RSS

မအိ – ေဆၾးခၾင့္

20 Aug

ေဆၾးခၾင့္
မအိ

ဳသဂုတ္ ၁၇၊ ၂၀၀၇

၁၉၇၉ ခုႎႀစ္ မိုးဥတုကာလသမယ၌ ရန္ကုန္႓မိႂႛ ကမာရၾတ္လႀည္းတန္းတ၀ိုက္တၾင္ ညေစဵးစာအုပ္ေဟာင္းသည္ အဴဖစ္ ကဵမ ကဵင္လည္ခဲ့ဖူးပၝသည္။ ဦးထၾန္းလင္း႓ခံလမ္းထိပ္ ကားမႀတ္တိုင္မႀစကာ လႀည္းတန္း လိပ္ဴပာေတာင္ဆိုင္ဳကားေနရာတေလ႖ာက္ကို စာအုပ္ေဟာင္း ေရာင္းသူတိုႛ ႒ကီးစိုးထားႎိုင္ခဲ့သည္။

ကၾမ္းယာဆိုင္၊ ပိုႛစ္ကတ္ဆိုင္၊ ဴပကၡဒိန္ဆိုင္ႎႀင့္ စတီးဆၾဲဴပားဆၾဲ႒ကိႂး စသည္တိုႛကို အေရာင္းဴပလဵက္ ေကာ္မာသာဇင္ ၀ယ္ယူရရႀိႎိုင္ေသာ ဆိုင္ေသးဆိုင္မၿားေလးမဵား ႒ကိႂဳကားရႀိေနဴပန္ေသး၏။ ကားလမ္းမအား ေကဵာေပးထားေသာ ယင္း ဗရုတ္သုကၡဆိုင္မဵားႎႀင့္ ဆန္ႛကဵင္လႀစၾာ လူသၾားလမ္းဟိုမႀာဘက္၌ လိပ္ဴပာေတာင္ဆိုင္၊ ဴမင့္ကဖီး၊ အိမေကဵာက္ေကဵာ၊ ပန္းကမၲာ၊ ပန္း႓မိႂႛေတာ္ စေသာ ဆိုင္႒ကီး ကနား႒ကီးမဵား ႛ ႛ ႛ ။

ညေန ၃ နာရီခၾဲ႓ပီး ေနာက္ပိုင္းမႀာ ကဵမ၏ စာအုပ္ဆိုင္ေလး ခင္းကဵင္း႓ပီးဴဖစ္သည္။ ၄ နာရီေကဵာ္ေကဵာ္ခန္ႛထိ ေစဵးဦးမေပၝက္သည္ မရႀိခဲ့။ ယခုလို မိုးတၾင္းကာလမႀာေတာ့ စိတ္ပဵက္စရာ။ ၄ ႒ကိမ္ေဴမာက္ ဆိုင္ဴပန္ခင္းဴဖစ္သည္အထိ ေစဵးဦးမေပၝက္ေသး။ ဘာေဳကာင့္လဲ ႛ ႛ ႛ တဲ့။ မိုးရၾာခဵလိုက္ ဆိုင္ဴပန္သိမ္းလိုက္၊ ဴမင့္ကဖီးမႀာ ခိုလႁံလိုက္။ ယခုတေလာတၾင္ ကဵမ၏ ဆိုင္ေနရာက ဴမင့္ကဖီးႎႀင့္ ဓားလၾယ္ခုတ္ေပမိုႛ ေတာ္ေတာ့သည္။ ပဵံကဵေစဵးသည္ဘ၀ ဆိုေတာ့ ဆိုင္ေနရာပံုေသတၾက္ထား၍ မရေခဵ။ နားလည္မႁႎႀင့္ ေနရာခင္းဳကသည္။

