်ား ေဆာက္လုပ္ေနတဲ့ ေရကာတာႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အာဖရိကမွာဆိုရင္ အဲဒီႏိုင္ငံမ်ားကထြက္တဲ့ ေရနံကို ၿပိဳင္ဘက္မရွိ ဝယ္ယူႏိုင္ဖုိ႔ သက္ဆိုင္ရာအစိုးရမ်ားကို လာဘ္ထိုးတဲ့အေနနဲ႔ တ႐ုတ္အစိုးရက ဆည္ႀကီးေတြ ေဆာက္လုပ္ေပးပါတယ္။ ျခံစည္း႐ိုးျခင္းကပ္ေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ထြက္လာမည့္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို ဝါးမ်ိဳစားေသာက္ဖုိ႔ ဆည္ေတြေဆာက္ေပးတာပါ။ သမိုင္းေဟာင္းမွာ မဟာတံတိုင္းႀကီးေဆာက္ေတာ့ အျပစ္မဲ့ တ႐ုတ္ျပည္သူေတြ အဓမၼလုပ္အားေပးခိုင္းေစခံၾကရ၊ ေနရာေရႊ႕ေျပာင္းၾကရ၊ ဘဝေတြပ်က္စီးၾကရ၊ အသက္ေတြ ေသဆုံးၾကရသလိုပဲ ဒီကေန႔ေခတ္္၊ တ႐ုတ္အစိုးရရဲ႕ မဟာတံတိုင္းသစ္ ေဆာက္လုပ္ရာမွာ ကမာၻတဝွမ္းက အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကရတာပါ။

သမိုင္းေဟာင္းမွာတုံးက မဟာတံတိုင္းေဆာက္လုပ္ရာမွာ ေဒသခံစစ္ဘုရင္ေတြ အက်ဳိးစီးပြားျဖစ္ထြန္းခဲ့သလို ဒီကေန႔ တ႐ုတ္အစိုးရက ကမာၻကိုပတ္ၿပီး ဆည္ေတြတည္ေဆာက္ရာမွာလဲ တ႐ုတ္အစိုးရနဲ႔ အေပါင္းအပါ အာရွနဲ႔အာဖရိက က အာဏာရွင္အစိုးရေတြပဲ အက်ိဳးစီး ပြားျဖစ္ထြန္းၾကတာပါ။ ဆည္ေတြေဆာက္လုိ႔ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ျမစ္ႀကီးေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္းရတဲ့ ၿမိဳ႕ရြာေတြ၊ အဓမၼလုပ္အားေပးရတဲ့ ျပည္သူ ေတြ၊ ပ်က္စီးသြားတဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ရာသီဥတု၊ ေရလႊမ္းခံရတဲ့လယ္ေျမေတြ၊ ကႏၱာရျဖစ္သြားတဲ့ စိုက္ပ်ဳိးခင္းေတြ၊ အသတ္ခံလိုက္ရတဲ့ သစ္ေတာႀကီးေတြ၊ ၿဖိဳခ်ခံလိုက္ရတဲ့ ေတာင္တန္းႀကီးေတြကို တ႐ုတ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕အေပါင္းအပါ အာဏာ ရွင္မ်ားက အလြယ္တကူေမ့ေလ်ာ့လိုက္ၾကၿပီး တ႐ုတ္ေရွးဘုရင္မ်ားက မဟာတံတိုင္းႀကီးအတြက္ ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားၾကသလို တ႐ုတ္ အာဏာရွင္မ်ားနဲ႔ အေပါင္းအပါမ်ားကလဲ မဟာတံတိုင္းသစ္ ဆည္ႀကီးမ်ားအတြက္ ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားေနၾကတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္မို႕ တ႐ုတ္အစိုးရ ရဲ႕ ဩဇာခံ စစ္ဘုရင္တပါးျဖစ္တဲ့ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္းၿပီး ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးကို ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဆႏၵအတိုင္း ရပ္တန္႔လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ဘယ္တုံးကမွမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါ။ အခု ဦးေဇာ္မင္းရဲ႕စိန္ေခၚခ်က္က က်ေနာ့္သံသယကို အတည္ျပဳ ေပးလိုက္ပါၿပီ။

(၃) ဆည္ေတြမွာ သက္တမ္းရွိ၍ ထိုသက္တမ္းမွာတိုေတာင္း၏

ဦးေဇာ္မင္းက ေျပာသြားပါေသးတယ္။ “ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ေရအားလွ်ပ္စစ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္႔ထက္ပိုၿပီးေတာ့ အေတြ႕အၾကဳံရွိတဲ့လူ မရွိေတာ့ဘူး” တဲ့။ အဲဒီစကားအတြက္ အေတာ္အံ့ဩမိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ သူကပဲ ဒီဆည္ႀကီးကို တ႐ုတ္အစိုးရကို ကာလအကန္႔အသတ္တခုနဲ႔ လုပ္ခိုင္းၿပီး အဲဒီကာလၿပီးဆုံးတဲ့ အခ်ိန္မွာ “ၿပီးပါၿပီ၊ ကုန္ၿပီ၊ မင္းျပန္ေတာ့၊ ဒါႀကီးထားခဲ့ေတာ့။ ကိုယ့္အႏိုင္ငံအပိုင္ျဖစ္တယ္။ ဒီထက္အက်ဳိးရွိတဲ့ဟာ ဘာရွိေသးလဲ” လုိ႔ အားရပါးရေျပာသြားလုိ႔ပါ။ ဆည္ႀကီးေတြမွာ သက္တမ္းရွိတယ္ ဆိုတာ သူသိပံုမရပါ။

ျမစ္ကိုပိတ္ဆို႔ၿပီး ဆည္ေတြ၊ ေရေလွာင္ကန္ေတြ တည္ေဆာက္ၾကတဲ့အခါ ျမစ္ဖ်ားပိုင္းကစီးလာတဲ့ေရေတြဟာ ေရကာတာႀကီးေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းကို ဆက္လက္မစီးဆင္းႏိုင္ပဲ ေရေလွာင္ကန္ႀကီးထဲမွာပဲ ထိန္းသိမ္းခံၾကရမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ေရကာတာက ေရတံခါးႀကီးမ်ားကို ဖြင့္ေပးမွသာ ေရေတြ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းကို ဆက္လက္စီးဆင္းႏိုင္မွာပါ။ အဲဒီေရေလွာင္ကန္ႀကီးထဲကို ေရေတြတင္မကဘူး ႏုံးေျမေတြ (Sediment) ပါ စီးဝင္ေရာက္ရွိမွာပါ။ အဲဒီ ႏုန္းေတြက ေရေလွာင္ကန္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာသြားၿပီး စုပံုအနည္ထိုင္ၾကမွာပါ။ ေရေလွာင္ကန္ႀကီးရဲ႕ ၾကမ္းျပင္က ေရတံခါးႀကီးမ်ားရဲ႕ေအာက္ဖက္အေဝးႀကီးမွာမို႔ ေရတံခါးႀကီးမ်ားကို ဖြင့္လုိ႔ ေရေတြ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းကို စီးဆင္းခြင့္ရရင္ေတာင္မွ ႏုံးေတြအတြက္ကေတာ့ ထြက္ေပါက္မရွိပါ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေရေလွာင္ကန္ၾကမ္းျပင္မွာ တေျဖးေျဖးစုပံုအနယ္ထိုင္လာတဲ့ ႏုံးေျမေတြဟာ ႏွစ္ေတြ ၾကာတာနဲ႔အမွ် ျမင့္တက္ခိုင္မာလာၿပီး ေရေလွာင္ကန္ရဲ႕ၾကမ္းျပင္ဟာ တစတစ ျမင့္တက္လာၿပီး ကန္ထဲမွာေလွာင္ႏိုင္တဲ့ ေရပမာဏဟာလဲ နည္းသထက္ နည္းလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လုိ႔ ေရေလွာင္ကန္ထဲမွာ ႏုံးေတြမ်ားလာတာနဲ႔အမွ်၊ ေအာက္ၾကမ္းျပင္ျမင့္တက္လာတာနဲ႔ အမွ်၊ ေလွာင္ႏိုင္တဲ့ေရပမာဏနည္းလာတာနဲ႔အမွ်၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအားထုတ္ႏိုင္စြမ္းဟာလဲ ေလ်ာ့နည္းလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေရ ေလွာင္ကန္တခု၊ ေရကာတာတခုရဲ႕ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္ႏိုင္စြမ္းဟာ အမ်ားဆုံး ႏွစ္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကားမွာပဲ ရွိတတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္သြားၿပီးရင္ျဖင့္ အဲဒီ ေရေလွာင္ကန္ႀကီးဟာ ႏုံးေျမေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ကန္ႀကီးတခုပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္ဖုိ႔ အသုံးမဝင္ေတာ့သလို ခရီးသြားလာေရးနဲ႔ အျခားကိစၥမ်ားအတြက္လဲ အသုံးဝင္မွာမဟုတ္ေတာ့ပါ။

