စာေပအႏုပညာရွင္ေတြရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးစာေပေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးဗဟုသုတေတြ၊ ေခတ္ပံုရိပ္ေတြကို ထင္ဟပ္ေစသလို ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေရးသားတဲ့ စာေပေတြမွာလည္း သူတို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကို ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာေခတ္ကို မမီလိုက္လို႔ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္က လူပုဂၢဳိလ္ေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို မမွန္းဆႏိုင္သူေတြအတြက္ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ေတြ ေရးသားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးစာေပေတြကတဆင့္ မွန္းဆ ပံုေဖာ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ၁၃ဝဝ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႀကီးဟာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈမွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုး လူထုလႈပ္ရွားမႈႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာ့သမိုင္းစာမ်က္ႏွာထဲမွာ ႀကီးမားတဲ့မွတ္တိုင္ႀကီးတစ္ခုလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေရးေတာ္ပံုက နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရကို တုန္လႈပ္ေစခဲ့သလို၊ ထင္ရွားတဲ့ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ထြက္ေပၚေစခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲက ထင္ရွားသူတစ္ဦးကေတာ့ အာဠာဝက သခင္ဘိုးလွႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ သခင္ဘိုးလွႀကီးဟာ ေရနံေျမအလုပ္သမားတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ေရနံေျမ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးအဖြဲ႔ဝင္ သခင္တစ္ဦးလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ကို ခ်ီတက္တဲ့ ေရနံေျမသပိတ္တပ္ႀကီးကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္တဲ့အျပင္ အေဟာအေျပာ အဆူအပူမွာ သူမတူေအာင္ ေကာင္းသူျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေရနံေခ်ာင္း၊ ေခ်ာက္၊ သံလ်င္ တို႔မွာရွိတဲ့ အလုပ္သမားမ်ားနဲ႔ ဗဟို တို႔ဗမာအစည္းအရံုးက ေခါင္းေဆာင္ေတြ ပူးေပါင္းဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ေရနံေျမ-တို႔ဗမာ အလုပ္သမားအစည္းအရံုးရဲ႕ ေခ်ာက္ေရနံေျမ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ ၁ဝ ဦးမွာလည္း တစ္ဦးအပါအဝင္ျဖစ္ပါတယ္။

သခင္ဘိုးလွႀကီးရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေသးစိတ္မသိရေပမယ့္ ၁၃ဝဝ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုအတြင္း ေရးသား ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ‘သပိတ္စစ္ပြဲ’ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ဖတ္ရင္ေတာ့ သခင္ဘိုးလွႀကီးရဲ႕ စာေပအေရးအသားနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအယူအဆေတြကို ေတြ႔ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ‘သပိတ္စစ္ပြဲ’ စာအုပ္ကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ စာပံုႏွိပ္တိုက္က ရုိက္ႏွိပ္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး ေရနံေျမတို႔ဗမာ အလုပ္သမားအစည္းအရံုးႀကီးက ျဖန္႔ခ်ိခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

‘သပိတ္စစ္ပြဲ’စာအုပ္မွာ စာမ်က္ႏွာ ၉၆ မ်က္ႏွာ ပါဝင္ၿပီး ‘ေရနံေျမအလုပ္သမားမ်ားအတြက္ သခင္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက တိုင္းေနျပည္သူ ရွင္လူအေပါင္းတို႔ထံ ေမတၱာရပ္ခံျခင္း’ဆိုတဲ့ ၁၃ဝဝ ျပည့္ ဝါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၆ ရက္ေန႔စြဲနဲ႔ ေရးသားထားတဲ့ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ပန္ၾကားစာ၊ စစ္ေတြၿမိဳ႔ထုတ္ ဒို႔လက္ရံုးသတင္းစာကေန ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေရနံေခ်ာင္း ေရနံေျမအလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ သခင္လႈိင္ရဲ႕ ‘ေရနံေျမအေရးေတာ္ပံု’ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးတို႔ကိုလည္း ထည့္သြင္းပံုႏွိပ္ထားပါတယ္။

‘သပိတ္စစ္ပြဲ’စာအုပ္မွာ အလုပ္သမားေတြ၊ ဆင္းရဲသားေတြက ဓနရွင္ေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို အႏိုင္ယူဖို႔ သခင္ဘိုးလွႀကီးက တိုက္တြန္းေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို ေရးသားတဲ့အခါ ကိန္းဂဏန္း အကိုးအကားေတြကိုလည္း လိုအပ္တဲ့ေနရာမွာ အေထာက္အထားအျဖစ္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒီစာ ေရးသားရျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ကို စာအုပ္ရဲ႕နိဒါန္းမွာ

“အင္အားႀကီးမားလွေသာ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္း ဓနရွင္ သူခိုးသူဝွက္ဓားျပႀကီးမ်ားႏွင့္ အင္အားခ်ည့္နဲ႔လွေသာ ဆင္းရဲသား နင္းျပားတို႔ဘက္ကသာ ေအာင္ျမင္ အႏိုင္ရေစလိုျခင္း ေစတနာစိတ္ထားရင္းတို႔ျဖင့္ အဓိက ရည္ရြယ္ေရးသားရျခင္းျဖစ္ေပ၏” လို႔ သခင္ဘိုးလွႀကီးက ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒီအမွာစာမွာပဲ ကြဲျပားတဲ့ လူတန္းစား ၂ ရပ္မွာ ဘယ္ဘက္ကေန ရပ္တည္ ေရးသားထားတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေစပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အယူအဆကိုေတာ့ ‘ႏိုင္ငံေရးသေဘာ’ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ

“ႏိုင္ငံေရးသည္ စီးပြားေရးအစစ္ႀကီးျဖစ္၏။ ႏိုင္ငံေရးဥပေဒသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူစု စီးပြားတိုးတက္သည္ထက္ တိုးတက္လာေအာင္ လိုက္ေလ်ာ၍ညႊန္ၾကားေသာ ပညတ္ျဖစ္၏။ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္စီးပြားေရးတို႔သည္ ခြဲျခား၍ရအပ္ေသာ အရာမ်ဳိးမဟုတ္။ အေဆြတို႔ … ငါတို႔ဗမာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္သည့္လုပ္ငန္း အဓိပၸာယ္ကို အတိုဆံုး အက်ဥ္းရံုး၍ ေျပာရလွ်င္ ေငြကုေဋေပါင္း ၁၆ဝ ခန္႔ တန္ဖိုးရွိသည့္ ဗမာျပည္၏ ထြက္ကုန္ပစၥည္းတုိ႔ကို ဗမာဆင္းရဲသားတို႔၏ လက္တြင္းသို႔ ျပန္ရေအာင္လုပ္ေသာ လုပ္ငန္းႀကီးတည္း။” လို႔ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဓနရွင္ေတြက ေကာက္ပဲသီးႏွံ၊ ေရနံသတၱဳ၊ စပါးဆန္ေရ ေရႊေငြရတနာနဲ႔ ကြၽန္းသစ္ ဝါဂြမ္းတို႔ အလြယ္တကူ သယ္ယူဖို႔ ကားလမ္း ရထားလမ္းေတြ၊ တံတားေတြ ေဖာက္တဲ့အခါ ေခ်ာင္းေျမာင္းေတြကို ကာဆီးပိတ္ဆို႔တာေတြ ျပဳလုပ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာတျပည္လံုး ႏွစ္စဥ္ေရႀကီးရပံု၊ ျမစ္ရိုးေခ်ာင္းရိုးေတြ ပိတ္ဆို႔ရာကေန ငွက္ဖ်ားေရာဂါ ထူထပ္လာပံု၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက လုပ္ပိုင္ခြင့္နဲ႔ အခြင့္အေရးေတြကို မတန္တဆ ရေနသေလာက္ ျပည္သူေတြက ခ်ဳိ႔တဲ့ဆင္းရဲလွပံု၊ ေခတ္ဆိုးေခတ္ပ်က္ေၾကာင့္ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ကိုယ္က်င့္တရား ပ်က္စီးေနရပံု စသျဖင့္ ျပည္သူေတြရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အေနအထားေတြကို ေရးသားထားပါတယ္။

တခ်ဳိ႔ေသာအေၾကာင္းအရာေတြကို ေရးသားတဲ့အခါ သခင္ဘိုးလွႀကီးက မွတ္မိလြယ္တဲ့ ဥပမာေတြနဲ႔ ရွင္းလင္းေအာင္ ေရးသားထားတာလည္းေတြရပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ေနထိုင္ရင္း အက်ဳိးစီးပြား မခံစားရတဲ့အျဖစ္ကို ‘ပါးစပ္တြင္ ခ်င္းအစြပ္ခံရေသာ ကြၽဲႏြားမ်ားကဲ့သို႔’ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေရးထားသလို၊ အလုပ္သမားေတြကို မတန္တဆ ခိုင္းေစတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေရးသားရာမွာလည္း ‘ေခါင္းတစ္လံုးႏွင့္ ေရအိုး ၂ လံုး ရြက္သကဲ့သို႔’လို႔ ခိုင္းႏႈိင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အုပ္စိုးသူအဆင့္ဆင့္ မေကာင္းတဲ့ေခတ္ ျဖစ္ရပံုကိုလည္း ‘မင္းလည္းမေကာင္း မင္းေမွ်ာင္လည္း ဆိုးေသာစနစ္’လို႔ သံုးႏႈန္းထားပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုလိုနီရဲ႕ အေမြဆိုးဆိုတာေတြကို အာဏာရွင္ေတြ ကင္ပြန္းတပ္သလို ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူ အတိုက္အခံအင္အားစုမ်ားက ဆက္ခံတာမဟုတ္ဘဲ အာဏာရွင္ေတြကသာ ဆက္ခံၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ အေရးေတာ္ပံုေတြ၊ ေတာ္လွန္ေရးေတြ ေပၚလာမယ့္ အရိပ္အေယာင္ ေတြ႔တဲ့အခါ ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရး အဓိကရုဏ္းေတြ ဖန္တီးၿပီး အခ်င္းခ်င္း ရန္တိုက္ေပးတဲ့လုပ္ရပ္ပါ။ ၁၃ဝဝ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုကာလ ဝန္းက်င္မွာလည္း ကုလား-ဗမာ အဓိကရုဏ္း ေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီး ဒါကို သခင္ဘိုးလွႀကီးက ကိုလိုနီအာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ လက္ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အားလံုးေသြးမကြဲဘဲ ဆင္းရဲျခင္းကို ျဖစ္ေစတဲ့စနစ္ကိုသာ အၾကြင္းမဲ့ေတာ္လွန္ရမယ္လို႔ ေရးသားထားပါတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးမွာ ပါဝင္သူေတြအေနနဲ႔ ပါဝင္မႈ အနည္းအက်ဥ္းေလာက္နဲ႔ ရပ္မေနဘဲ အျပည့္အဝပါဝင္ဖို႔ အခုလို တိုက္တြန္းထားပါေသးတယ္။

“ေျဖာင့္မတ္ေသာ အေဆြတို႔ … ငါတို႔၏ သပိတ္လုပ္ငန္းႀကီးကို တတိုင္းတျပည္လံုးက ေငြေၾကးေထာက္ပ့ံျခင္း၊ စားေရရိကၡာတို႔ျဖင့္ ကူညီျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ အေဆြတို႔ ငါတို႔၏ သပိတ္အေရး ေအာင္ျမင္ရန္အတြက္ ဒါနပါရမီျဖင့္ ျဖည့္ဆည္းခဲ့၏။

တတိုင္း တႏိုင္ငံလံုးရွိ လူငယ္လူရြယ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတို႔ကလည္း ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ အႀကံဉာဏ္ျဖင့္ ကူညီျခင္း ျပဳခဲ့ေလသည္။ ဤသို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ စြန္႔ျခင္းႀကီးတို႔ကို အရင္းတည္၍ လုပ္ႀကံေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ သပိတ္အေရးေတာ္ပံုႀကီး ဤမွ်မမႈေလာက္ေသာ ေအာင္ျမင္ျခင္းျဖင့္ အေဆြတို႔ ငါတို႔ ရဲျခင္း ခိုင္က်ည္ အာဇာနည္သို႔ ၿမဲတည္ႏွလံုး စိတ္ဒံုးဒံုးခ်၍ ဓနရွင္တို႔က ဝန္ခ်ကာ … အေဆြတို႔ ငါတို႔ အသက္အေသခံ၍ တရားေသာ သပိတ္လက္နက္ကို စြဲကိုင္ကာ တိုက္ၾက ခိုက္ၾကကုန္အံ့။”

သခင္ဘိုးလွႀကီးရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္ တင္ျပခ်က္ေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၇ဝ ေက်ာ္က ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီေန႔ေခတ္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ သိပ္မကြာတဲ့ အေနအထားေတြကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္ေတာ့ ဒီကေန႔ျပည္သူေတြကိုမ်ား တိုက္တြန္းေနသလားလို႔ေတာင္ ေတြးလိုက္မိပါတယ္။

ျမန္မာျပည္သူမ်ား ေအးခ်မ္းတဲ့အရိပ္ေအာက္မွာ ေနထိုင္ခြင့္ ရရွိပါေစ။ ။

ထိန္လင္း (၅ ၊ ၈၊ ၂ဝဝ၉)

၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္ ေနာ္ေဝအေျခစိုက္ ဒီမုိကရက္တစ္ျမန္မာ့အသံ၏ ထုတ္လႊင့္ခ်က္အား ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။

က်ေနာ္သည္ ကရင္ျပည္နယ္ ေက်းလက္ေဒသ တခု၌ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ေသာ သူ တေယာက္ျဖစ္သည္။ မြန္၊ ရွမ္း၊ ဗမာ၊ ပအိုး၀္ နွင့္ ကရင္လူမ်ိဳးတို႔ ေရာေနွာ ေနထိုင္ေသာ ကရင္ျပည္နယ္၏ ေရ၊ ေျမ ၊ ေတာေတာင္၊ ဓေလ့ထံုးစံ ၊ ဘာသာေရးပြဲေတာ္မ်ား အၾကား၊ ျပည္တြင္း မၿငိမ္မသက္ မႈေၾကာင့္ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း ေက်းလက္ျပည္သူမ်ားတို႔ ရင္နင္ဖြယ္ ခံစားရေသာ နာက်င္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ အနိ႒ာရုံတို႔ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ျမင္ ခံစားခဲ့ရသည္။အစိုးရစစ္တပ္က တဖက္၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းက တဖက္ ၾကားထဲတြင္ ေျမစာပင္ ျဖစ္ရရွာေသာ ေက်းလက္ ျပည္သူလူထုတို႔၏ ဘဝမ်ား နည္းတူ က်ေနာ္၏ မိသားစုပါ ျပည္တြင္းစစ္၏ ဝါးျမိဳ ေလာင္ၿမိွဳက္ျခင္းကို တစိတ္တပိုင္း ခံစားခဲ့ရပါသည္။ ညီျဖစ္သူနွင့္ က်ေနာ္ တဦးႏွင့္ တဦး ကြဲကြာခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္းက ႏွစ္ဆယ့္တနွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ ကာလ။ က်ေနာ္ အသက္ ၁၇ ႏွစ္ ကတည္းက ကြဲကြာခဲ့ၾကၿပီး၊ တဦးႏွင့္ တဦး ျပန္လည္ ဆံုေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္က အသက္ ၃၈ ႏွစ္၊ သူက ၃၇ ႏွစ္၊ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ေနပါၿပီ။