“အစ္မ ဆိုင္သိမ္းေတာ့ဗဵာ။ ေရာင္းရတာလည္းမဟုတ္ဘူး

ဖိုးေခၾးစကားကလည္း မႀန္ေနသမိုႛ နာခံလိုက္သည္။ ဆိုင္သိမ္းေနေသာ ကဵမ၏ ေကဵာေပၞသိုႛ မိုးေရေတၾ တစက္စက္ ကဵေန၏။ ေ႑မၾေရခၾံအိတ္တၾင္း စာအုပ္ေတၾ တစ္အုပ္႓ပီး တစ္အုပ္ ၀င္သၾား႓ပီ။ စာအုပ္ထုပ္ကို အပ္ေနကဵဆိုင္မႀာ အပ္ႎႀံ႓ပီးေနာက္ ဖိုးေခၾးေခၞရာသိုႛ လိုက္ပၝလာခဲ့ေလသည္။ မေမးမဴမန္း မစံုမစမ္း။ ဴပည္လမ္းမ႒ကီးကို ဴဖတ္ေကဵာ္႓ပီးေတာ့ ေကဵာင္း၀င္းထဲသိုႛ ေရာက္သည္။ သူ ဘယ္သၾားမည္ကို ယခုထိ ကဵမ မသိေသး။ ခဵစ္သူစံုတၾဲမဵားအား ကဵမတိုႛ မသိကဵႂိးက႗ံ ေကဵာ္ဴဖတ္ခဲ့ဳကသည္။ လက္ရႀိဘ၀မႀာ ေမာင္ရင္းႎႀမထက္ အားကိုးစိတ္ခဵရသူမဵားမိုႛ ကဵမ၌ ဘာသံသယမ႖ ရႀိမေနေပ။ မဳကာမီ လမ္းဆံုးပၝသည္။ သိုႛေသာ္ ရၾာမေတၾႛဘဲ ကဗဵာဆရာ႒ကီး၏ အိမ္သိုႛ ေရာက္ပၝပေကာ။

“ဒၝ ကဵေနာ့္ဆရာ။ ဒၝက ကဗဵာဆရာမ … “

ကဵမက ေဟာေဴပာပၾဲအခဵိႂႛ၌ ဴမင္ဖူး႓ပီးဴဖစ္ေသာ သူႛကို ရိုေသသမႁဴဖင့္ ႎႁတ္ခၾန္းဆက္ဴဖစ္သည္။ သည္ကေနႛ ညတၾင္ သည္အိမ္သိုႛ ေရာက္မည္မသိေသာ္လည္း ကဗဵာစိတ္ႎႀင့္ပင္ ကဵမ၏ သယ္ပၝေနကဵ ဒိုင္ယာရီေလးကို လၾယ္အိတ္ထဲမႀ ဆၾဲထုတ္ဴဖစ္ေလသည္။ ဆရာ့ထံ ရုိေသစၾာဴဖင့္ ေရးလက္စ ကဗဵာေလးကို ယုယစၾာ လက္ကမ္းလိုက္ပၝသည္။

“ဖတ္ဳကည့္ေပးပၝ ဆရာ၊ လၾဲေနမႀာစိုးလိုႛ

ကဗဵာေခၝင္းစည္းက သူႛကို အဆၾဲေဆာင္ႎိုင္ဆံုး ဴဖစ္သၾားလိမ့္မည္။ အညာအိေ႑ႎၬ တဲ့။ အညာသူ လက္လုပ္လက္စား မိန္းမပဵႂိတစ္ဦး၏ မိုးလင္းမႀ မိုးစုပ္စုပ္ခဵႂပ္သည္အထိ တေနႛတာ လႁပ္ရႀားမႁမဵားကို ဉာဏ္စၾမ္းရႀိသေရၾႛ ကဵမ ဖၾဲႛထား၏။

လက္လုပ္လက္စား
အညာတစ္ခၾင္ အပဵႂိစင္လက္ဖ၀ၝး
အသားမာတင္းဳကမ္း တမန္းဆီစု
ပန္းႎႀယ္ မႎုေပ ။

အညာေနပူပူမႀာ ေဴမပဲခင္းထဲမႀ အညာသူေလး မေကဵးဥ။ သနပ္ခၝးပိန္းကဵားရိုက္၊ ခတၨာပန္း ၂ ပၾင့္ ပန္၊ ညေနေစာင္း ကန္ေရခပ္ဆင္း၊ ေန၀င္ရိုးတရီ ဗိုင္းငင္ ၀ၝဖတ္၊ ကာလသားမဵား က လာေရာက္လည္ပတ္ကာ စကားထာ ၀ႀက္ခဵိန္တၾင္ ထေနာင္းရၾက္စိပ္၀ယ္ ေငၾေရာင္ဖိတ္ကဵခဲ့ ႓ပီး။