ျမစ္ဆံုဆည္အပါအဝင္ တ႐ုတ္အစိုးရကတည္ေဆာက္ေနတဲ့ ဆည္ႀကီးမ်ားအတြက္ တ႐ုတ္အစိုးရက ႏွစ္ ၃၀ စာခ်ဳပ္နဲ႔ (BOT/Build, Operate and Transfer) လုပ္ကိုင္ခြင့္ရမွာျဖစ္လုိ႔ ႏွစ္ ၃၀ ျပည့္လုိ႔ တ႐ုတ္အစိုးရက က်ေနာ္တို႔ကို ဒီဆည္ႀကီးမ်ား ျပန္လႊဲေျပာင္းေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ရမွာက ႏုံးေျမေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အမိႈက္ကန္ႀကီးေတြပါ။ ဦးေဇာ္မင္းေျပာသလို အက်ဳိးရွိမယ္ဆိုတာ လုံးဝမျဖစ္ႏိုင္ပါ။

(၄) အဂၤုလိမာလ ဇာတ္သိမ္းခန္း

က်ေနာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလုံးနီးပါး ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ေအာင္ျခင္း ၈ ပါးထဲက အဂၤုလိမာလခြၽတ္ခန္းကို ၾကားဘူးၾကမွာပါ။ ဘုရားလက္ထက္က အဂၤုလိမာလ သတို႔သားဆိုတာ ရွိခဲ့တယ္။ တကၠသိုလ္မွာ ဒိသာပါေမာကၡဆရာႀကီးထံခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ပညာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးက သူ႕တျပည့္ကို သူ႔ဇနီးနဲ႔မသကၤာျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးက အဂၤုလိမာလကိုေခ်ာက္တြန္းတဲ့အေနနဲ႔ သူ႔ဆီမွာ ပညာေတြ သင္ယူ ဖုိ႔ဆိုရင္ သူက ေငြေၾကးလက္မခံပဲ လူ႔လက္ညႇဳိးအေခ်ာင္း ၁၀၀၀ ကိုသာ ပညာသင္ခအျဖစ္လက္ခံမွာ ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာၿပီး အဂၤုလိမာလကို လူ႔လက္ညႇဳိး အေခ်ာင္း ၁၀၀၀ နဲ႔ သူ႔ကိုပူေဇာ္ႏိုင္မွ ျပန္လာခဲ့ဆိုၿပီး ေက်ာင္းေတာ္က ေမာင္းထုတ္ပါတယ္။ ဆရာ့စကားနားေထာင္တဲ့ အဂၤုလိမာလကလဲ ေက်ာင္းကထြက္ခြာလာၿပီး လူေတြကို လိုက္သတ္၊ လက္ညႇဳိးေတြကိုျဖတ္၊ အဲဒီလက္ညႇဳိးေတြကို ေပ်ာက္သြားမွာစိုးလုိ႔ ႀကိဳးနဲ႔သီၿပီး လည္ပင္းမွာခ်ိတ္ဆြဲၿပီး အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ လူဆိုးႀကီး ျဖစ္လာပါတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ ျမိဳ႕ျပင္က ေတာအုပ္ႀကီးတခုမွာခိုလႈံၿပီး ေတာအုပ္ကို ျဖတ္သန္းသြားသမွ် လူေတြကို သတ္ျဖတ္ၿပီး လက္ညႇဳိးေတြ စုေဆာင္းလာတာ တေထာင္ျပည့္ဖုိ႔ တေခ်ာင္းပဲလိုပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သားကို စိတ္ပူလြန္းလုိ႔လိုက္ရွာတဲ့ အဂၤုလိမာလရဲ႕ မိခင္ႀကီးက အဂၤုလိမာလရွိ တဲ့ ေတာအုပ္ကို ေရာက္လာပါတယ္။ အဂၤုလိမာလကလဲ သူ႕အေမကို အေမမွန္းမွတ္မိေပမည့္ ေနာက္ဆုံးလိုတဲ့ လက္ညိႇဳးတေခ်ာင္းကိုရဖုိ႔ သတ္မယ္ဆိုၿပီး အေမ့ေနာက္ကို ဓားဝင့္ၿပီးလိုက္ပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ မိခင္ႀကီးက ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေရွ႕ကေျပး၊ ေသြးဆာေနတဲ့ လူသတ္ သမား အဂၤုလိမာလက ေနာက္ကလိုက္ေနခ်ိန္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ကိုယ္ထင္ျပပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ အဂၤုလိမာလက အေမ့ေနာက္ လိုက္တာကိုရပ္ၿပီး ဘုရားကိုသတ္ဖုိ႔လိုက္ေတာ့ ဘုရားက ေရွ႕ကေန ေျဖးေျဖးေလးႂကြေနေပမည့္ သူဘယ္လိုမွ လိုက္လုိ႔မမီႏိုင္ပါတဲ့။ အဂၤုလိမာလ က “ေဟ့ … ရဟန္းႀကီး၊ မေျပးနဲ႔ ရပ္” လုိ႔ေျပာေတာ့ ဘုရားက “ခ်စ္သား အဂၤုလိမာလ၊ ငါကား မေျပး၊သင္သာ ေျပးသူျဖစ္သည္” လုိ႔ အစခ်ီၿပီး တရားေဟာျပေတာ့မွ အဂၤုလိမာလ အကြၽတ္တရားရ၊ အမွားေတြျမင္ၿပီး ေနာင္တရပါသတဲ့။

အခုလဲ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ စစ္အုပ္စုဟာ က်ေနာ္တို႔ေခတ္ရဲ႕ အဂၤုလိမာလေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕ဆရာႀကီး တ႐ုတ္အစိုးရ ေက်နပ္ေစဖုိ႔အတြက္ တိုင္းျပည္မွာ ရွိသမွ် သစ္ေတာေတြ၊ သတၱဳေတြ၊ သဘာဝဓာတ္ေငြ႕ေတြ၊ ေက်ာက္စိမ္းေတြ၊ အဖိုးတန္ရတနာေတြ၊ အားလုံးကို ေပးအပ္ၿပီး တဲ့ေနာက္ အခု တ႐ုတ္အစိုးရအလိုက် မိခင္ဧရာဝတီကို သတ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားေနပါျပီ၊ ဒီေခတ္မွာေတာ့ အမိဧရာဝတီ အသတ္မခံရေအာင္ ဘုရား ႂကြၿပီးတရားျပဖုိ႔ကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ျမန္မာျပည္သူမ်ားကပဲ စည္းလုံးညီညြတ္တဲ့လႈပ္ရွားမႈနဲ႔အင္အားျပၿပီး အဂၤုလိမာလ ဦးသိန္း စိန္အစိုးရက အမိဧရာဝတီကိုမသတ္ႏိုင္ေအာင္ တားဆီးၾကရမွာပါ။

ဧရာဝတီေတာ္လွန္ေရး စပါၿပီ။

ကာတြန္းေဇာ္မႈိင္း (ဥကၠလံ) – မ႐ိုးေသာဓာတ္ျပားေဟာင္း

စက္တင္ဘာ ၁၃၊ ၂၀၁၁

မိုးမခ စာအုပ္စင္

စက္တင္ဘာ ၁၃၊ ၂၀၁၁

“ဧရာဝတီ ကို မလြမ္းခ်င္ပါ “စာအုပ္ ကို ဖတ္႐ႈပါ – ဦးအုန္း၊ လူထုစိန္ဝင္း၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ ေရႊဥေဒါင္း၊ ပါရဂူ၊ ေမာင္ဝဏၰ၊ ေနဝင္းျမင့္၊ ေလးျဖဴ အစရွိေသာ အႏုပညာ၊ အတတ္ပညာရွင္မ်ားစုစည္းမူ ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕ အတိတ္၊ ပစၥပၸန္၊ အနာဂတ္ အေၾကာင္းမ်ား တစုစည္းထဲ ဖတ္ႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ထားတဲ့ စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဧရာဝတီအတြက္ ‘စိုးရိမ္ေရမွတ္ေတြ’ တထစ္ၿပီး တထစ္၊ တဆင့္ၿပီး တဆင့္၊ ျမင့္တက္ႀကီးမားေနခ်ိန္မွာ ဧရာတီရဲ႕ အသက္ဝိဉာဏ္ကေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ ဆုံး႐ံႈးလုနီးပါၿပီ။ အဲသည္အတြက္ ျမန္မာျပည္သူလူထုတရပ္လုံးရဲ႕ လူထုအတိုင္းအတာ အသိပညာ၊ အႏုပညာ ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထ ကိုယ္အားကိုယ္ကိုး လႈပ္ရွားမႈမွာ အားလုံးက ေရတစက္၊ သဲတပြင့္၊ အုတ္တခ်ပ္ ပါဝင္ၾကပါစို႔။    ။