မိမိ၏ မိသားစု အျဖစ္အပ်က္ထက္ ပို၍ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲဖြယ္ ေကာင္းေသာ မိသားစုမ်ားတို႔၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားက ဒုနွင့္ေဒး။ ရင္ႏွင့္လြယ္၍ ေမြးခဲ့ရေသာ သားသမီး အိမ္က ထြက္သြားသည့္ကတည္းက ေနာင္ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္လည္၍ မဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္ မိသားစုဝင္ေပါင္းက ရာေထာင္ခ်ီ ရွိမည္။ ထိုထက္မက ပို၍ အေရအတြက္ မ်ားေကာင္းမ်ားေနမည္။ အစိုးရႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းထံ ဝင္ေရာက္ၿပီး မိမိ ခံယူ ယံုၾကည္ထားမႈအတိုင္း က်ရာ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မည့္ တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္ေသာ လူငယ္မ်ား ရွိသလို၊ မိသားစုဝမ္းေရး အတြက္ ထိုင္းႏုိင္ငံအတြင္း ရရာ အလုပ္ကို သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကရရွာေသာ လူငယ္မ်ားတို႔၏ ဦးေရကလည္း ေထာင္ေသာင္းမက ေက်ာ္၍ သိန္းဂဏန္း အေရအတြက္ထိပင္ ေရာက္ရွိသြားေပၿပီေကာ။

ေတာင္တန္း၊ သစ္ေတာ၊ စမ္းေခ်ာင္းမ်ားနွင့္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွစြာေသာ ကရင္ျပည္နယ္ ေက်းလက္မ်ားတြင္ ဝႆန္ခါေႏွာင္း၍ ေဆာင္းေဟမန္ဦး၌ က်င္းပေလ့ရွိေသာ ဘာသာေရး၊ ရိုးရာဓေလ့ ပြဲလမ္းမ်ားတြင္ ကရင္ျပည္နယ္ အတြင္းရွိ သားပ်ိဳ၊ သမီးပ်ိဳမ်ား ေက်းလက္တြင္ မရွိသေလာက္ မေတြ႔ရသေလာက္ ခမ္းေျခာက္သည့္ အေျခအေန ေရာက္ရွိသြားေပၿပီ။ ကရင့္ရိုးရာ ဒုံးယိမ္း အကမ်ားကို ႏွလံုးသားစည္းခ်က္အတိုင္း ကကြက္မ်ား ပံုေဖာ္ခဲ့ၾကေသာ ကရင့္သားပ်ိဳ သမီးပ်ိဳ တို႔သည္ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းရွိ စည္သြပ္စက္ရုံမ်ား၊ ခ်ည္ထည္ စက္ရုံမ်ားတြင္ ႀကံဳရာ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ၾကရရွာေသာ အလုပ္သမားမ်ား အျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ အိမ္ေစသမ ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ တသြယ္၊ မိဘမ်ား၏ ႏွလံုးသားကို နာက်င္ေစေသာ ျပည့္တန္ဆာခန္းမ်ားႏွင့္ အျခား အျခား က်ေနာ္ မသိႏိုင္ လက္လွမ္း မမီႏိုင္ေသာ လုပ္ငန္းအသီးသီးတို႔တြင္ ေသြး၊ ေခၽြး၊ အသက္နွင့္ ရင္း၍ ဝမ္းေရးအတြက္ လုပ္ကိုင္ၾကရရွာသည့္သူမ်ား ျဖစ္သြားၾကသည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ သံုးစုေက်ာ္၍ သြားေပၿပီ။

ၿပီးေတာ့လည္း ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ တေလွ်ာက္ရွိ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားတြင္ မိမိတို႔၏ ဘဝမ်ားကို ယာယီသေဘာ အေျခခ် ေနရရွာေသာ ေထာင္ေသာင္း ခ်ီသည့္ မိသားစုဝင္မ်ား လက္နက္စြဲ၍ ေရွ႔တန္း စစ္မ်က္နွာ အသီးသီးတြင္ ယမ္းန႔ံ၊ ေသြးစိမ္းညွီန႔ံမ်ားၾကား အသက္ကို ႏွင္းအပ္ထားသည့္ မြန္၊ ဗမာ၊ ရွမ္း၊ ကရင္ မိခင္မ်ားတို႔၏ အဖိုးတန္ရတနာ သားမ်ား အားလံုး လႊမ္းျခံဳ ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ခါးသီးလွစြာေသာ စနစ္ဆိုးႀကီးေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစနစ္ဆိုးႀကီး၏ ဂယက္ကို ျမန္မာႏုိင္ငံအဝွမ္းတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ ျပည္သူျပည္သားတို႔ အလူးအလဲ ခံစားေနၾကရရွာသည္။

လြတ္လပ္ေရး မရမီႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးခါစ ေရႊေရာင္ လႊမ္းခဲ့ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အေျခအေနတို႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ ေမြးရပ္ေျမကို စြန္႔ခြာၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ေရြ႔ေျပာင္းလာၾကေသာ အိႏၵိယ၊ တရုတ္ အႏြယ္ဝင္မ်ားတို႔သည္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား နည္းတူ ခံစားခဲ့ရရွာပါသည္။

ျမန္မာ့သမိုင္း မည္သည့္ အခ်ိန္က်မွ ေကာင္းသည့္ဘက္သို႔ တပတ္ ျပန္လည္ဦးမည္နည္း။ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္ တေလွ်ာက္တြင္ စစ္မီးဒဏ္ေၾကာင့္ ေျပးလႊားေနရရွာေသာ ကရင္ျပည္နယ္၊ ပဲခူးတိုင္း၊ တနသၤာရီတိုင္း၊ ကယားျပည္နယ္တို႔မွ မိသားစုဝင္မ်ားတို႔၏ အနိ႒ာရုံ ရင္နင့္ဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္တို႔ကို တခါတရံ ကမၻာ့ထိပ္တန္း သတင္းစာႀကီးမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပသည္ကို ေတြ႔ရတတ္သလိ၊ု ႏိုင္ငံတကာ ရုပ္ျမင္သံၾကား ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္လည္း ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္တို႔၏ စြန္႔စားမႈမ်ားေၾကာင့္ ကမၻာ့ျပည္သူမ်ား ေတြ႔ျမင္ခဲ့ၾကရသည္။

ထိုင္း- ျမန္မာနယ္စပ္ ေသာင္းရင္းျမစ္ကမ္းနံေဘး ကေလးက တဖက္ခ်ီ၊ မႏုိင့္တႏုိင္ အထုပ္ အပိုးကို သယ္ေနရရွာေသာ ကရင့္သားသည္ မိခင္မ်ား၊ ေျချပတ္ လက္ျပတ္ ေျမျမႈပ္မိုင္းဒဏ္ သင့္သူတို႔၏ ပံုရိပ္၊ အင္ဖက္မိုး ဝါးထရံကာ ဝါး စာေရးစားပြဲမ်ားတြင္ ပညာ သင္ၾကားေနေသာ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ ဒုကၡသည္ စခန္းတြင္းရွိ ကရင့္ ရင္ေသြး လူမမယ္မ်ား၊ ထိုဘဝ ပံုရိပ္မ်ားတို႔ကို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရဖူးသလို၊ မဂၢဇင္း သတင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ေတြ႔ျမင္ ္ဖတ္ရႈခဲ့ရပါသည္။

၁၉၄၉ ခုနွစ္ကတည္းက ေတာက္ေလာင္ခဲ့ေသာ ကရင္ဗမာ လူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡမီးသည္ သိန္းႏွင့္ ခ်ီေသာ ႏွစ္ဘက္ ျပည္သူ လူထုႀကီး၏ ဘဝမ်ားကို မညွာမတာ ဝါးၿမိဳ ေလာင္ၿမိဳက္ကာ အတိဒုကၡ ပင္လယ္ေဝခဲ့ေလၿပီ။ ထို လူမ်ိဳးေရး အာဃာတ အမုန္းတရားႀကီးသည္ ယေန႔ထက္ထိတိုင္ ဝမ္းနည္းစြာ ဖြဲမီးကဲ့သို႔ တေျမ့ေျမ့ႏွင့္ ေလာင္ကၽြမ္းေနဆဲလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုအၿမိွဳက္မီး မည္သည့္အခ်ိန္ထိ ဆက္လက္ ေလာင္ကၽြမ္းေနဦးမည္လည္း။ မည္သူမွ် ထိုအေျဖကို အတိအက် ေျဖဆိုႏုိင္မည္ မဟုတ္ေသးပါ။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရႏွင့္ ကရင့္လက္နက္ကိုင္တို႔ တဘက္ႏွင့္ တဘက္ ျဖစ္ပြားေနေသာ ပဋိပကၡၾကားတြင္ ေထာင္ေသာင္းခ်ီေသာ ႏိုင္ငံ၏ သားရတနာ၊ သမီး ရတနာေလးမ်ားတို႔၏ ေသြးႏွင့္ အသက္တို႔ ရက္ရက္စက္စက္ စေတးျခင္းကို ခံေနရသည္။ ၎တို႔ကို အသံုးျပဳခဲ့ၾကသည္။ အသံုးျပဳေနဆဲလည္း ျဖစ္သည္။ တဘက္က နာက်ည္းမႈ အရင္းခံႏွင့္ ဂလဲ့စား ေခ်လိုမႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေသာ စစ္ပြဲ။ တဘက္က ဝမ္းေရးအတြက္ ထြက္ေပါက္ရွာ၍ မရသည့္အဆံုး တြယ္ကပ္ၿပီး စစ္တပ္ထဲတြင္ အမႈထမ္းေဆာင္ပါက ဘဝ အဆင္ေျပမည္ဟု ယံုၾကည္ၿပီး ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိလာေသာ လူငယ္မ်ား။

အိမ္ေျပးကေလးမ်ား စာသင္ခန္းကို ၿငီးေငြ႔၍ မီးရထား ဘူတာရုံ၊ ကားဂိတ္၊ သေဘၤာဆိပ္တို႔တြင္ ေယာင္လည္လည္ ျဖစ္ေနခ်ိန္၊ အတင္းအက်ပ္ ေခၚေဆာင္ခံရၿပီး ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိလာၾကရရွာေသာ လူငယ္မ်ား၏ အေရအတြက္မ်ားကလည္း မနည္းေတာ့။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဖြဲ႔အစည္း ႏွစ္ခု မွ လူငယ္မ်ား တဦးနွင့္တဦး အၿငိဳး အာဃာတ ရွိရင္းစြဲ မပါဘဲႏွင့္ စစ္ေျမျပင္တြင္ ေရကုန္ ေရခန္း တိုက္ခိုက္ သတ္ျဖတ္ေနၾကသည္။ ၎တို႔ ဘာေၾကာင့္ တဦးႏွင့္တဦး တိုက္ခိုက္ေနၾကသည္ကိုေတာ့ သီးျခားေသာ အေျဖတခုစီ ရွိေနၾကပါလိမ့္မည္၊ သို႔မဟုတ္ တိက်ေသာ အေျဖလည္း ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္လံုးတြင္ ရွိေနမည္ မဟုတ္။

၎ကေလးေတြသည္ စာသင္ခန္းမ်ား၊ အလုပ္ရုံ စက္ရုံမ်ား၊ ႏိုင္ငံ၏ ျပဳျပင္ တည္ေဆာက္ေရး အခန္းက႑မ်ားတြင္ ရွိေနသင့္သည္၊ ရွိေနရမည္။ ယခုေတာ့ သူတို႔တေတြ၏ ဘဝမ်ားသည္ ငံုဖူး၍ ပြင့္ခ်ိန္သို႔ မေရာက္ဘဲ ေလရူးထဲတြင္ ဘဝအေႂကြ ေစာခဲ့ၾကရသည္။ ထိုအျဖစ္ဆိုးမ်ား ဆက္၍ မႀကံဳရေလေအာင္ တားဆီးဖို႔ က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္မ်ား အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစား ေဆာင္ရြက္ၾကရေတာ့မည္။

က်ေနာ္တို႔ ရိုးသားရမည္။ အနစ္နာခံရမည္။ သင္ပုန္းေခ်သင့္သည္မ်ားကို ေခ်ရေတာ့မည္ ဓား ဓားခ်င္း၊ လွံ လွံခ်င္း ဟူေသာ ကလ့ဲ့စား ေခ်လိုသည့္ စိတ္မ်ား နိဂုံး ခ်ဳပ္ႏုိင္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။ ေဒါနေတာင္တန္းေပၚတြင္ ခ်ိဳးငွက္ေလးမ်ား လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေနသည္ကို က်ေနာ္ ျမင္လိုလွသည္။ ပဋိပကၡမီးမ်ားကို ခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ ေမတၱာ မိုးေရစက္ျဖင့္ ပက္ျဖန္းကာ ၿငိမ္းသတ္သင့္ေပသည္။

လူထုေဒၚအမာ၊ ဆရာေနဝင္းျမင့္၊ ဆရာမဂ်ဴးတို႔၏ ဝထၳဳတို ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဖတ္ၿပီး က်ေနာ္သည္ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ား အဓိကေနထိုင္သည့္ အညာေျမကို စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။ ထိုေဒသမ်ားသို႔ က်ေနာ္ သြားခ်င္သည့္ စိတ္မ်ား တားဆီး၍ မရေအာင္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ မိမိ ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ ကရင္ျပည္နယ္ႏွင့္ မည္ကဲ့သို႔ ကြာျခားျခင္း ရွိမည္၊ ၎တို႔တေတြ၏ ဘဝေနထိုင္၊ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကေသာ လူေနမႈစရိုက္မ်ား မည္သို႔ ရွိေနမည္နည္း … စသည့္ စသည့္ အေတြး စံုလင္စြာျဖင့္ က်ေနာ္သည္ အညာေျမကို ရင္ခုန္မိခဲ့သည္။

၂ဝဝ၃  ခုႏွစ္တြင္ ျပည္ပ အဖြဲ႔အစည္းတခုက က်ေနာ့္အား ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ ျပည္သူ ျပည္သားတို႔၏ ေန႔စဥ္ အသက္ရွင္မႈ စရိုက္ကို ထင္ဟပ္ ေပၚလြင္ေစေသာ Photo Essay  (ဓာတ္ပံုမ်ားျဖင့္ ေျပာေသာစာပန္းကုံး) တခုကို လုပ္ေဆာင္ ရိုက္ကူးရန္ အတြက္ အဆိုျပဳလာသည္။

ထိုအခြင့္အေရးကို က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုး အသံုးခ်ၿပီး ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းနံေဘး ဗမာ့ေက်းလက္ ေဒသမ်ားတြင္ ေနထိုင္ေသာ သူတို႔၏ဘဝမ်ားကို ဓာတ္ပံု ရိုက္ကူးလိုသည္ဟု အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါသည္။ အျဖဴအမည္း (Black and White) ဖလင္ျဖင့္သာ ရိုက္ကူးရန္ ဆႏၵ ရွိသည္ဟု ထပ္ဆင့္ေလာင္း၍ ေျပာလိုက္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံုသည္ က်ေနာ့္အတြက္ (Time Less) ပစၥဳပၸန္ ကိုလည္း ေျပာေနသလို အတိတ္တို႔၏ ပံုသဏၭာန္ကိုလည္း ေဆာင္ေနေသာ အခိ်န္ကာလ ကန္႔သတ္မဲ့ အေရာင္တမိ်ဳး ျဖစ္ေနသည့္ အတြက္ပါ။

ဒီလိုႏွင့္ က်ေနာ္ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ား ေနထိုင္ေသာ တမာတန္းမ်ားရွိရာ အညာေျမလမ္းမ်ားသို႔ ေလွ်ာက္ဖို႔ မဟာအခြင့္ထူးႀကီး ရရွိိခဲ့ေပသည္။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈ အေနျဖင့္ က်ေနာ္ ၾကည္ညိဳေလးစားေသာ အညာသူ၊ အညာသားစစ္စစ္ စာေရးဆရာ ၊ စာေရးဆရာမႀကီးမ်ား တို႔ကို သြားေရာက္ ေတြ႔ဆံုၿပီး က်ေနာ္ သိသင့္၊သိထိုက္ေသာ အညာေျမ၏ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေမးျမန္းခဲ့ပါသည္။

ဆရာမႀကီးလူထု ေဒၚအမာက က်ေနာ့္ကို အေကာင္းဆံုး အႀကံဉာာဏ္မ်ား ေပးခဲ့ပါသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ကရင္လူမိ်ဳး ဓာတ္ပံုဆရာတေယာက္၏ အညာေျမခရီးစဥ္ အစျပဳခဲ့ပါသည္။

ရန္ကုန္မွ မႏၱေလး၊ မႏၱေလးမွ သေဘၤာျဖင့္ စုန္ဆင္းကာ ဆီမီးခုံ ဆိပ္ကမ္းတြင္ ဆင္းရမည္ ျဖစ္သည္။ ခရီးသြားေဖာ္တစုနွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္ ဘယ္အရပ္သို႔ သြားမည့္ အေၾကာင္း ေမးျမန္းၾကေသာ အခါ က်ေနာ္က “ဆီမီးခံုရြာ” ကို သြားမလို႔ပါ ဟု ေျဖလိုက္သည္။ အမ်ိဳးသမီးတဦးက “ဆမိတ္ခံုၿမိဳ႕” ပါ “ ဆီမီးခုံရြာ” မဟုတ္ပါဘူးဟု ေျဖသည္။ က်ေနာ့္အတြက္ သြားရမည့္အရပ္က ၿမိဳ႕လား ရြာလား မသိပါ။ ေရာက္ဖို႔ အဓိက ျဖစ္ပါသည္။

ေၾသာ္ … ဟုတ္ေပသားပဲ။ ျမင္းျခံခရိုင္ “ဆီးမီးခံု” ဒါမွမဟုတ္ “ဆမိတ္ခံု” အရပ္ကေတာ့ ရဲစခန္း ရွိသည္။ အထက္တန္းေက်ာင္း ရွိသည္။ ေဆးေပးခန္း ရွိသည္။ ေစ်းရွိသည္။ မႏၱေလးနွင့္ ျမင္းျခံကို ခရီးျပဳဖို႔ ကားဂိတ္ရွိသည္။ ဒါ့အျပင္ ဗီဒီယိုရုံမ်ား၊ တယ္လီဖုန္း ဆက္သြယ္၍ရေသာ ေနရာ ႏွစ္ေနရာလည္း ရွိလိုက္ေသးသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ “ ဆီမီးခုံ” သည္ ေတာေက်းလက္လည္း မဟုတ္၊ ၿမိဳ႕လည္း ပီပီသသ မမည္ေသး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေတာၿမိဳ႕ေလး ဆမိတ္ခံု။

လူငယ္ ေက်ာင္းဆရာေလး တေယာက္၏ အိမ္တြင္ တည္းခိုရသည္။ မိသားစုဝင္ အားလံုးက က်ေနာ့္ကို ေႏြးေထြး ပ်ဴငွာစြာ ႀကိဳဆိုၾကသည္။ လာေရာက္သည့္ ကိစၥက ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ဆိုေတာ့ သူတို႔တေတြ အတြက္ ထူးထူး ဆန္းဆန္း ေတြးမိၾကပါလိမ့္မည္။ ဘာဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္မွာလဲလို႔ ?။

ပထမဆံုး ညေနစာကို အညာဟင္းေလးမ်ားျဖင့္ အရသာရွိစြာ စားေသာက္ရသည္။ ရာသီဥတုကလည္း စက္တင္ဘာလ ဆိုေတာ့ မိုးကလည္း မကုန္တတ္ေသး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အညာေျမက ပူေလာင္လွသည့္ သူဇာတိကို သိပ္ၿပီး မျပႏိုင္ေသး။ ေနလို႔ ထိုင္လို႔ သိပ္ေကာင္းသည့္ အခ်ိန္ ရြာထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တရုတ္ႏိုင္ငံလုပ္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ားကလည္း ရြာလမ္းမႀကီးမွာ ဥဒဟို။ ေၾသာ္ … ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေတာ့မွာကိုး … ဟု ေတြးမိလိုက္သည္။

လူငယ္ေက်ာင္းဆရာက ၎၏အကို ကိုေက်ာ္ႀကီး (နာမည္ရင္းမဟုတ္) အား က်ေနာ္နွင့္ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး က်ေနာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္မည့္ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ၎ကပဲ ကူညီေပးမည္ဟု ေျပာပါသည္။

ကိုေက်ာ္ႀကီးကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခင္မင္မိပါသည္။ အသားက မည္းစပ္စပ္၊ အရပ္က ရွည္ရွည္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္သည့္ သူတဦးပါ။ ရြာထဲက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဖို႔ သြားၾကသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔နွင့္ အတူ ပါလာသူက က်ေနာ့္အား လက္ဖက္ရည္ ဘယ္လိုေသာက္မွာလည္း ဟုေမးၿပီး လက္ဖက္ရည္ကို မွာသည္။ ၿပီးေတာ့ ၎ကပဲ “က်ေနာ့္အတြက္ တပိုင္း” ဆိုကာ မွာသည္။

က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္ မတင္မက်။ ဒီလူေတြ မိုးေတာင္ မလင္းေသးဘူး၊ ဘာေၾကာင့္ အရက္ေသာက္ရသလဲ စဥ္းစားမိသည္။ လက္ဖက္ရည္ခြက္ေတြ လာခ်ေတာ့မွ ရွင္းသြားေတာ့သည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ခြက္အျပည့္၊ သူ႔ရဲ့ လက္ဖက္ရည္ခြက္က တဝက္ သာသာ၊ ဒါေၾကာင့္ တပိုင္းဆိုၿပီး မွာတာကိုး။ လက္ဖက္ရည္ တခြက္က ငါးဆယ္က်ပ္၊ ခြက္တဝက္(တပိုင္း) အတြက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ပ္။ ရွင္းရွင္းေလးရယ္။

တိုက္ဆိုင္မႈပဲ ဆိုရမလားေတာ့မသိ ကိုႀကီးေက်ာ္က က်ေနာ္တို႔ ညစာစားၿပီး ေရေႏြးၾကမ္း စကားဝိုင္းတြင္ စကားစျမည္ ေျပာၾကရင္း ၎သည္ စစ္မႈထမ္းေဟာင္း တဦး ျဖစ္ေနသည္ကို သိလိုက္ရသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ဖို႔ အိမ္က စီးပြားေရး မေကာင္းလွေသာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္လည္း ဆက္မတက္ႏိုင္၊ ပညာေရးကလည္း တပိုင္းတစ၊ ရြာထဲမွာ ဒီလိုပဲ အခိ်န္ကုန္ေနမယ့္ အတူတူ စစ္ထဲဝင္လိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ ဟူေသာ ခံယူခ်က္ျဖင့္ ၎သည္ တပ္မေတာ္(ေရ)တြင္ ဝင္ေရာက္ အမႈထမ္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၎၏ စစ္သက္တမ္းက ၉ နွစ္ခန္႔ ၾကာခဲ့ေပသည္။ (အတိအက်ကို က်ေနာ္ မမွတ္မိလို႔ပါ)

ရြာထဲကလူေတြက (ဟာ … ေက်ာ္ႀကီးတေယာက္ ခ်ဳိင္းေထာက္ႀကီးနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္၊ တိုက္ပြဲမွာ ဒဏ္ရာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရခဲ့လား မသိ) ဆိုၿပီးေတာ့ အထင္တႀကီး ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ … လို႔ သူက ရယ္ေမာကာ က်ေနာ့္ကိုေျပာျပပါသည္။ အမွန္မွာ သူ တပ္မေတာ္ကေန ေဆးပင္စင္ ယူလိုက္ရၿပီး ရြာကို ခ်ဳိင္းေထာက္ႀကီးနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ စစ္ေျမျပင္မွာ တဖက္နဲ႔ တဖက္ တိုက္ၾက ခိုက္ၾကရင္း ရရွိခဲ့ေသာ ေသနတ္ဒဏ္ရာ မဟုတ္ပါ။ အရက္ကို မတန္တဆ နင္းေသာက္ရင္းကေန ေလျဖတ္သလို ျဖစ္ေတာ့ မဂၤလာဒံုစစ္ေဆးရုံကို စစ္ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ပို႔ေပးလိုက္ရေသာ အေျခအေန ဆိုက္ေရာက္ခဲ့ျခင္းပါ။ ေရွ႔တန္းစစ္ေျမျပင္ရဲ့ အနီးအနားကေန မဂၤလာဒံုကို ျပန္ပို႔ လိုက္ရျခင္းပါပဲ။

ေဆးရုံမွာ သံုးလနီးပါးေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီး ၎ခမ်ာ စစ္မႈ ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ဖို႔

က်မ္းမာေရး မေကာင္းေတာ့ေၾကာင္း စစ္ေဆးရုံ ဆရာဝန္၏ ေထာက္ခံခ်က္ျဖင့္ ေဆးပင္စင္

ရရွိကာ ရြာသို႔ ျပန္ခဲ့ရသည္။ ဆင္းရုံက ဆင္းခါစမွာ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ့

ခ်ိဳင္းေထာက္ႀကီးႏွင့္ ရြာကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ျခင္းပါ။

ရြာမွာ လူမ်ားက ၎အား ေနာက္ေျပာင္၍ “ မွတ္ေက်ာက္တင္ခံသည့္ သူရဲေကာင္းေက်ာ္ႀကီး” ဟူ၏။

၎၏ ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္ေလာက္စရာ တပ္မေတာ္သားဘဝက ထူးထူးျခားျခား အျဖစ္အပ်က္တခုကို ကိုေက်ာ္ႀကီး ႀကံဳခဲ့ရပါသည္။ ၎အျဖစ္အပ်က္ကို ကိုေက်ာ္ႀကီး တေယာက္ ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရျခင္းပါ။

တပ္မေတာ္ေရ၏ တပ္သား၊ ရဲေဘာ္ေက်ာ္ႀကီး ကရင္ျပည္နယ္၊ က်ဳံဒိုးၿမိဳ႕နယ္၊ ဂ်ိဳင္းေက်းရြာတြင္ စစ္ေရယာဥ္အငယ္စား၊ ေဒသအေခၚ “အေဝၚဝိုင္”ေပၚ၌ တာဝန္က်ေနစဥ္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္ေသာ ၎သည္ ေဒသခံမ်ားနွင့္ လြန္စြာ ရင္းႏွီးၿပီး အဆင္ေျပသူ တဦးပါ။ စစ္ေရယာဥ္ေပၚမွ အနီး ပတ္ဝန္းက်င္ ရြာမ်ားဆီသို႔ အရာရွိ မသိေအာင္ အလည္သြား၊ က်ံဳဒိုးႏွင့္ ဂ်ိဳင္း အရပ္ေဒသက ထမင္းဆိုင္၊ ေစ်းဆိုင္က လူေတြနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးေတာ့ ၎တို႔၏ အိမ္မ်ားတို႔သည္ တပ္သားေက်ာ္ႀကီး၏ ဝင္ထြက္ စားေသာက္ေသာ အိမ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။

တေန႔၎နွင့္ ရင္းႏွီးသူ က်ံဳဒိုးၿမိဳ႕ သေဘၤာဆိပ္တြင္ ထမင္းေရာင္းေသာ ကရင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ၎အား “ကိုေက်ာ္ႀကီး … က်မတို႔ရြာမွာ မိသားစုအလွဴ ရွိလို႔ လိုက္ခဲ့ပါ” ဟူ၍ ရင္းရင္းနီးႏွီး၊ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲႀကီး ဖိတ္ေတာ့ ေရတပ္သားႀကီး အေမာင္ေက်ာ္ႀကီးသည္ ဝမ္းပမ္းတသာ၊ မဆိုင္းမတြ၊ အရာရွိကိုပင္ အေၾကာင္းမၾကားေတာ့ဘဲ ထိုမိတ္ေဆြ ကရင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးရြာသို႔ လိုက္ပါ သြားခဲ့သည္။

က်ံဳဒိုးၿမိဳ႕ႏွင့္ အနည္းငယ္ လွမ္းေသာ ရြာေလးတရြာတြင္ပါ။ ထမင္းေရာင္းေသာ ကရင္အမ်ိဳးသမီးႀကီး၏ မိသားစုအလွဴမွာ ကိုေက်ာ္ႀကီးက ၎တို႔၏ အထူးဧည့္သည္ ဆိုေတာ့ အစြမ္းကုန္ ဧည့္ခံၾကသည္။ အေသာက္ေတြက အလွ်ံပယ္ အျပင္ ၎နွစ္သက္ေသာ ကရင္ရိုးရာ ဆန္ခ်က္အရက္ေတြ ပါေပါ့။

လူကလည္း အေတာ့္ကို မူးေနတဲ့အခ်ိန္။ ရြာထဲသို႔ ကရင္လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔ ရုတ္တရက္ ဝင္လာပါတယ္။ အဲ့ဒိအဖြဲ႔ထဲမွာ ကိုေက်ာ္ႀကီးကို စစ္ေရယာဥ္ေပၚက ေရတပ္သားမွန္း သိေနတဲ့ လူတေယာက္ ပါလာပါတယ္။ သူက ကိုေက်ာ္ႀကီးကို အစိုးရတပ္သား ရန္သူဘက္က ဆိုၿပီး ဖမ္းဆီးၿပီး သတ္ဖို႔ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ကိုေက်ာ္ႀကီးခမ်ာ လြန္စြာ တုန္လႈပ္ ေျခာက္ျခားၿပီး အမူးေတာင္ ေျပသြားပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ ၎အား အလွဴဖိတ္ခဲ့သည့္ ထမင္းေရာင္းေသာ ကရင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ ကရင္လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔မွ ဗိုလ္ျဖစ္သူကို မိမိ၏ ဧည့္သည္ကို မသတ္ဖို႔ ေတာင္းပန္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့လည္း ၎၏ဧည့္သည္ကို သူမ၏ အသက္ႏွင့္ ရင္းၿပီး ကာကြယ္ရမည့္ အေၾကာင္း၊ ဧည့္သည္ ျဖစ္ေသာ ကိုေက်ာ္ႀကီးကို မသတ္ရန္ အတြက္ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေတာင္းပန္ေသာအခါ ထို ကရင္စစ္ဗိုလ္သည္ စိတ္ေပ်ာ့ေျပာင္း၍ ကရုဏာစိတ္ ပြားကာ ကိုေက်ာ္ႀကီးအား မသတ္ဘဲ အသက္ေဘးမွ ခ်မ္းသာခြင့္ ေပးလိုက္ပါသည္။ ထို ကရင္အမ်ိဳးသမီးႀကီး ကိုယ္တိုင္ ကိုေက်ာ္ႀကီးအား က်ံဳဒိုးၿမိဳ႕ အေရာက္ ျပန္၍ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ၎အတြက္ မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း ထိတ္လန္႔

ေခ်ာက္ျခား ဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္ တခုေပါ့။

အဲ့ဒီကတည္းက ကိုေက်ာ္ႀကီးတေယာက္ ၎အသက္ကို ကယ္တင္ခဲ့ေသာ ထို ကရင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးအေပၚ တေန႔မွာ ေက်းဇူး ဘယ္လိုတံုျပန္၍ ဆပ္ရမည္ ဆိုတာကို အစဥ္ ေတြးမိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း ထိုကရင္အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို ေက်းဇူးျပဳခြင့္ မႀကံဳရရင္ေတာင္ ကရင္လူမိ်ဳး တဦးတေယာက္ကို ေက်းဇူးျပဳခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီဟု က်ေနာ့္အား ရိုးသားစြာ ေျပာရွာပါသည္။

ဆီမီးခံု (ဆမိတ္ခံု) ေက်းရြာရဲ့ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ ေက်းရြာ ၅ ရြာသို႔ သြားၿပီး ဗမာလူမိ်ဳးမ်ား တို႔၏ ေန႔စဥ္ ေနထိုင္ အသက္ရွင္မႈမ်ားကို က်ေနာ္ ဓာတ္ပံု လိုက္လံရိုက္ကူးးသာအခါ၊ ကိုေက်ာ္ႀကီးကပဲ က်ေနာ့္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ အကူအညီ ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ ရြာသူ၊ ရြာသားမ်ားကလည္း ကိုေက်ာ္ႀကီးနွင့္ ရင္းႏွွီးၾကေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ အရမ္းကို အဆင္ေျပလွပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးငယ္ ကိုယ္တိုင္ ႏြားကိုႏွင္၍ လယ္ထြန္ေနေသာ ျမင္ကြင္း၊ ၎တို႔တေတြ၏ ဘဝ၊ ထန္းတက္သမားမ်ား၏ အားမာန္ႏွင့္ ရုန္းကန္မႈ၊ အညာမဂၤလာေဆာင္ တခု၏ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ပံုရိပ္မ်ား၊ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေဘး၏ ညေနခင္း ေက်းလက္ျခင္းဝိုင္း၊ ရႏၱပိုရြာ ရဲ့ ေျမအိုးလုပ္ငန္းေတြ၊ ယိုယြင္း ပ်က္စီးလုလု ျဖစ္ေနေသာ ျမန္မာ့သမိုင္းထဲမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား၊ ကေလးသူငယ္မ်ားတို႔၏ စာသင္ခန္းမ်ား စသည္ စသည့္ … ဗမာတို႔၏ အညာဘဝ ပံုရိပ္မ်ားတို႔ကို က်ေနာ္ ရိုက္ကူးခဲ့ပါသည္။

ရိုးသားလွစြာေသာ အညာေျမမွ ဗမာလူမိ်ဳးမ်ားတို႔၏ ပြင့္လင္းသည့္ ဓေလ့စရိုက္၊ ဧည့္သည္ကို တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ နွလံုးသားမ်ားတို႔ကို က်ေနာ္တေယာက္ လႈိက္လွဲစြာ အသိအမွတ္ မျပဳ၍ မရေတာ့ပါ။ ညေနခင္း အိမ္တအိမ္မွ ဧည့္ခံလိုက္ၿပီး ေနာက္တအိမ္မွလည္း ၎တို႔ ေကၽြးေမြး ဧည့္ခံေသာ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကို မစားပါက စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကသည္။ နဂိုကတည္းက အစားအေသာက္ နည္းေသာ က်ေနာ့္အတြက္ မစားႏုိင္သည့္ အဆံုးမွာေတာ့ အနည္းဆံုး ျမည္းျပရသည္။

“ဟိုး…ကရင္ျပည္နယ္ အေဝးႀကီးက လာရရွာတာ”

ဆိုၿပီး က်ေနာ့္အေပၚ သူတို႔တေတြ ပို၍ ခင္မင္ၾကသည္။ ဓာတ္ပံု ဘာေၾကာင့္ လာရိုက္သည္ ဆိုသည့္ ကိစၥကိုေတာ့ ၎တို႔ေတြ သိပ္ၿပီး မေမးျမန္းၾက။ ၎တို႔၏ ေဒသသို႔ အလည္လာသည့္ ဧည့္သည္တေယာက္ ဆိုၿပီး အေကာင္းဆံုး ဧည့္ခံၾကသည္။

ကရင္ျပည္နယ္ အပါအဝင္ မၿငိမ္းခ်မ္းေသာ တိုင္းရင္းသား ေဒသမ်ားတြင္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၏ ထိုးစစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားမ်ား အႀကီးအက်ယ္ အတိ ဒုကၡရာက္ၾကရသည္။ စစ္ဆင္ေရးႏွင့္ ဒြန္တြဲ ပါလာတတ္ေသာ ေပၚတာဆြဲျခင္း အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို မတရား ျပဳက်င့္ျခင္း၊ အိမ္ယာမ်ားကို မီးတင္ရႈိ႔ျခင္း၊ တရြာမွ တရြာ ခရီးသြားသည့္ ကိစၥမ်ားတြင္ပင္ အစိုးရစစ္တပ္က ေထာက္ခံခ်က္ေပးမွသာ ခရီးျပဳ၍ ရျခင္း၊ ေတာင္ကုန္းေပၚတြင္ ေနရာယူတတ္ေသာ အစိုးရတပ္စခန္းမ်ားေပၚသို႔အေရာက္ တပတ္စာ ေက်းလက္ ေဒသခံ ျပည္သူမ်ားက ေရထမ္းတင္ေပးရျခင္း၊ တပ္စခန္းမ်ားကို ျခံစည္းရိုး ခတ္ေပးရျခင္း၊ ထိုသို႔ ႏွိပ္စက္ျခင္း အဝဝ တို႔ကို ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားမ်ား ႏွစ္ေပါင္း ၾကာရွည္စြာ အလူး အလဲ ခံခဲ့ရရွာသည္။ ယခုလည္း ခံေနရဆဲ။

မိမိ၏ ဖခင္၊ ခင္ပြန္း ညီအကိုမ်ား တို႔ကို မ်က္ေစ့ေရွ႔တြင္ပင္ ရက္စက္စြာ ညွင္းပမ္းၿပီးမွ သတ္ျဖတ္ျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ေလ့ရွိေသာ တပ္မေတာ္သားတို႔အား ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားမားက ရြံရွာ နာက်ည္း မုန္းတီးၾကသည္။ ကလဲ့့စား ေခ်လိုၾကသည္။ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းသည့္ အခ်က္က ထိုလက္နက္ကိုင္ တပ္မေတာ္သားမ်ားတို႔သည္ ဗမာစကား ေျပာေသာ ဗမာလူမ်ိဳး အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေနၾကသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗမာဆိုလွ်င္ ေကာင္းသည္၊ ဆိုးသည္ မၾကည့္ေတာ့။ နာက်ည္း၊ မုန္းတီးၾကသည္။ ဒါကလည္း မဆန္း။ ေဒသခံတိုင္းရင္းသားေတြ အတြက္ ၎တို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ဘဝ၏ သတ္မွတ္ထားေသာ “အမွန္တရား တခု”။

ေစလိုရာေစ ဆိုၿပီး ေက်ာင္းဆရာ ဘဝကို ရိုးသား ျဖဴစင္စြာ ခံယူလိုက္ေသာ ဗမာလူမ်ဳိး ေက်ာင္းဆရာ ဆိုလွ်င္လည္း တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ေဒသ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားမ်ားသို႔ ေရာက္ခါစမွာ မယံုၾကည္၊ သကၤာ မကင္းမႈမ်ားကို ႀကံဳေတြ႔ရစျမဲ။ ၎တို႔အား အစိုးရ၏ သတင္းေပးမ်ားလား။ ေထာက္လွန္းေရးမ်ားလား ဆိုၿပီး သကၤာမကင္း မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ကာလ အေတာ္ၾကာ အၾကည့္ခံရစၿမဲ။

အခ်ိန္ကာလတခုကို ျဖတ္သန္းၿပီး ေဒသခံတို႔၏ နွလံုးသားမွ ေလးနက္စြာ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ခံၾကရေသာ ျမန္မာျပည္မမွ ေက်ာင္းဆရာ အပါအဝင္ အစိုးရ ဝန္ထမ္းမ်ား ၎တို႔ေဒသမွ ေျပာင္းေရႊ႔သြားၾကမည္ကိုပင္ စိုးရိမ္ၾကသည္။ ေျပာင္းေရႊ႔သြားေသာ အခါ၌လည္း ၎တို႔တေတြ ဝမ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ၾကရသည္။

တဖက္တြင္လည္း တိုင္းရင္းသား ဆိုလွ်င္ အစိုးရဌာနေတြမွာ အႀကီးအကဲျဖစ္ဖို႔ လမ္းမျမင္ေတာ။့ ပို၍ ဆိုးသည္က ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္ေနလွ်င္ေပါ့။ ဗမာလူမ်ဳိးေတြႏွင့္ တိုင္းရင္းသားေတြၾကားထဲမွာ အိႏၵိယ၊ တရုတ္ႏြယ္ဖြားမ်ားတို႔ကလည္း မိမိတို႔၏ဘဝ အဆင္ေျပစြာျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ရပ္တည္ႏိုင္ရန္ အရာရာကို မီးစင္ၾကည့္၍ ကေနရသည့္ အျဖစ္ေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး။

ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ကိုလိုနီအဂၤလိပ္၏ လက္ေအာက္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္ ဆိုေပမယ့္လည္း ယေန႔တိုင္အထိ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံသည္ သံသယ၊ ရန္လိုမႈ၊ အမုန္းတရားမ်ား ေအာက္တြင္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္လ်က္ အက်ဥ္းက်ခံေနရဆဲပင္ ျဖစ္ေနသည္ မဟုတ္ပါလား။

ၾကည္လင္ ရွင္းသန္႔ေသာ အနာဂတ္ကို က်ေနာ္တို႔၏ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားတို႔အား လက္ဆင့္ကမ္းရန္ လိုေပသည္။ ယခုလည္း အညာေျမကို က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ ေႏြးေထြးပ်ဴငွာေသာ ႀကိဳဆို ဧည့္ခံမႈ၌ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားတို႔ကို က်ေနာ္ခံစားရသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ျပည္မမွ ဗမာလူမ်ဳိးတို႔သည္ အေၾကာင္း တစံုတရာ တခုခုေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားမ်ား ေနထိုင္ရာ ေဒသမ်ားသို႔ ေရာက္ရွိသြားၾကေသာ အခါ ၎တို႔အား မယံုသကၤာ မ်က္လံုး၊ အမုန္းတရားမ်ား လႊမ္းျခံဳထားေသာ အျမင္မ်ားျဖင့္ အထင္ခံရေသာအခါ ထိုအေၾကာင္းတရားတို႔၏ အရင္းခံကို သူတို႔တေတြ နက္ရႈိင္းစြာ သိႏိုင္ၾကမည္ မဟုတ္။

“ဘာေၾကာင့္ ငါတို႔ကို ဒီလို မုန္းေနရတာလည္း” ဆိုသည္ကို အေျဖရွာဖို႔ ခက္ေနမည္။ သူတို႔တေတြ မက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ျပစ္မႈမ်ားကို ၎တို႔တေတြအား မဆီမဆိုင္ဘဲ တဖက္သတ္ စီရင္ခ်က္ ခ် ခံေနရသည္။

ၿပီးခဲ့ေသာ ကိစၥ၊ နာက်ည္းမႈမ်ားတို႔ေတြသည္ ၿပီးခဲ့ၿပီ။ ထိုအတိတ္မ်ားတို႔ကို ျပဳျပင္ရန္ က်ေနာ္တို႔ တတ္ႏုိင္မည္ မဟုတ္။ သင္ခန္းစာ ယူၾကဖို႔သာ ရွိေတာ့သည္။ ေဆြးေျမ့ ပုပ္စပ္ေနသည့္ အျငိဳွး အာဃာတမ်ားကို ဆက္ၿပီး သယ္ေဆာင္ေနၾကရင္လည္း အနာဂတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြက္ ဘာမွ် အက်ဳိးထူးေပးမည္ မဟုတ္။ တဦးႏွင့္ တဦး တဖက္ႏွင့္ တဖက္ ရိုးသား ပြင့္လင္းစြာ အေျဖရွာဖို႔ လိုေပမည္။ သို႔မွသာ ျမန္မာ့လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းမွ အနာဂတ္ ရင္ေသြးငယ္မ်ားအဖို႔ ၾကည္လင္ လတ္ဆတ္ေသာ အနာဂတ္ ေလညွင္းကို ရွဴရႈိက္ႏုိင္ခြင့္ ရေပလိမ့္မည္။

တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ေသာ က်ေနာ္တို႔ တဦးတေယာက္စီ တာဝန္ေတြ ရွိသည္ ကိုေတာ့ မေမ့အပ္။ က်ေနာ့္အဖို႔ ဒီတာဝန္သည္ အညာေျမခရီးစဥ္မွ အျပန္၊ လတ္ဆတ္ေသာ တမာရနံ႔ကို ရႈရႈိက္ၿပီး ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္းႀကီး ျမင္ခြင့္ရလိုက္သည္။

ခရစ္ယာန္ သူေတာ္စင္ သီလရွင္ မာသာထရီဇာ ေျပာခဲ့သည့္ စကားတခြန္း ရွိပါသည္။

“ မေန႔ဟူေသာ အတိတ္သည္ လြန္ခဲ့ေပၿပီ။ အနာဂတ္ ဆိုေသာ မနက္ဖန္သည္ ယခု မေရာက္ေသးပါ။ ယခု ခံယူရရွိေနေသာ ပစၥဳပၸန္၊ ယေန႔ကို တန္ဖိုးရွိစြာ စတင္ၿပီး အသံုးျပဳၾကပါစို႔ …”

ေမတၱာျဖင့္

ႏိုဝင္ဘာ ၂၆၊ ၂ဝဝ၉