ထေနာင္းရၾက္စိပ္ ေငၾေရာင္ဖိတ္ကဵ
ပဒုမၳာယုန္ေထာင္ ပင္လယ္ဓားဴပ
ေမာင္႒ကီးႎႀမ ေဴဖစမ္းပၝ့ကၾယ္။

ထေနာင္းရၾက္က စိပ္ရဲႛလား ဆရာ၊ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္ ဴဖစ္မႀာစိုးလိုႛပၝ

“ဆရာမက အညာသူ မဟုတ္ဘူးလား

“ဟင့္အင္း ဆရာ

“ဒၝဴဖင့္ ရန္ကုန္သူလား

“ဟင့္အင္း ဆရာ၊ ကဵမ ဴမစ္၀က႗န္းေပၞသူပၝ

ေဳသာ္ … ေဳသာ္ … လိုႛ ဆိုရင္း ကဵမေရးတာ မႀန္ပၝေဳကာင္း၊ ထေနာင္းရၾက္သည္ မန္ကဵည္းရၾက္ထက္ ပိုေသး႓ပီး ပိုစိပ္ေဳကာင္း ရႀင္းဴပပၝသည္။ ထိုညက အညာသား ကဗဵာဆရာ႒ကီး၏ ေရႀႛေမႀာက္၀ယ္ ကဵမ၏ အညာအိေ႑ႎၬ သည္ အတင့္တယ္႒ကီး တင့္တယ္ေနေလသည္။ ဆရာကေတာ္ႎႀင့္ မေတၾႛခဲ့ရေသာ္လည္း ဆရာ့ထံမႀ ကဵမ၏ ကဗဵာအေပၞ ဳကည္ႎူးေကဵနပ္႓ပံႂးကို ကဵမပိုင္ပိုင္ ရခဲ့ေခဵသည္။ ဆရာႎႀင့္ ကဵမ၏ ကနဦးေတၾႛဆံုခန္းကား ဤသိုႛပင္ စခဲ့ေလသည္။

ဒုတိယအ႒ကိမ္ ဆရာႎႀင့္ ေတၾႛဴဖစ္သည္ကား ဘတ္စ္ကားေပၞမႀာ။ရႁမ၀မဂၢဇင္းတိုက္သိုႛ အသၾားတၾင္ အမႀတ္မထင္ ဆံုဆည္းဴခင္း။ RTB နံပၝတ္ ၉ လိုင္းကား၏ ခံုတန္းရႀည္ ၂ ခု အနက္ ကဵားမတစ္ဖက္စီ ထုိင္ရေသာေခတ္၊ ကားေပၞတက္လာေသာ ကဵမအား ဆရာက သူႛဇနီးႎႀင့္ မိတ္ဆက္ေပး၏။ ဆရာကေတာ္ေဘးနားကို ထိုင္ဴဖစ္စဥ္ အမဵႂိးသမီး ကဗဵာဆရာမ ရႀား၍ ႒ကိႂးစားဖိုႛ ကဵမကို အားေပးေဴပာဳကားပၝသည္။

“ဟုတ္ကဲ့ပၝ၊ ဟုတ္ကဲ့ပၝ မမ လိုႛ ေလးစားစၾာ ကဵမ နာယူဴဖစ္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခဵႂပ္ေစဵးမႀတ္တိုင္မႀာ ကဵမ ဆင္းခဲ့ရသည္။ ခံုးေကဵာ္တံတားကို ဴဖတ္ရင္း ဆရာတိုႛဇနီးေမာင္ႎႀံသည္ ေမာင္ႎႀမႎႀင့္ ပိုတူေနေဳကာင္း သတိထားဴဖစ္၏။ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းဟန္မရႀိဘဲ မၾန္မၾန္ဴမတ္ဴမတ္ အေလးဂုထားပံုေဳကာင့္သာပဲ။ လူကဲခတ္ ေတာ္လၾန္းသူထဲ၌ ကဵမ ပၝ၀င္ေလ့မရႀိေပ။ သူတိုႛ တစ္ဦးအေပၞတစ္ဦး ရစ္ပတ္ထားေသာ ေမတၨာတရားက တစ္ဖက္ကလူ ဴမင္သာေအာင္ပဲ ထူထဲလၾန္းေနေတာ့။