သင္တို႔ ဖတ္႐ႈေလ့လာဖို႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ေဖ့စ္ဘြတ္နဲ႔ ဝက္ဆိုက္က သည္မွာ -

http://www.irrawaddy.info/

http://www.facebook.com/profile.php?id=100002658624310

အခုက်မွ အသစ္ဆိုက္ေတြ၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ေတြ ထလုပ္မယ့္အစား ရွိၿပီးသား လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ စုေဆာင္းမႈေတြကို အသင့္စားသုံးၾကပါစုိ႔၊ သူတို႔ကြန္ယက္ေတြမွာ ကိုယ့္လႈပ္ရွားမႈေတြ အိုင္ဒီယာေတြ ပ့ံပိုးမွ်ေဝေပးၾကပါစို႔လို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း လက္ဆင့္ကမ္း လက္တို႔မယ္၊ လက္တြဲေပးပါမယ္။

အစီအစဥ္အတြက္ ဖိတ္ၾကား

မိုးမခရြာေဆာ္ႀကီး

စက္တင္ဘာ ၁၂၊ ၂၀၁၁

၄ ႏွစ္ေျမာက္ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး အေလးျပဳျခင္းႏွင့္ ၂၃ ႏွစ္ေျမာက္ စစ္အာဏာသိမ္းျခင္းကို ကန္႔ကြက္ျခင္း ဝါရွင္တန္ဒီစီေဒသတဝိုက္ရွိ ျမန္မာ့အေရး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္သူမ်ားက ေအာက္ပါအတိုင္း လုပ္ေဆာင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကျငာ အသိေပးဖိတ္ၾကားလိုက္ပါသည္ကို လက္ခံရရွိသျဖင့္ လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါသည္။

ျမန္မာျပည္အေရးကို မိမိတို႔မိသားစုအေရးကဲ့သို႔ ဦးထိပ္ပန္ဆင္ေဆာင္ရြက္လိုသူ မည္သူမဆို လက္ခ်င္းခ်ိတ္ လုပ္ေဆာင္ရန္ ႀကိဳဆိုကမ္းလွမ္းလိုက္ပါသည္ဟု ေရးထားသည္။ အစီအစဥ္ေဖာ္ျပခ်က္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

ေနရာ၊      ၊ ျမန္မာသံ႐ံုးေရွ႕ (ဝါရွင္တန္ဒီစီ) 2300, S Street, NW, Washington DC 20008

အခ်ိန္၊      ၊  ေန ့လည္ ၁ နာရီမွ ညေန ၃ နာရီ။

ေန႔ရက္၊   ၊ စက္တင္ဘာ ၁၇ ရက္။ စေနေန ့၊

အစီအစဥ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္၊

ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ ပါဝင္ခဲ့သည့္ သံဃာေတာ္မ်ားက ေမတၱာပို႔ ဆုေတာင္းမည္။ တက္ေရာက္လာသူမ်ားမွ ျမန္မာျပည္အတြက္ စကားေျပာၾကားမည္။ ေတာင္းဆိုမႈေႂကြးေၾကာ္မည္။ လက္မွတ္ထိုးလႈပ္ရွားမႈ လုပ္ေဆာင္မည္။

ေတာင္းဆိုမႈမ်ား

(၁) ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရး

(၂) ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအား ႁခြင္းခ်က္မရွိ ျပန္လြတ္ေရး

(၃) စစ္မွန္သည့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈ ဆင့္ကဲျဖစ္ထြန္းေရး

(၄) ဧရာဝတီ ထာဝရ စီးဆင္းရွင္သန္ေရး

ေလးစားအပ္ပါေသာ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေနသူမ်ားသို႔ စက္တင္ဘာသည္ စစ္တပ္မွ အၾကမ္းဖက္ ႏွိမ္ႏွင္းၿဖိဳခြင္းခဲ့သည့္ ေရႊဝါေရာင္(သံဃာဦးေဆာင္မႈ) ေတာ္လွန္ေရး ၄ ႏွစ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေက်ာင္းသားသူ ျပည္သူမ်ားကို ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီး၍ အာဏာသိမ္းယူခဲ့သည္မွာလည္း ၂၃ ႏွစ္ ေျမာက္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ႏွစ္မ်ားစြာၾကာ၍  မည္မွ်ပင္ ဖံုးဖိထားေစကာမူ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည့္ ေမ့ေဖ်ာက္မရသည့္ သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။  ယေန႔အခ်ိန္အထိ စစ္အာဏာရွင္တို႔သည္ တာ၀န္ယူေျဖရွင္းရမည့္ကိစၥရပ္မ်ားအား မ်က္ႏွာလြဲ၍  ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းကာ ၎တို႔ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္သာ တိုင္းျပည္ကို အသံုးခ်ေနဆဲျဖစ္သည္။

ျမန္မာျပည္တြင္ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရဆဲ။ ျပည္တြင္းစစ္မ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနဆဲ။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားဆဲ။ အေျခခံလြတ္လပ္ခြင့္မ်ား ဆံုး႐ံႈးေနဆဲ ျဖစ္သည္။

မိမိတို႔ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအား စစ္မွန္ၿငိမ္းခ်မ္းဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ အမွန္တကယ္ ေရာက္ရွိရန္  ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာျပည္ဖြားတိုင္းရင္းသားမ်ားအေနျဖင့္ မိမိတို႔ တတ္ႏိုင္သည့္ဖက္မွ ဝိုင္းဝန္းကူညီ ဖိအားေပးေဆာင္ရြက္ေပးၾကရန္ အေလးအနက္ တိုက္တြန္းႏိုးေဆာ္လိုက္ပါသည္။

စစ္မွန္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေရးကိုေရွ႕႐ႈလ်က္

စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္သူမ်ား

Washington DC, Virginia, West Virginia, Maryland

အာရ္အက္ေအသတင္း ေကာက္ႏုတ္ခ်က္

စက္တင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၁၁

ကခ်င္စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္အတြက္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုေရာက္ တိုင္းရင္းသားေတြ စုေပါင္းၿပီး ေဒၚလာ ၆၀၀၀ ေက်ာ္ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ကယ္လီဖုိးနီးယားျပည္နယ္ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ိလိၿမိဳ႕က ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေတြ၊ အဖဲြ႔ေတြနဲ႔ ျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္ အသင္း(LA) တို႔စုေပါင္းၿပီး ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရံပံုေငြရွာေဖြပဲြကေန စီစဥ္လွဴဒါန္းတာျဖစ္တယ္လို႔ ျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္(LA) တာဝန္ခံ ကိုဘိုဘိုက အာအက္ဖ္ေအကို ေျပာပါတယ္။

ေကာက္ခံရရွိတဲ့ အလွဳေငြကို ကခ်င္ ဘုရွားရွစ္ခိုးေက်ာင္းကေနတဆင့္ ကခ်င္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြကို လွဴဒါန္း ေပးအပ္သြားမယ္လို႔ သိရပါတယ္။  ရန္ပံုေငြပဲြေတာ္မွာ တိုင္းရင္းသားေပါင္း စံု႐ိုးရာအကေတြနဲ႔ အစားအစာေတြကို ေကြ်းေမြးဧည့္ခံခဲ့ပါတယ္။

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္က ျပည္သူ႔ဂုဏ္ရည္ စာမ်က္ႏွာမွာ ဓာတ္ပုံေတြ တင္ဆက္ထားပါတယ္။

၁။
“စံပယ္ပန္းထဲမွာ ရနံ႔ဘယ္သူထည့္သလဲ။
ဒ႑ာရီထဲက နတ္သမီးလားမွမသိဘဲ”

ဒီလုိစကားေျပနဲ႔ေရးတဲ့ ကဗ်ာကေလးေတြကုိ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ထုတ္ “ေလွတစင္းနဲ႔ သီခ်င္းသည္” ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တဂုိးရဲ႕ ဆန္းစေသာ္တာ၊ ဂီတၪၨလီ၊ သစ္သီးေကာက္၊ ေရႊနာ၀ါ စတဲ့ ျမန္မာျပန္ကေလးေတြကိုမွီးၿပီး ကိုယ္ပုိင္စိတ္ကူးကေလးေတြ စမ္းသပ္ေရးမိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီကဗ်ာစုေတြထဲမွာ “ပရစ္ေကာက္” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာကေလးကုိေတာ့ လူေတြအႀကိဳက္မ်ားခဲ့တာ သတိရမိတယ္။

ဒု-ကမၻာစစ္အၿပီး လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးမွာ ျမန္မာကဗ်ာကေလးေတြ အသြင္ေျပာင္းစျပဳလာတာ ေတြ႕ရတယ္။ တင္းက်ပ္မြန္းအုိက္ေနတဲ့ (၄-၃-၁) ကာရန္စည္းကုိ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဳိးေဖာက္စျပဳလာတယ္။

“ပင္လယ္၀ကုိ ေလွကေလးန႔ဲထြက္ခဲ့တယ္” ဆုိတဲ့ ဒဂုန္တာရာရဲ႕ကဗ်ာဟန္ဟာ သမား႐ိုးက် ကဗ်ာအသံမဟုတ္ေပဘူး။ “တဟီတီသြားရေအာင္” ဆိုတဲ့ကဗ်ာမွာ …

“ဘဲ့နဲ႔လဲ ေမ
လူထဲ သူထဲ၊ ဟန္ေဆာင္၀ဲမွ
တုိးရွဲလြတ္ရာ၊ ထုိကၽြန္းသာသုိ႔
ဘယ္ခါလုိက္မည္ေျပာစမ္းပါ့” ဆုိတဲ့ အဖြဲ႕ကုိၾကည့္။ လြတ္လပ္ၿပီး ရင္းႏွီးတဲ့ စကားေျပာေလသံနဲ႔ ဖြဲ႕ဆုိထားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

စစ္ၿပီးေခတ္မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ “တာရာ” မဂၢဇင္းဟာ စိတ္ကူးသစ္၊ ေရးဟန္သစ္ကုိ ေရွ႕တန္းတင္ ေနရာ ေပးခဲ့တယ္။ အမ်ဳိးသားလြတ္လပ္ေရးရဲ႕ လကၡဏာ၊ လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းလာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈသစ္ရဲ႕ သေကၤတလုိ႔ ဆုိရေပမယ္။

ကဗ်ာဆရာမ “ၾကည္ေအး” ရဲ႕ “တေစၦ” ကဗ်ာဟာ အဲဒီေခတ္က ဂယက္႐ုိက္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ေပါ့။

“ညႀကီးမင္းႀကီး၊ ထၿပီးထုိင္ေန
အိပ္ရာေတြလဲ၊ ေၾကမြတြန္႔လိပ္
သိတ္စိတ္ညစ္တယ္
သတိျပယ္လြင့္၊ ခုိတြယ္စရာ
အတည္မက်” တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ၁၉၆၀ တ၀ုိက္က ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာအုပ္စုထဲမွာ တဦးအပါအ၀င္။

ကဗ်ာဆုိတာ အသစ္ကုိရွာေဖြျခင္း၊ ဖန္ဆင္းျခင္း၊ စြန္႔စားျခင္းလုိ႔ ခံယူထားသူေတြ။ ဒီေတာ့ ကဗ်ာ ေရးဟန္၊ ေတြးဟန္သစ္ေတြကုိ စူးစမ္းမိၾကတာ မဆန္းပါဘူး။ လူငယ္သစ္ေတြရဲ႕ နယ္သစ္ရွာလုိတဲ့ လကၡဏာတခုသာ။

ေနာင္အခါ “ကာရန္မဲ့ကဗ်ာ” တုိ႔၊ “လြတ္လပ္ကဗ်ာ” တုိ႔ဆုိတဲ့ အသံေတြဟာ စာဆုိေတာ္ပြဲသဘင္ေတြမွာ ျငင္းသံ၊ ခံုသံ၊ ေဆြးေႏြးသံေတြနဲ႔ စီစီညံလာခဲ့ပါတယ္။ ကဗ်ာေလာကမွာ ေတာ္လွန္၊ ေမာ္ဒန္ စသျဖင့္ အသစ္အသစ္ေတြကုိ အငမ္းမရရွာေဖြလာၾကတာ သတိျပဳမိၾကမွာေပါ့။

(၂)
၁၉၆၇ ခုႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေရးခ်င္စိတ္ရွိလုိ႔ စကားေျပနဲ႔ေရးတဲ့ကဗ်ာကုိ ေရးသား ထုတ္ေ၀ခဲ့ဖူးပါတယ္။ “ပိေတာက္မွ သရဖီသုိ႔” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကေလးပါ။ ၁၂ ရာသီဖြဲ႕စာတမ္းပါပဲ။ တလကုိ (၄) ပုဒ္က်ဖြဲ႔ပါတယ္။ အေတြးစကေလးေတြ ပန္းပြင့္သီသလုိ သီၾကည့္မိပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာဆုိ Patience Strong ရဲ႕ Through the year (ႏွစ္လံုးေပါက္) ဆိုတဲ့ စာလွလွကေလးေတြရဲ႕ ၾသဇာအရိပ္ပါခ်င္လဲ ပါမယ္ ထင္တယ္။

အဲဒီစာအုပ္ကေလးကုိ ကဗ်ာခ်စ္သူ၊ စာခ်စ္သူေတြက ႏွစ္သက္လက္ခံၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလိုစာအမ်ဳိးအစားကေလးေတြ ေရးဦးမယ္လုိ႔ ႀကံစည္ေပမဲ့ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။

၁၉၉၅ ခုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ အင္းစိန္ေတာရ နိဗၺိႏၵစခန္းကအျပန္ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာျပန္တာနဲ႔ စာအုပ္ကေလးတအုပ္ ေရးျပန္ပါေလေရာ။

“သစ္ရြက္ေႂကြေပၚမွာ ေရးတဲ့မွတ္တမ္း” တဲ့။

ထံုးစံအတုိင္း စာမူကုိ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ စာေပစိစစ္ေရးကုိ တင္ရတယ္။ ခြင့္ျပဳမိန္႔ ေတာင္းရတယ္။ ထုတ္ေ၀ခြင့္မျပဳလုိ႔ အခုထက္ထိ ထုတ္ေ၀ခြင့္မရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ ေရးမိတာကေလးကုိ ျမည္းႏိုင္ေအာင္ တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

(၃)
ဒီစာစုကေလးကုိ “ကဗ်ာမမည္ စာမမည္” လုိ႔ ဆုိခ်င္လဲဆုိ၊ “စာပန္းခ်ီ” လုိ႔ပဲ ေခၚခ်င္ေခၚ ႀကိဳက္သလုိ ေခၚပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာကေတာ့ “လွပေသာစကားေျပ” တဲ့။ “ႏွင္းဆီပန္းကုိ ဘယ္လုိပဲ ေခၚေခၚ ရနံ႔ေမႊးၿမဲေမႊးမွာပဲ” တဲ့။ ရွိတ္စပီးယားက ဆုိခဲ့ပါသေကာ။ စာဖတ္သူ ေလ့လာဆံုးျဖတ္ အကဲခတ္၊ ပြဲျဖတ္ေစဖုိ႔ အခုလုိတင္ျပလုိက္ပါတယ္။

(၁) လမီးအိမ္ႏွင့္ ညကမၻာ

ညသည္ လမီးအိမ္ကေလးကုိ ခ်ိတ္ဆြဲၿပီး
မရဲတရဲလင္းခ်ိန္ျဖစ္သည္။
ည၏အလွအပတုိ႔က ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္၊
၀တ္လစ္စလစ္က်င္းကာ ေလညင္းခံလ်က္ရွိသည္။
မအူပင္ကုိင္းဖ်ားက တိမ္အနားသတ္မ်ဥ္းက
သေဘၤာပံုရြက္လႊင့္လ်က္။
အာ႐ံုႏုိးေန၍ အိပ္ခ်င္ပုိး ပုန္းေနရေသာ
ကဗ်ာဆရာအဖုိ႔ ညကမၻာတြင္
တေယာက္တည္း ရႊင္ျမဴးေနမိသည္။
တြတ္တီးတြတ္တာ ေတးကဗ်ာဆုိတတ္ေသာ
ငွက္ကေလးတုိ႔သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကၿပီ။
ကဗ်ာဆရာႏွင့္အတူ ႏုိးၾကားေနသူမွာ
စမ္းေခ်ာင္းကေလးပင္ျဖစ္သည္။
သူကား အိပ္သည္ဟူ၍မရွိ။
ေန႔ႏွင့္ညကုိပင္ခြဲျခား၍ သိအံ့မထင္။
သူ႔သံစဥ္ကလည္း အၿမဲရႊင္ေနသည္။
သံစဥ္ထပ္ေနေသာ္လည္း ၿငီးေငြ႔ဖြယ္မရွိ။
ေတးဆုိသူႏွင့္ နားဆင္သူ ႏွစ္ဦးသာရွိေသာ
ဤညကုိ ငံုၾကည့္ေနသူမွာ
လမီးအိမ္ကေလးသာ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္။
ေတး၏အနက္အဓိပၸာယ္ကား
သိလြယ္သည္လည္းမဟုတ္။
အနက္ငုပ္သည္လည္းမဆုိသာ။
ခ်စ္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ ညကမၻာ။

(၂) မုသားေစာင္းသံ

မုသားမ်ားျဖင့္ သုတ္လိမ္းထားေသာ
ေစာင္းႀကိဳးကုိ တီးခတ္အံ့ေသာငွာ
ေၾကးစားေစာင္းသမားသည္
လက္သံစမ္းၾကည့္၏။
ပိုးႀကိဳးႏွင့္က်စ္ထားေသာ ေစာင္းႀကိဳးမွ
ကလိမ္ကက်စ္ေတးတစ ေလွ်ာက်လာခဲ့၏။
မာယာႏွင့္ဖံုးအုပ္၍ သစၥာ႐ုပ္ဆင္
ထားလင့္ကစား ညႇိထားေသာအသံ
မမွန္မကန္ ထြက္လာသည္ကုိ နားဆင္
ၾကရေသာ ပရိသတ္သည္ မ်က္ေတာင္မွ်မခတ္။
ရင္မွ်လည္းမသပ္၊ လွ်ပ္ေပၚေလာ္လည္သည့္
ေတးကုိ ေငးေနၾကကုန္၏။
ဇာတ္ခံု၏ေရွ႕တန္းဆီမွ မုဒိတာသံ
မထြက္ေသာ လက္ခုပ္သံအနည္းငယ္
ေပၚထြက္၍လာ၏။ “ရွက္ဖြယ္တကား …
ရွက္ဖြယ္တကား” ဟု နားထဲ၌
ၾကားေယာင္ေနေသာပရိသတ္ကား
မေနတတ္ မထုိင္တတ္ျဖစ္ဘိ၏။
ထုိ႔ေနာက္ ၿမိဳ႕၀န္မင္း၏ဆုေငြထုပ္ကုိ
ဒူးတုပ္လက္ခံေသာ ေစာင္းသမားသည္
ပရိသတ္အား ျပစားတီးခတ္ျပေလရာ မၾကာမီ
ေထာင္းခနဲ ေစာင္းႀကိဳးျပတ္ေလသတည္း။
ပရိသတ္အား လွည့္စားအံ့ငွာ
အႏုပညာ မာယာသံုးက
လူမုန္းမ်ားေသာဟူ၏။ ။

မိတ္ေဆြႀကီး ကိုေဒါင္း …
က်န္းခ့ံသာလို႔မာပါစ။ ဥတုရာသီမ်ားလည္း သာပါစ။ အရင္ တပတ္ ႏွစ္ပတ္တုန္းက၊ က်ေနာ္က ၾသဂုတ္ဘြဲ႔ေတြ၊ ၾသဂုတ္လအလြမ္းေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ေက်ာ္ကိုကိုတို႔ ၂၀၀၇ ဗကသအေၾကာင္း ထည့္ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။ အခု ေျပာလက္စနဲ႔ ဆက္ေျပာဦးမယ္ဗ်ာ။

၂၀၀၇ဟာ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြအတြက္ ႏိုင္ငံေရးမုန္တိုင္းထန္တဲ့ ႏွစ္တႏွစ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၂၀၀၇မွာေက်ာင္းသားႀကီးေတြလို႔ေျပာရမယ့္ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႔အတိုင္းအတာတခုအထိ ၾသဂုတ္လတိုက္ပြဲဆင္ခဲ့တယ္။ တိုက္ေနရင္းနဲ႔လမ္းခုလတ္မွာ သူတို႔တအုပ္စုလုံး အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္။
ဒါေပမဲ့ တဗိုလ္က် တဗိုလ္တက္စိတ္ဓာတ္နဲ႔တိုက္ပြဲဟာ ဆက္လက္ ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္။ေက်ာင္းသားႀကီး အဖြဲ႔ထဲက မနီလာသိန္းတို႔ အမ်ိဳးသမီးေတြ ဦးေဆာင္တဲ့ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြ ၾသဂုတ္လတိုက္ပြဲအဆက္အျဖစ္ ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲခဲ့တယ္။ ဒီတိုက္ပြဲေတြဟာ ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံႀကီးရဲ႕(၁၉)ႏွစ္ၾကာ မၿငိမ္းေသေသးတဲ့ မီးရွဴးတိုင္ကို မီးကူးညိွလိုက္တာပါပဲ။

အဲဒီလို ေက်ာင္းသားႀကီးအုပ္စု၊ တိတိပပေျပာရရင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔တၿပံဳလုံး အဖမ္းခံသြားရတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ တိုက္ပြဲဟာ ဦးေဆာင္မွဳ မဲ့သြားၿပီလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ၀င္သူ၀င္ၾကပါတယ္။ တကယ္မွာေတာ့၊ စိုးရိမ္ေလာက္ေအာင္ေတာ့လည္း ဦးေဆာင္မွဳမဲ့မသြားဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတာ့ ရွိပါတယ္။

ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔၊ ကိုကိုႀကီးတို႔အုပ္စုလိုက္ႀကီးအဖမ္းခံရတဲ့ညက၊ ကံေကာင္းေထာက္မစြာလို႔ပဲ ဆိုရမယ္၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုေဌးၾကြယ္ အဖမ္းမခံရဘဲ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခြပ္ေဒါင္းစိတ္ဓာတ္က မေနဘူး။ လွ်ိဳ႔၀ွက္ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ၾကားက ကိုေဌးၾကြယ္အေနနဲ႔ အတတ္ႏိုင္ဆုံး လမ္းညႊန္ ဦးေဆာင္မွဳ ေပးႏိုင္ခဲ့ေသးတယ္လို႔ ဆိုရမယ္ ကိုေဒါင္း…။ ကိုေဌးၾကြယ္နဲ႔ကိုဇာဂနာတို႔၊ ကိုေဇာ္သက္ေထြးတို႔၊ က်ေနာ္တို႔ အဆက္အသြယ္ ရွိေနခဲ့ေသးတယ္ ကိုေဒါင္း…။

ၾသဂုတ္လတိုက္ပြဲေတြအၿပီး၊ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ အဖမ္းခံရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ၊ ဦးေဆာင္မွဳပုံသဏၭာန္က မထင္မွတ္ဘဲ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့၊ ဘုရားသားေတာ္ သံဃာေတြက ဦးေဆာင္မွဳအခန္းက႑ကို ေနရာ၀င္ယူလိုက္ၾကတာပါပဲ။ ၾသဂုတ္-စက္တင္ဘာ မိုးထဲေရထဲမွာ သံဃာေတာ္ေတြ လမ္းေပၚထြက္လာတယ္။ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ ေမတၱာပို႔ ဆုေတာင္းၾကတယ္။

က်ေနာ္အမွတ္မမွားဘူးဆိုရင္ေတာ့၊ အဲဒီ၂၀၀၇တုန္းက၊ အခုလို ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးဆိုၿပီး ထင္ရွားခဲ့တဲ့ သံဃေတာ္လွန္ေရးဟာ သန္လ်င္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြက စတင္ တပ္လွန္႔ႏွဳိးေဆာ္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္မလားပဲ။ ဒါနဲ႔တၿပိဳင္နက္တည္းေလာက္မွာ၊ နအဖ စစ္အစိုးရကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း စိန္ေခၚ သပိတ္ေမွာက္ခဲ့တဲ့ စစ္ေတြက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကိုလည္း အသိအမွတ္ျပဳ ေမာ္ကြန္းတင္ရမယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာမွ၊ စက္တင္ဘာ(၅)ရက္ ပခုကၠဴသံဃအေရးအခင္း ျဖစ္လာတာလို႔ မွတ္မိေနပါတယ္။
ဘယ္ေနရာကပဲ စစ၊ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္မွဳကေတာ့ စခဲ့ၿပီပဲ မဟုတ္လား။

ဟုတ္ၿပီ ကိုေဒါင္း…၊ သံဃာေတြ လမ္းေပၚထြက္လာၾကၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြက သံဃာေတြကို ကာကြယ္ ၀န္းရံေပးလာၾကၿပီ။ သံဃာေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္မွဳေနာက္မွာ လူထုကပါလာၿပီ။ သို႔ေသာ္-အစကနဦးမွာ၊ သံဃာေတြက ျပည္သူလူထု ပါလာရင္ နအဖ စစ္အစိုးရက ရမယ္ရွာၿပီး ႏွိမ္နင္းမွာကို တြက္ဆပုံရတယ္။ တဖက္ကလည္း သံဃာေတြက၊ စစ္ အစိုးရက အၾကမ္းဖက္လာရင္ ျပည္သူလူထု ထိခိုက္နစ္နာမွာကို စိုးရိမ္ပုံရပါတယ္။

အေျခအေနက ႏိုင္ငံေရးဒီေရျမင့္သစ္ကို ေရာက္လာၿပီ။ စက္တင္ဘာလထဲကို ေတာ္ေတာ္ ၀င္လာေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြလည္း စာေမးပြဲၿပီးတဲ့သူၿပီးၾကၿပီ။ စာေမးပြဲၿပီးေအာင္ မေျဖဘဲ စာေမးပဲြခန္းထဲက ထြက္လာတဲ့ေက်ာင္းသားေတြလည္း ထြက္လာၾကၿပီ။

ေက်ာင္းသားထုက မိုးထဲေရထဲမွာ သံဃာေတာ္ေတြကို အျပည့္အ၀ ၀န္းရံ ကာကြယ္ေနၾကၿပီ။
ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔၊ ကိုဇာဂနာတို႔၊ ကိုေဇာ္သက္ေထြးတို႔ တိုင္ပင္တယ္။ လွ်ိဳ႔၀ွက္ပုန္းေအာင္းေနရတဲ့ ကိုေဌးၾကြယ္နဲ႔လည္း ဆက္သြယ္ၿပီး တိုင္ပင္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔အေျခအေနကို အေၾကအလည္ ေဆြးေႏြး သုံးသပ္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္က်ေတာ့မွလမ္းေပၚထြက္ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ သံဃာေတြရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဆက္သြယ္ ေဆြးေႏြးရတယ္။

သံဃတိုက္ပြဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြ အျပည့္အ၀ ပါ၀င္ေရးကို အေလးအနက္ေလွ်ာက္ထားရတယ္။
သံဃာေတြဘက္ကလည္း သူတို႔တိုက္ပြဲကို ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြက တခဲနက္ ၀ိုင္း၀န္းေထာက္ခံေနၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြ၊ သံဃာေတြရဲ႕ရဲရင့္တဲ့ ဦးေဆာင္မွဳေနာက္မွာ တက္တက္ၾကြၾကြ လိုက္ပါဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ ဆိုတာကို၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာသံဃာေတြက သိေနၾကပါၿပီ။

ဒီေနရာမွာ၊ စကားက်န္ခဲ့လို႔ျဖတ္ေျပာစရာရွိတာက၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ၊ ၾသဂုတ္လ(၂၈)ရက္ေန႔မွာ ေက်ာ္ကိုကိုတို႔၊ လင္းထက္ႏိုင္တို႔လို မ်ိဳးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားငယ္ေလးေတြက ၂၀၀၇ ဗကသ – ဗမာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို တဖန္ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၿပီးၾကတဲ့ အခ်က္ပဲ။ သံဃာေတြကလည္း ဒီသတင္းကိုၾကားတယ္။ ၂၀၀၇ ဗကသ အေပၚမွာသံဃာေတြက ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္တယ္။
ဒီေတာ့ ပုန္းေနရတဲ့ ကိုေဌးၾကြယ္ဘက္ကေန၊ မပုန္းေပမဲ့ ေအာင္းေနရတဲ့ ကိုဇာဂနာတို႔ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကေန၊ တာ၀န္ရွိတဲ့ သံဃေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးမွဳရဲ႕ ရလဒ္အျဖစ္၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလ (၂၄) ရက္ေန႔ကို ျပည္သူတရပ္လုံး ပါ၀င္တဲ့အေထြေထြ သပိတ္ႀကီး စတင္ဆင္ႏႊဲဖို႔ ေၾကညာလိုက္ႏိုင္တာပါပဲ။

ကိုေဒါင္းေရ…တခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြက အခုအခ်ိန္မွာ ထုတ္ေျပာဖို႔ မသင့္ေသးတာမို႔က်ေနာ္ ဒီေလာက္ပဲ ေျပာႏိုင္တာကို ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ။ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေရခဲတုံး အရည္ေပ်ာ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

အားလုံးကို သတိရလ်က္…

ေအာင္ေ၀း
ၾသဂုတ္ ၂၉-၂၀၁၁။

ဆရာေမာင္ဆုရွင္ကို လူခ်င္းစသိသည္ကား ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ေလာက္ကျဖစ္သည္။ ယခုျပန္တြက္လွ်င္လွ်င္ ၃၈ ႏွစ္ သို႔ တိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ စတင္ သိကြၽမ္းခဲ့သည့္ေနရာကား ျမန္မာ့အသံအေဆာက္အဦအတြင္းရွိ စတူဒီယိုခန္းမ ၌ ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္သည္ အထက (၂) လႈိင္ၿမိဳ႕နယ္မွ အထက္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားကိုယ္စား ျမန္မာ့အသံမွ စီစဥ္တင္ ဆက္ခဲ့ေသာ ‘သုတပေဟဠိ’ ေရဒီယိုအသံလြင့္က႑၌ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္တိုင္းအတြင္းရွိ အျခားေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ (၄) ဦးလည္း ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ဆရာေမာင္ဆုရွင္လစဥ္ေရးသားခဲ့ေသာ ‘ဒို႔ေက်ာင္းသား’ စာေစာင္မွ ‘သိပၸံေလာက’ က႑ကို ဆရာေမာင္ဆုရွင္ကိုယ္တိုင္ေမးျမန္းသည့္ သုတပေဟဠိအေျဖညွိၾကသည့္ အစီစဥ္ျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဆရာ့ကို ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားခဲ့သည္။ ဆရာသည္ ထိုစဥ္ကစာေပဗိမာန္၌ စာတည္းအျဖစ္ အမႈထမ္းေနသည္။ အားလပ္သည့္အခ်ိန္တိုင္း ဆရာ့ထံ၀င္ေရာက္လည္ပတ္ရင္း စာေပဗဟုသုတမ်ား ဆည္းပူးခြင့္ရခဲ့သည္။ ဆရာသည္ စာေပဗိမာန္အေပၚဆံုးအထပ္ရွိ ၀န္ထမ္း အိမ္ယာ၌ပင္ ေနသည္။ လူခ်င္းဆံုတိုင္း စာေပဗိမာန္ထုတ္စာအုပ္အသစ္မ်ားႏွင့္ ဆရာဖတ္ၿပီးသည့္ စာအုပ္အေဟာင္း ေကာင္း ႏိုး ရာရာမ်ားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးေလ့ရွိသည္။ ဆရာႏွင့္ ႏြယ္ငင္ဆက္စပ္၍ ဆရာမိသားစုႏွင့္ပါ ရင္းႏွီးခင္မင္သြားသည္။

ဆရာသည္ အသားျဖဴ၍ ခန္႔၏။ တည္ၾကည္၏။ စာေပသိကၡာအျပည့္ရွိ၏။ စာေကာင္း ေပေကာင္းမ်ား ကို ေမြးထုတ္သလို၊ စာေပအေပၚ၌လည္း သစၥာရွိသူျဖစ္သည္။ ဆရာသည္ (၃) လ တႀကိမ္ထုတ္ ‘သုတပေဒ သာ’ မဂၢဇင္းႏွင့္ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္က စတင္ထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ ‘ျမန္မာ့ စြယ္စံု က်မ္းႏွစ္ခ်ဳပ္’ တို႔ကို စတင္ေမြးဖြားေပး လိုက္သည့္ စာေပဥယ်ာဥ္မွဴးျဖစ္သည္။

ဆရာသည္ ဥပဓိ႐ုပ္ေျဖာင့္သလို၊ အေဟာအေျပာလည္းေကာင္းသည္။ ဆရာ့အသံက ဆြဲအားေကာင္းလွသည္။ စကားလံုးမ်ားရွင္းလင္းတိက်သကဲ့သို႔ ေလယူေလသိမ္းသိမ္ေမြ႕သည္။ ဆရာေဟာေျပာလွ်င္ မည့္သည့္ အေၾကာင္းအရာကိုပင္ ေျပာေျပာ၊ အခ်က္အလက္မ်ား ေဘးသို႔ ထြက္သြားသည္မရွိ စုစုစည္းစည္း က်စ္က်စ္ လစ္လစ္ႏွင့္ အစ၊ အလယ္၊ အဆံုး အခ်ိတ္အဆက္မိမိ ေဟာေျပာတတ္သည္။ ဆရာသည္ ျမန္မာ့အသံ၌ ‘သိပၸံပညာသိေကာင္းစရာ’ က႑ကို ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ တာ၀န္ယူအသံလႊင့္ခဲ့သည္။

ဆရာသည္ လံုးခ်င္း၀တၳဳေရးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေဆာင္းပါးေရးသည္ျဖစ္ေစ၊ အခ်က္အလက္ေ၀ေ၀ဆာဆာႏွင့္ အခ်က္က်က် ေရးတတ္သည္။ သို႔ကလို ေရးတတ္ရန္ဆရာသည္ အခ်က္အလက္မ်ားကို အစုအေဆာင္း လည္းေကာင္းမြန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း က်မ္းဖတ္ထက္ က်မ္း ျပဳခက္သည့္ က်မ္းျပဳထက္ က်မ္းစုခက္သည္ ဟု ဆိုၾကသည္မဟုတ္လား။

ဆရာသည္ အေရးအသားအစုအေဆာင္းေကာင္းရံုမွ်မက ျပဳစုျခင္း၊ တင္ျပျခင္းလည္းေကာင္း၍ ဘာသာျပန္ လည္း ေကာင္းမြန္ေပသည္။ ဆရာႏွင့္ ရင္းႏွီးရာမွ ဆရာ့ဘ၀မွတ္တမ္း တေစ့တေဆာင္းကို သိခြင့္ရခဲ့သည္။

ဆရာေမာင္ဆုရွင္၏ အမည္အရင္းမွာ ဦးမ်ဳိးသန္႔ျဖစ္သည္။ ဆရာ့ကို ၁၉၃၂ ခု ဇန္န၀ါ ရီလ ၁ ရက္ ေသာ ၾကာေန႔တြင္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕၌ အဘဦးခ်စ္ေဖ၊ အမိေဒၚစိန္ျမင့္တို႔မွ ဖြားျမင္ခဲ့ သည္။ ေမြးခ်င္းသံုးဦးအနက္ ဆရာသည္ အႀကီးဆံဳးျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္က မူလတန္းႏွင့္အ လယ္တန္းပညာကို ေျမာင္းျမၿမိဳ႕၌လည္းေကာင္း အထက္တန္းပညာကို ရန္ကုန္ၿမဳိ႕မွ အထက္တန္းေက်ာင္း၌လည္းေကာင္း သင္ၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ၀ိဇၹာဘဲြ႕ရခဲ့သည္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွ သတင္းစာပညာ ဒီပလိုမာဘြဲ႕မ်ားလည္း ရရွိခဲ့သည္။

၁၉၄၉ တြင္ ႐ိုထရီကလပ္မွက်င္းပေသာ စာစီစာကံုးၿပဳိင္ပြဲ၌ “ႏိုင္ငံ့သားေကာင္းတာ၀န္” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ဆုရရွိခဲ့ သည္။ ယင္းႏွစ္၌ပင္ ‘ေမာင္ျဖဴႏႊဲ႕’ ကေလာင္အမည္ျဖင့္ ဟံသာ၀တီသတင္းစာ၌ ကဗ်ာမ်ားစတင္ေရးဖြဲ႕ခဲ့သည္။

၁၉၅၄ တြင္ စာေပဗိမာန္သို႔ ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းခဲ့ၿပီး ထိုႏွစ္မွာပင္ ရႈမ၀မဂၢဇင္း၊ သင့္ဘ၀မဂၢဇင္းႏွင့္ အျခား စာနယ္ဇင္းမ်ား၌ ေမာင္ဆုရွင္ ကေလာင္အမည္အျပင္ ေအာင္သူ၊ မ်ဳိးသန္႔၊ ၀င္းသန္႔၊ ဦးဘခက္စသည့္ ကေလာင္ကြဲမ်ားျဖင့္ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ၀တၳဳတိုမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား ေရးသားခဲ့သည္။ စာေပဗိမာန္ထုတ္ ျပည္သူ႔ လက္စြဲစာစဥ္မ်ား၌လည္း ေအာင္သူ၊ မ်ဳိးသန္႔ ကေလာင္အမည္မ်ားျဖင့္ လံုးခ်င္းစာအုပ္ေျမာက္မ်ား စြာေရးသားခဲ့သည္။ အေမရိကန္သံ႐ံုး ျပန္ၾကားေရးဌာနမွထုတ္ေ၀ေသာ ‘အိုင္ယာေကာ့ကာ’ ၊ ‘ေရဂါ’ ႏွင့္ အျခား စာအုပ္မ်ားကို ‘မဟာမိ’ ကေလာင္အမည္ျဖင့္ ဘာသာျပန္ခဲ့သည္။

ဆရာေရးသားျပဳစုခဲ့သည့္ စာအုပ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ရွိရာ ထင္ရွားသည့္စာအုပ္မ်ားမွာ ျမဘုရားေရႊတိဂံု၊ နီေသာ လင္းယုန္၊ အဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပြဲေခတ္ကိုယ့္ေတြ႕မ်ား၊ စိတ္ႏုပ်ဳိကိုယ္က်န္းမာ၊ ၿမဳိ႕ျပခံစားမႈစာမြန္မ်ား၊ ႏွစ္ဆယ္ ရာစုသုတကမၻာ၊ ကမာၻေျမေႂကြမွာစိုးသူမ်ား၊ ၂၁ ရာစု လူမႈေ၀ါဟာရမ်ား (၆) တြဲ၊ အေသးအမႊားအေရး မထားဖို႔နည္းလမ္း (၁၀၀)၊ မိုးေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ျခင္း၊ စာေရးသူလက္စြဲ၊ အေကာင္းျမင္စိတ္စြမ္း အား၊ ေပ်ာ္ရႊင္သုခတစ္ဘ၀၊ ေန႔စဥ္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔နည္းလမ္း (၉) သြယ္၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ ဖြယ္ရာမႈလမ္းညြန္ စသည္တို႔ျဖစ္သည္။

၁၉၆၇ ခုႏွစ္တြင္ အမ်ဳိးသားစာေပဆု (သုတပေဒသာဆု) ကို တီထြင္မႈမ်ားသမိုင္းစာ အုပ္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တြင္ အမ်ဳိးသား စာေပဆု (ဘာသာျပန္ဆု) ကို ပင္လယ္ျပာႏွင့္တံငါအိုစာအုပ္ျဖင့္လည္းေကာင္း ရရွိခဲ့သည္။

ဆရာသည္ ပံုႏွိပ္ေရးႏွင့္စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္း၊ စာေပဗိမာန္အဖြဲ႕၌ စာတည္း၊ စာတည္းမွဴး၊ Forward magazine ဌာန၌ ဒုတိယညြန္ ၾကားေရးမွဴးအျဖစ္လည္းေကာင္း စာေပဗိမာန္၌ ညြန္ၾကားေရးမွဴးအျဖစ္ လည္းေကာင္း ထမ္းရြက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ အၿငိမ္းစားယူခဲ့သည္။ ထို႔ ေနာက္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန စာေပဗိမာန္ အဖြဲ႕၌ အၾကံေပးအရာရွိအျဖစ္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ တာ၀န္ယူထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံစာေပႏွင့္စာနယ္ဇင္းအဖြဲ႕၏ ဥကၠဌ၊ အမ်ဳိးသားစာေပဆု၊ စာေပဗိမာန္စာမူဆု၊ ပခုကၠဴဦးအုန္းေဖ စာေပဆုေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕အတြင္းေရးမွဴး၊ ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္း၊ သုတ စြယ္စံုစာေပဆုေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕ ၀င္ႏွင့္ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ထူးခြၽန္ဆုေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕၀င္ စသည္ျဖင့္ စာေပအႏုပညာဆိုင္ရာကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့သည္။

ဆရာသည္ သူ႔အား လူတကာက အပူကပ္သမွ်ကိုလည္း ဘယ္ေသာအခါမွ ေခါင္းေရွာင္လင့္မရွိ။ တတ္စြမ္း သမွ် ေစတနာအျပည့္အ၀ျဖင့္ ႐ုိင္းပင္းကူညီတတ္သည္။ လာသမွ်လူေပါင္းစုံကိုလည္း ဆရာသည္ အစြမ္း ကုန္ျဖည့္စည္းေပးကမ္းကူညီတတ္သည္။ ဆရာသည္ သေဘာ ေကာင္း၍ လူတိုင္းအေပၚနားလည္ခြင့္လြတ္ တတ္သျဖင့္ ဆရာ့ကိုအသံုးျပဳၿပီး အခြင့္အေရးယူသြားသူမ်ားကိုလည္း ဆရာသည္အျမဲတမ္းသည္းခံခြင့္ လြတ္တတ္သည္။ ဆရာ့ကို ဒုကၡေပးသူေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ေတြ႕ျမင္ေနရေသာ္လည္း ဆရာ့ေၾကာင့္ဒုကၡေရာက္ သြားသည္ဟူ၍ တစ္ေယာက္ကိုမွမေတြ႕ဖူးေခ်။

ဆရာသည္ မိမ္ိထက္ႏွိမ့္ပါးသူမွန္သမွ်ကို အယုတ္အလတ္အျမတ္မခြဲတတ္။ ႀကီးျမတ္သူကို အ႐ုိအေသေပး တတ္ေသာ္လည္း အာဏာ ပိုင္မ်ားကိုမူ လိုအပ္သည္ထက္ မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ ေဖာ္လံမဖားတတ္ေပ။ ၀န္ႀကီး၊ ၀န္ေလးပုဂၢဳိလ္မ်ား၏မိန္႔ခြန္းမ်ားကိုလည္း ေနာက္ ကြယ္မွေရးသားေပးရျခင္း ဘာသာျပန္ေပးရျခင္း မ်ားျပဳလုပ္ေပးေနေသာ္လည္း ဆရာသည္ ဘယ္ေသာအခါမွအခြင့္အေရးမယူတတ္ေပ။ အခ်ဳိ႕က ဆရာ့အား န၀တ၊ နအဖအာဏာပိုင္မ်ားအား အလုပ္အေကြၽးျပဳေနသူဟု အထင္မွတ္မွားၾကသည္။ ဆရာသည္ အစိုးရ ထုတ္စာနယ္ ဇင္းမ်ား၌ အစိုးရအာေဘာ္၀ါဒျဖန္႔ေဆာင္းပါးမ်ားကိုလည္း မည့္သည့္အခါမွ် မေရးခဲ့ေခ်။ ေရး ခိုင္းေလလည္း မခတ္ျပတ္ျပတ္ပင္ ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။

စာေပဆုေရြးခ်ယ္ေရးအစည္းအေ၀းမ်ား၌ ဆရာသည္ တရားမွ်တစြာပင္ဆံုးျဖတ္၍ ထိုက္တန္သူမွန္သမွ်ကို ဆုေရြးခ်ယ္ေပးရန္ ေထာက္ခံ ေပးေလ့ရွိသည္။ ဆရာသည္ မည္သည့္အခါမွ မမွ်မတ မလုပ္၊ မေျပာ မည္သူ႔ ကိုမွ မတရားမဖိခဲ့ေခ်။ ေတာ္သူေကာင္းသူဆိုလွ်င္ ဆရာ သည္ အျမဲတမ္းခ်ီးက်ဴး၍ အစြမ္းအစရွိ သူမ်ားကို အျမဲေျမေထာင္ေျမႇာက္ေပးေလ့ရွိသည္။

သို႔ေသာ္ ပုထုဇဥ္လူသားပီပီ ဆရာ့၌အားနည္းခ်က္ခြၽတ္ယြင္းခ်က္မ်ား ရွိေကာင္းရွိမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအက်ဳိးႏွင့္ စာေပ အက်ဳိးဆုတ္ယုတ္ေအာင္ မည္သည့္အခါမွမလုပ္ခဲ့ဟု အျပည့္အ၀ က်ေနာ္ယုံၾကည္သည္။ ဆရာသည္ သူ႔ကေလာင္ကိုလည္း မည္သည့္ အခါမွ အေရာင္မစြန္းခဲ့ေခ်။

စာေပအေပၚ သစၥာရွိ၍ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ကာ စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိေသာ ဆရာသည္ အသက္ (၇၇) ႏွစ္အရြယ္၌ ရုတ္တရက္ ဦးေႏွာက္ေၾကာျပတ္၍ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္သြား ခဲ့ေလသည္။ ဇြန္လ ၄ ရက္ေန႔၌ ဆရာ့ႂကြင္းက်န္ေသာ ႐ုပ္ ကလပ္ကို ေရေ၀းသုႆန္တြင္ မီးသၿဂဳႋဟ္ခဲ့ရာ၊ စ်ာပန၌ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားေသာ ဆရာ့ေနာက္ဆံုးခရီးကို လိုက္လံပို႔ေဆာင္သူ အမ်ားအျပားကို ေတြ႕ရသည္။ စာေပအႏုပညာနယ္သာမက ဌာနဆိုင္ရာ၀န္ထမ္းမ်ား၊ ဆရာ့မိတ္ေဆြမ်ာ၊ သားခ်င္းမ်ားအားလံုးက ဆရာ့ကို ယခုလို႐ုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားလိမ့္မည္ဟု ထင္မွတ္မထားခဲ့ၾကေပ။ လာေရာက္သူအားလံုး၏ မ်က္ႏွာျပင္တြင္ ဆရာ႔ကို ႏွေျမာတသ၀မ္းနည္းပူေဆြးေနၾကသည့္ အရိပ္အေယာင္မ်ားေတြ႕ရေပသည္။

က်ေနာ္သည္ လူ႔အုပ္ထဲတိုးေ၀ွ႔ရင္း ဈာပနစင္ထက္၌ မွန္ေခါင္းအတြင္းရွိ ဆရာ့႐ုပ္ကလာပ္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ၊ အျဖဴေရာင္ တိုက္ပံု လႊြမ္းလ်က္ ျပံဳးေရာင္သန္းကာ ၿငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းလ်က္ ရွိေနေသာဆရာ့႐ုပ္ကလာပ္ကို ျမင္ေတြ႕ရသည္။ ဆရာ့သား ဂ်င္မီကမ္းေပး သည့္ နာေရးယပ္ေတာင္ ကေလးႏွင့္ ဆရာ့အမွတ္တရမွတ္တမ္းစာအုပ္ကေလးကိုလွမ္းယူရင္း ဆရာ့ကို ေကာင္းရာသုကတိလားပါေစဟု စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ လူတိုင္းအေပၚေစတနာအျပည့္အ၀ထား၍ ကူညီ႐ိုင္းပင္းတတ္ေသာ စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိသည့္ ဆရာ့အတြက္ က်ေနာ့္ဆုေတာင္းသည္ စင္စစ္လိုအပ္မည္ မထင္ေပ။ ေနာင္ဘ၀မ်ားရွိခဲ့လွ်င္ ဆရာႏွင့္က်ေနာ္ ျပန္လည္ဆံုးစည္း၍ ဆရာ့တပည့္အျဖစ္ ဆရာ့အနား တြင္ ႂကြယ္၀လွသည့္ စာေပဗဟုသုတမ်ားကို သင္ယူပါရေစဟုသာ အခါခါဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့သည္။