အခၝတပၝး၌ ကဵမသည္ ဟိမ၀ႎၨာ၏ အဆၾယ္အပၝးတိုႛထံ ဆယ္စုႎႀစ္တစ္စုေကဵာ္ ဳကာေအာင္ ေတာလည္ထၾက္ခဲ့ပၝ၏။ ဆင္ဖမ္းကဵားဖမ္းရန္ မဟုတ္။ ထမင္းခဵက္၊ အိုးထမ္း၊ အ၀တ္စုတ္မဵားခဵႂပ္လုပ္ေပးရန္။ ကဵမသည္ကား လူကဲခတ္ ညံ့႓မဲညံ့ဆဲ။ ပန္း႓ခံထဲတၾင္ ကေလးမဵားစီးေသာ ဆီးေဆာခံုပမာ ကဵမတိုႛ၏ ယံုဳကည္ခဵက္သည္ နိမ့္ခဵည္ ဴမင့္ခဵည္။ စနစ္တစ္ခု၏ လားရာသည္ ယင္းစနစ္၏သိပ္သည္းဆေဳကာင့္ ခေယာင္းလမ္းမႀ ခေယာင္းလမ္းပဲလား။ ပန္းခင္းလမ္းမဟုတ္ဘဲ ေဴမနီလမ္းကေလးမ႖ကို ေမ႖ာ္လင့္ရင္း ေမ႖ာ္လင့္ရင္း ကဵမတိုႛသည္ ေလာင္းေဳကးဴဖစ္လိုက္ ေလဵာ္ေဳကးဴဖစ္လိုက္။

ေလာင္းေဳကးဘ၀၌ ရန္ကုန္႓မိႂႛသိုႛ တစ္ေခၝက္ ဴပန္လည္ေဴခခဵဴဖစ္ခဲ့ပၝသည္။ ကေလာင္နာမည္တူ အမဵႂိးသမီးႎႀင့္ ေတၾႛရာ ဆရာ့ဇနီး ရက္လည္ပၾဲသိုႛ လိုက္ခ့ဲရန္ ကဵမကို ေခၞသည္။ အေဳကာင္းေဳကာင္းမဵားကို ေထာက္ထားရမည္မိုႛ ဆရာႎႀင့္ ထပ္တူေဳကကၾဲ၀မ္းနည္းေဳကာင္း အမႀာပၝး႓ပီး လိုက္မသၾားဴဖစ္ခဲ့ပၝ။ ထိုကာလ၌ ကဵမ၏ ေဴခအစံု၀ယ္ ေဴခမန္းကၾင္းႎႀင့္ေလ။ ေနာက္ထပ္ ၅ ႎႀစ္ တည္းဟူေသာ အခဵိန္ကို ေရခဲေတာင္ေပၞ၌ ေရခဲတံုးကို ေရေႎၾးကဵႂိေသာက္လဵက္ ဴဖတ္သန္းခဲ့ရဴပန္ပၝသည္။

ေဟာ ရန္ကုန္သိုႛ ဴပည္ေတာ္ဴပန္ခဲ့ဴပန္ပၝ၏။ ဆရာႎႀင့္ ဴပန္မေတၾႛဳကမီမႀာပင္ ဆရာ့သတင္းကို ရင္တၾင္းလႁပ္ခတ္စၾာ ဳကားသိခဲ့ရသည္။ ဆရာ့ဇနီး စဵာပန၌ ေနာက္ဆံုးအခဵိန္တၾင္ ဆရာက ခဵစ္ဇနီးကို ကန္ေတာ့ခဲ့သတဲ့။ ေတာ္တန္ံုလူေတၾ မလုပ္ဳကတဲ့ကိစၤ။ လူလုိသိတဲ့ ဆရာ လိုႛသာ ကမၯည္းတပ္ခဵင္ေတာ့သည္။

ဳကည္ႎူးမႁႎႀင့္ ယႀဥ္ေသာ ခံစားမႁကို ကဗဵာဆရာမ ရလိုက္၏။ ထိုႛေနာက္ပိုင္း၀ယ္ ဆရာႎႀင့္ မေရမတၾက္ႎိုင္ေအာင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ တစ္၀ိုင္းတည္း ထိုင္ဴဖစ္ေလသည္။ ဟိုသည္သၾားကာလာကာ ရႀိတတ္သည္။ စာေပ၀ိုင္းသိုႛ မူးကားူးကာ လာသူမဵားကို ဆရာ မႎႀစ္႓မိႂႛေဳကာင္း သိရ႓ပီ။ ဆရာ့ဇနီးကို ဆရာခဵစ္ေဳကာင္း သိသည္ထက္ သိရပၝေသာ္လည္း စဵာပနပၾဲတုန္းက အေဳကာင္းကို မေမးဴဖစ္ခဲ့ပၝ။ တဖန္ ဴပန္လည္ခံစားသၾားမႀာ စိုးမိသည္။ မေမးအပ္ဘူး ရယ္လိုႛ စိတ္၀ယ္မႀတ္ထားခဲ့ေလသည္။

ကာလအခဵႂိႛ ဆရာႎႀင့္ လက္ပၾန္းတတီး ေနခဲ့ဳကစဥ္ ဆရာ ရုတ္တရက္ ခရီးထၾက္ခၾာ။ မဳကာမီ သူႛ ရႀားရႀားပၝးပၝးဴဖစ္ေသာ တစ္ဦးတည္းေသာသား ေသဆံုးသၾားေဳကာင္း ကဵမတိုႛ သတင္းလက္ခံရရႀိ။ သေဘႆာသားေပမိုႛ ဴပႂစုမည့္ေဆၾမဵႂိးသားခဵင္းတိုႛ မဵက္ကၾယ္မႀာ သူႛသား႒ကီးခမဵာ

ထိုသတင္းကို ဳကား႓ပီးသကာလ ဆရာႎႀင့္ သူႛသမီးတိုႛ အိမ္ႎႀင့္မလႀမ္းမကမ္းရႀိ ပန္း႓ခံတစ္ခုတၾင္ ေတၾႛဆံုကာ ဖက္ငိုဳကရႀာသတဲ့။ ကဵမရင္ထဲ ဳကားရသည့္ခဏတၾင္ ထိခုိက္ခံစားရဴပန္ေခဵ၏။ သမက္ကို ဆရာ အားနာမည္၊ ခမည္းခမက္ကို ဆရာ အားနာမည္။ ဆရာ မၾန္ရည္သိမ္ေမၾႛလႀပံုေတၾကို ေပၝင္းဖူးသူတိုင္း သိ႓ပီးဴဖစ္ဳကသည္။ ဴဖစ္မႀ ဴဖစ္ရေလ ဆရာရယ္ လိုႛသာ ကဵမမႀာ။

ဆရာရႀိတုန္းက ေဴပာသံဳကားဖူးသည္၊ ဆရာမရႀိေတာ့လည္း မဳကာခဏ ဳကားရသည္။ ဆရာတိုႛ ငယ္ငယ္က တၾဲခဲ့သည့္ ေရာင္းရင္း ၃ ေဖာ္တိုႛ တေနရာရာ၌ ဆံုဆည္းအေဴခခဵ ေနထိုင္ရန္ တိုင္ပင္ခဲ့ဳကဖူးသတဲ့။ တေနႛေနႛ တခဵိန္ခဵိန္မႀာေလ၊ အဲသည္အခဵိန္ကို ဆရာဘာေဳကာင့္ မေစာင့္ဆိုင္းေတာ့တာလဲ။ ဘာေဳကာင့္ ယတိဴပတ္ ခၾဲခၾာသၾားေတာ့တာလဲ။ ဆရာ ဘယ္ကမဵား ႒ကိႂေနႎႀင့္ေတာ့မႀာလဲ။ သိခဵင္စမ္းပၝဘိ ဆရာ။

ကဵမႎႀင့္ ဟိမ၀ႎၨာ တစ္ခရီးတည္းသၾားခဲ့ဖူးသူ ဖိုးေခၾး၏ ရႀမ္းဴပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း တစ္ေနရာရႀိ ေတာင္ဳကားတစ္ခုတၾင္ ဴဖစ္ပဵက္သၾား႓ပီးေသာ သားေကာင္းစဵာပနကို ဴပန္လည္ ဆံုစည္းခဲ့ဳကစဥ္က ဆရာ့အား ကဵမေဴပာဴပခဲ့ေသးသည္ေလ။ ယခု ေလာ့စ္အိန္ဂဵယ္လိစ္က ဆရာ့ စဵာပနဴမင္ကၾင္း။ ကဵမတိုႛ ဘယ္မႀာ ဘယ္ပံု ငိုေ႐ကၾးဳကရမႀာပၝလိမ့္။

 
Leave a comment

Posted by on August 20, 2007 in Memories

 

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: