RSS

Monthly Archives: September 2008

How to watch MRTV effectively


ျမန္မာျပည္က MRTV ကို မီးကင္းေစာင့္ျခင္း

ရန္ကုန္က ရုပ္သံ ၀ါသနာအိုးတဦး

စက္တင္ဘာ ၃၀၊ ၂၀၀၈

စစ္အစုိးရ ေရဒီယုိႏွင့္ ရုပ္ျမင္သံၾကား (Military Radio and Television – MRTV) လို႔ ေျပာရသလဲ ဆိုေတာ့ စစ္အစိုးရ သတင္းမ်ားကုိသာ ထုတ္လႊင့္လ်က္ရွိျခငး္၊ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ လႈပ္ရွားမူမ်ားကုိသာ ထုတ္လႊင့္လ်က္ရွိျခင္း၊ ၎တုိ႔ အသာစီးရထားေသာ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပဲြမ်ားကုိသာ ျပသျခင္း၊ (သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမ်ားတြင္ အေမးက တျခား၊ အေျဖ တလဲြနည္းျဖင့္ ေမးျမန္းသူ သတင္းေထာက္မ်ားကို ျပက္လုံးထုတ္သလို ျဖစ္ေနတာကလည္း တပိုင္း)၊ အေမး မတတ္က ဖမ္းျခင္း၊ သူတို႔အၾကိဳက္ ေမးသူမ်ားကိုသာ ဦးစားေပးေျဖျခင္းတို႔ကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။

ကုိရီးယားကားမ်ားျဖင့္ ေၾကာ္ျငာ၀င္ေငြရွာေနျခင္း (ယခုအခါ အျပင္ေစ်းကြက္ထဲ ခ်ေရာင္းေနျပီျဖစ္ေသာ ကုိရီးယားကားေခြမ်ားကုိ ေရာင္းခ်ခြင့္ ပိတ္ပင္လုိက္ျခင္းမွာ လူအမ်ားက ေခတ္မီမီ ျပင္ပအေခြမ်ားကိုသာ ဦးစားေပးလာပါက သူတို႔ ေၾကာ္ျငာ၀င္ေငြ ေလ်ာ့က်မည္ကို စိုးရိမ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္)။ ယခုျပသေနေသာ ကိုရီးယားျမန္မာ ဖက္စပ္ ဇာတ္လမ္းရွည္ – “အိပ္မက္ဆုိးမွ မႏုိးထခင္“ ကားမွာ အမွန္ေတာ့ စစ္အစုိးရအၾကိဳက္ ရုိက္ကူးထားေသာ ေဆးသမား ဇာတ္လမ္း၊ မူးယစ္ ေဆး၀ါးတုိက္ဖ်က္ေရး ဇာတ္လမ္း၊ ၀ါဒျဖန္႔ကား ျဖစ္ေနသည္ကုိေတြ႕ရွိရျခင္း၊ ယခုျပသေနေသာ အင္တာဗ်ဴးမ်ားမွာလည္း သတင္းစာထဲက သူတို႔အၾကိဳက္ အေျမွာက္အပင့္၊ မဟားတရား အဖားဇာတ္ခင္းေနသည္မ်ားသာ ျဖစ္ေနျခင္း တို႔ကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။

စစ္ေရဒီယို ရုပ္ျမင္သံၾကား အမ်ားဆုံး အားေပးၾကည့္ရႈခ်ိန္မ်ားမွာ – (၁) မီးအားျပည့္ လာခ်ိန္ သို႔မဟုတ္ပါက မီးစက္မ်ား အားျပည့္ေနခ်ိန္ (၂) ကိုရီးယားႏွင့္ တရုတ္ကားမ်ား ျပသခ်ိန္၊ (၃) ရံဖန္ရံခါ ေကာလဟာလတြန္းအားေၾကာင့္ ၾကည့္ၾကရေသာ မိုးေလ၀သ အစီအစဥ္ စသည္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔အစီအစဥ္မ်ားကို လူေတြ မၾကည့္မွာ စိုးသျဖင့္၎၊ ေက်ာ္လႊားျပီးမွ ဖြင့္ျခင္း၊ အသံပိတ္ျပီး ဖြင့္ထားျခင္းတို႔ ျပဳလုပ္မည္ကို စိုးရိမ္သျဖင့္ စစ္ ရုပ္သံ သမားမ်ားကလည္း အစြမ္းကုန္ နည္းလမ္းမ်ားသုံးေနသည္ကုိလည္း သတင္းပို႔အပ္ပါသည္။ လူၾကိဳက္မ်ားေသာ အစီအစဥ္ကို ရုပ္သံျပီးခါနီးမွ ထုတ္လႊင့္ျခင္း၊ ဥပမာအားျဖင့္ ဆိုကေရးတီး ျပိဳင္ပြဲမ်ားကို ျပေနလိုက္သည္မွာ မိုးၾကီးခ်ဳပ္မွ ရုပ္ရွင္မ်ားကို ထုတ္လႊင့္ျခင္းျဖစ္ရာ ပရိသတ္မွာ အစီအစဥ္မလြတ္ေအာင္ ရုပ္သံေရွ႔တြင္ မီးကင္းေစာင့္သလို ေစာင့္ျပီး ၾကည့္ေနၾကရပါတယ္။

မီးကင္းမ်ား ေစာင့္သလို တအိမ္ တညစီ တာ၀န္ယူၾကျပီးု ရုပ္သံကို ဖြင့္လိုက္ ပိတ္လိုက္ႏွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကကာ တကယ့္ ရုပ္ရွင္အစီအစဥ္မ်ား လာျပီဆိုမွ သံေခ်ာင္းေခါက္ အခ်က္ေပး၍ ရုပ္သံကို ဖြင့္ၾကည့္ၾကဖို႔ အၾကံေပးလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

စစ္ ေရဒီယို ႏွင့္ ရုပ္ျမင္သံၾကား (Military Radio and Television – MRTV) ကို ၾကည့္ရႈမည့္ ျမန္မာျပည္သားမ်ား ညီညြတ္ၾက …

 
Leave a comment

Posted by on September 30, 2008 in Letter from readers

 

Stilwell Road




စတီး၀ဲလ္လမ္း (Stilwell Road) သို႔မဟုတ္ လူေတြမသိေသးသည့္ သမိုင္း

ဥတၱရမြန္း (ျပန္လည္ေရးသားသည္)

စက္တင္ဘာ ၂၉၊ ၂၀၀၈

ျမန္မာျပည္လမ္းမႀကီး (Burma Road) ႏွင့္ လီဒိုလမ္း (Ledo Road) တနည္းအေခၚ စတီး၀ဲလ္လမ္း (Stilwell Road) ကို တရုတ္ျပည္ ယူနန္ျပည္နယ္မွ ဒုတိယကမာၻစစ္သမိုင္းပညာရွင္ ဂ်ီးစူရာ (Ge Shuya) သည္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သုေတသနျပဳခဲ့ၿပီး မၾကာခင္က လီဒိုလမ္း၏အစ အိႏိၵယႏိုင္ငံရွိ လီဒိုၿမိဳ႕ကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္။


“ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ အတြင္း အိႏိၵယမွာရွိတဲ့ သမိုင္း၀င္အေမြအႏွစ္ကို ေလ့လာခဲ့တဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ပါဘူး” ဟု ဂ်ီးက ေျပာျပသည္။ ဂ်ီးႏွင့္ China National Geography မဂၢဇင္းမွ သတင္းေထာက္တစ္ဦးတို႔သည္ လီဒိုၿမိဳ႕သို႔ လည္ပတ္ခဲ့သည့္ ပထမဆံုးေသာ တရုတ္ လူမ်ိဳး ျဖစ္သည္။


ျမန္မာျပည္လမ္းမႀကီး သည္ ယူနန္ျပည္နယ္ ကူမင္းၿမိဳ႕ မွ ျမန္မာႏိုင္ငံ လားရႈိးၿမိဳ႕ အထိ ၁၁၅၄ ကီလိုမီတာ ရွည္လ်ားၿပီး ဂ်ပန္မ်ား ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္မႈ (၁၉၃၇-၄၅)ကို တြန္းလွန္ တိုက္ခိုက္စဥ္က ေထာက္ပံ့ေရးအတြက္ အသံုးျပဳသည့္လမ္းျဖစ္သည္။ တရုတ္ျပည္ဘက္မွ လမ္းအပိုင္းကို လူဦးေရ ၂ သိန္းျဖင့္ အခ်ိန္ ၁၀လ ၾကာ ေဖာက္လုပ္ခဲ့သည္။ လမ္းေဆာက္လုပ္သည့္ကာလအတြင္း လူ ၂၃၀၀ အသက္ဆံုးရႈံးခဲ့သည္။

စတီး၀ဲလ္လမ္းျမင္ကြင္း၂ခု ႏွင့္ ယူနန္ျပည္၊ ထိန္ခ်ံဳးၿမိဳ႕မွ ဂူဗိမာန္မ်ား



၁၉၄၂ တြင္ ဂ်ပန္မ်ား ျမန္မာျပည္ကို က်ဴးေက်ာ္ၿပီး ယင္းလမ္းမကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္သည္။

တဆက္တည္းတြင္ အေမရိကန္မဟာမိတ္တပ္ဖဲြ႔မွ လီဒိုလမ္းကို စတင္ေဖာက္လုပ္ၿပီး ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္းရွိ ျမန္မာျပည္လမ္းမႀကီးအပိုင္းႏွင့္ ဆက္သြယ္ခဲ့သည္။ စုစုေပါင္း ကီလိုမီတာ ၁၇၃၆ ရွည္လ်ားသည့္ ျမန္မာျပည္လမ္းမႀကီး ႏွင့္ လီဒိုလမ္း ႏွစ္ခုတို႔ကို ထိုအခ်ိန္က အေမရိကန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဂ်ိဳးဇက္စတီး၀ဲလ္(Joseph Stilwell) ကုိ ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ စတီး၀ဲလ္လမ္းဟု တရုတ္အစိုးရက အမည္ေပးခဲ့သည္။ စတီး၀ဲလ္သည္ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္း တရုတ္၊ ျမန္မာ၊ အိႏိၵယ စစ္မ်က္ႏွာရွိ (CBI – China Burma India Theatre) အေမရိကန္စစ္တပ္၏ စစ္ဦးစီးျဖစ္သည္။



ကမၻာစစ္အတြင္း ေတြ႔ရေသာ ကခ်င္တုိင္းရင္းသား ရိန္းဂ်ားစစ္သည္မ်ား၊ အေမရိကန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဂ်ိဳးဇက္စတီး၀ဲလ္ ႏွင့္ တရုတ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ခ်န္ေကရိွတ္


ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းကို ဂ်ပန္ထံမွ ျပန္လည္သိမ္းယူသည့္ (၁၉၄၃-၄၅ ႏွစ္) တိုက္ပဲြ၌ တရုတ္စစ္သား ၁၅၀၀၀ ႏွင့္ ၂၀၀၀၀ ၾကား အသက္ဆံုးရႈံးခဲ့ၿပီး ယူနန္ျပည္နယ္ အေနာက္ပိုင္းကို ျပန္လည္သိမ္းယူရန္အတြက္ တရုတ္စစ္သား ၂၀၀၀၀ က်ဆံုးခဲ့သည္။


ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ဆန္႕က်င္တိုက္ခိုက္သည့္တိုက္ပဲြအတြင္း တရုတ္စစ္သား တစ္သိန္းနီးပါး က်ဆံုးခဲ့ရသည္။

စတီး၀ဲလ္လမ္းမႀကီး ေဖာက္လုပ္သည့္ ႏွစ္ ၇၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ လြန္ခဲ့သည့္ ၾသဂုတ္လတြင္ ဂ်ီးက ဦးေဆာင္၍ တရုတ္ျပည္မွ သတင္းဌာန ၆၀ ေလာက္မွ သတင္းေထာက္ ၁၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္အတူ စတီး၀ဲလ္လမ္းကို သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့သည္။ သူတို႔အသင္းသည္ တရုတ္ျပည္ ကြမ္ဂ်ိဳး (Guizhou) မွ ကူမင္းႏွင့္ ထိန္ခ်ံဳးကိုျဖတ္ၿပီး အခ်ိဳ႕မွာ ျမန္မာျပည္အတြင္း ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ စစ္အတြင္းက အေမရိကန္တို႔ ခ်ီးျမွင့္ေသာ ေငြၾကယ္ပြင့္တံဆိပ္ ရရွိခဲ့သည့္ ျမန္မာသူနာျပဳ အက္စတာပိုး (Esther Po) ႏွင့္လည္း ေတြ႔ဆံုခဲ့သည္။ အက္စတာသည္ စစ္အတြင္းက တရုတ္စစ္သားအမ်ားအျပားကို ကုသကယ္တင္ေပးခဲ့သည့္ သူနာျပဳတစ္ဦးျဖစ္သည္။


ျမန္မာသူနာျပဳ အက္စတာပိုး ႏွင့္ မူရင္းေဆာင္းပါးရွင္


“က်ေနာ္ အလြန္ပဲ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ စတီး၀ဲလမ္းကို တႀကိမ္တည္း အစအဆံုးလည္ပတ္ဖို႔ဟာ ဒီတေခါက္ တကယ္ျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္” ဟု ဂ်ီးက ေျပာျပသည္။


ဂ်ီးသည္ ယူနန္ျပည္နယ္ရွိ ယူနန္ေနာ္မယ္တကၠသိုလ္ (Yunnan Normal University) ၌ သမိုင္းဘာသာ အဓိကျဖင့္ ဘဲြ႔လြန္ပညာသင္ၾကားေနစဥ္က ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာတြင္ ထိန္ခ်ံဳးၿမိဳ႕ကို လည္ပတ္ခဲ့သည္။ ထိုၿမိဳ႕၌ မထင္မွတ္ပဲ ပ်က္စီးယိုယြင္းေနေသာ ဂူဗိမာန္မ်ားကို ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ထိုဂူဗိမာန္မ်ားသည္ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ကို ထိန္ခ်ံဳးမွ တိုက္ထုတ္သည့္ စစ္ပဲြမ်ား၌ က်ဆံုးခဲ့ေသာ တရုတ္ႏွင့္အေမရိကန္စစ္သား ၈၀၀၀ တို႔အား ျမဳပ္ႏွံရာျဖစ္ေၾကာင္း ဂ်ီးက ရွာေဖြသိရွိခဲ့သည္။ “က်ေနာ္ သိပ္ကိုအံ့ၾသသြားၿပီး တုန္လႈပ္သြားတယ္။ ဂ်ပန္ကိုတြန္းလွန္ခဲ့တုန္းက ထိန္ခ်ံဳးမွာ တရုတ္စစ္သား ေထာင္ခ်ီေသာင္းခ်ီ အသက္ေပးခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ဘယ္စာအုပ္မွာမွ မဖတ္ခဲ့ရဖူးဘူး၊ ဘယ္သူမွလည္း မသိၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီကိစၥကို ေသခ်ာစံုစမ္းမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တယ္” ဟု ဂ်ီးက ေျပာျပခဲ့သည္။


ဂ်ီးသည္ ျမန္မာျပည္လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ ဒုတိယကမာၻစစ္မွ အသက္ရွင္က်န္သူ၊ ကုိယ္ေတြ႔ႀကံဳဖူးသူ လူေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခဲ့သည္။ သူ၏ သုေတသနျပဳလုပ္မႈေၾကာင့္ အေမရိကန္မွ စတီး၀ဲလ္၏ ေျမး ဂၽြန္အီစတာဘရြတ္ (John Easterbrook)၊ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းမွ Flying Tigers ေလယာဥ္မွဴးေဟာင္း David Lee “Tex” Hill ႏွင့္ Peter Wright တို႕ႏွင့္သာမက ဂ်ပန္စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ားႏွင့္လည္း ေတြ႕ဆံုခဲ့သည္။


၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ၌ ဂ်ီးက ဦးေဆာင္၍ တရုတ္ႏွင့္ ဂ်ပန္စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ား ကူမင္းၿမိဳ႕တြင္ ေတြ႕ဆံုခဲ့သည္။ ေတြ႔ဆံုပဲြ၌ တရုတ္စစ္မႈထမ္းတစ္ဦး၏ စစ္အတြင္း အေတြ႕အႀကံဳကိုေျပာျပရာ ဂ်ပန္စစ္မႈထမ္းေဟာင္းတစ္ဦးက ေပြ႔ဖက္ၿပီး ေထာက္ခံခဲ့သည္။ “ေတြ႔ဆံုပဲြဟာ ႏွစ္ဖက္စလံုးအတြက္ အလြန္ပဲ စိတ္ထားရ ခက္ခဲတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း တရုတ္စစ္မႈထမ္းေဟာင္းႀကီးက ဟိုတုန္းက ရန္သူ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္စစ္သားရဲ႕ ပခံုးေပၚမွာ မ်က္ရည္က်တာကို က်ေနာ္္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္” ဟု ဂ်ီးက ေျပာျပသည္။


စတီး၀ဲလမ္းသည္ ယခုအခါ၌ တရုတ္၊ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္စစ္မႈထမ္းေဟာင္းမ်ား လည္ပတ္သည့္ေနရာတစ္ခု ျဖစ္လ်က္ရွိသည္။ “လမ္းရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုစီ၊ ေတာေတာင္ သစ္ပင္ သို႔မဟုတ္ ေခ်ာင္းကေလးတစ္ခု အားလံုးတို႔ဟာ စစ္အတြင္းက ေၾကာက္လန္႕ဖြယ္ ငိုေၾကြးဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေျပာျပေနသလို ရွိေနပါတယ္” ဟု ဂ်ီးက ဆက္လက္ေျပာျပခဲ့သည္။


(စက္တင္ဘာ ၂၂၊ ခ်ိဳင္းနားေဒးလီး)

 
Leave a comment

Posted by on September 30, 2008 in History

 

Cartoon Beruma – Poor Burmese people can only keep their misery as their luxury


Cartoon Beruma – Poor Burmese people can only keep their misery as their luxury

September 29th 2008

 
Leave a comment

Posted by on September 30, 2008 in Cartoon Box

 

Ar Kar – Poem by a student


ေသြး ေခၽြး မ်က္ရည္ ေတာ္လွန္ေရး

အာကာ

၂၀၀၇ ၾသဂုတ္ ၂၇၊ ဗကသ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းျခင္း ႏွစ္ပတ္လည္ အမွတ္တရ ကဗ်ာ

စက္တင္ဘာ ၂၉၊ ၂၀၀၈

အက်ပ္ကိုင္ခံရလြန္းလို႔

ေဇာေခၽြးစီးေၾကာင္း

ဆူပြက္ပြက္ထဲ

ဒီတေစၦခရီးကို

ဘယ္သူမွ ဆက္သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။

လက္ဖ်ံရိုး ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔

အရိုးေခါင္း အလံနက္ကို

မီး တိုက္ …

အဆိပ္ကုန္သည္ သေဘာၤၾကီး

ေလာင္ျမိဳက္ ေပါက္ကြဲေရး

ၾကာပြတ္ဖ်ားမွာ ေသြးစက္တိုင္း

သတိေပးေနရတယ္။

၀တ္ေက်တန္းေက် ရာသီဥတုထဲ

စိန္ပန္းျပာေတြ မရွိ

ခုံျပာတန္း မရွိ

တိုက္ရာပါ ပညာေရးသာ

နင္းမိုင္း ၾကြမိုင္းေတြၾကား

တလမ္းသြား ေျပးဆြဲေနရဲ႔။

ကံေကာ္အို ဟာ

မ်က္ရည္စို ဖ်န္းရုံနဲ႔

မလန္းဆန္းေတာ့တာမို႔

တျခိမ့္ျခိမ့္မိုးၾကီးေအာက္

ေဒါင္း တသင္း ေရာင္းရင္းဖြဲ႔ဖို႔

ေက်ာင္း၀င္းထဲကို ေရာက္ခဲ့ျပီ။

 
Leave a comment

Posted by on September 30, 2008 in Poems

 

Burmese public felt encouraged after U Win Tin released




ဦး၀င္းတင္လြတ္ေျမာက္လာသည့္အတြက္ ျပည္သူလူထုကပါ ၀မ္းသာအားတက္ၾက

ညြန္႔ေထြး

စက္တင္ဘာ ၂၉၊ ၂၀၀၈

သာမန္ျပည္သူလူထုၾကားထဲတြင္ သတင္းစာဆရာၾကီး ဦး၀င္းတင္ လြတ္ေျမာက္လာသည့္အတြက္ စိတ္အား တက္ၾကြေနၾကပုံရသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရသည္။ ေန႔စဥ္ အေထြအေထြ စား၀တ္ေနေရး အၾကပ္အတည္းမ်ားတြင္ ရုန္းကန္ေနရသူ သာမန္ျပည္သူ အမ်ားစုမွာ ႏိုင္ငံေရးသတင္းမ်ားကို စိတ္၀င္စားျခင္း မရွိၾကသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ယခု ဦး၀င္းတင္ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာသည္ကို ၾကားရသည္ႏွင့္ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ၾကရသည္ဟု ဆိုပါသည္။


“က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ ဆရာၾကီးကိုလည္း မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေဖ ေထာင္ကလြတ္လာသလိုမ်ဳိး ခံစားရတယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္လည္း အားတက္မိတယ္ …” ဟု ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားတဦးက ေျပာျပသည္။


အင္းစိန္လမ္းဆုံတြင္ ကုန္စိမ္း ေစ်းေရာင္းသူ အမ်ဳိးသမီးတဦးကမူ အျခားေစ်းသည္မ်ားႏွင့္အတူ စုေ၀းျပီး ဆရာၾကီးလြတ္သည့္ေန႔က ေရာက္ရွိေနသည့္ ေနအိမ္ေရွ႔သို႔ သြားေမွ်ာ္ၾကည့္ခဲ့ၾကသည္ဟု ေျပာျပခဲ့သည္။

“က်မတို႔ အဲဒီေန႔က သြားၾကည့္ၾကတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ေတာ့ မရခဲ့ဘူးေပါ့. ျပန္လႊတ္လိုက္ျပီ ၾကားေတာ့ ေပ်ာ္တာပဲ။ တျခားႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့သူေတြကို သိပ္လည္း မသိပါဘူး။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားရတာကိုး က်မတို႔မွာက။ ဒါေပမယ့္ ဆရာၾကီးလြတ္တယ္ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ က်မရဲ႔ ေစ်းအတူေရာင္းသူေတြကေတာ့ ေျပာေနၾကတယ္။ ဆရာၾကီးလြတ္လာရင္ တို႔ေတြ အဆင္ေျပလာမွာ … တဲ့။ အဲသလိုမ်ဳိး က်မတို႔က ေပ်ာ္တယ္။ တကယ္ပါရွင္ …” ဟု သူမက ေျပာသည္။


ဆရာၾကီးကို ျပည္သူလူထုၾကီး တရပ္လုံးက စိတ္၀င္စားၾကေၾကာင္း၊ ဆရာၾကီးအိမ္ကို ေန႔စဥ္လာျပီး ႏႈတ္ဆက္ေနၾကသူေတြထဲတြင္ ႏိုင္ငံေရးေလာကမွ လူေတြတင္သာမက အရပ္သူ အရပ္သားေတြ၊ လူငယ္ေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ရဟန္းေတြ၊ အဖိုးၾကီးေတြ အဖြားၾကီးေတြေတာင္ လာေရာက္ၾကသည္ကို ေတြ႔ေနရေၾကာင္း ဦး၀င္းတင္ဆီသို႔ သြားခဲ့သူတိုင္းက တညီတညြတ္တည္း ဆိုၾကသည္။


“ဒါဟာ ဆရာၾကီးကိုခ်စ္ခင္တယ္၊ အားကိုးတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔တေတြ အင္မတန္ကို ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာ ျပတာပါပဲ …” ဟု ျပည္တြင္းစာေရးဆရာတဦးကေျပာပါတယ္။


စာနယ္ဇင္းသမား အမ်ားစုက ဆရာၾကီး ျပည္တြင္း စာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ စာေရးသားခြင့္ရွိ မရွိကို သိခ်င္ေနၾကသည္။


ဆရာၾကီးသာ စာေရးခြင့္ရမည္ဆိုလ်င္ ျပည္သူေတြအတြက္ တကယ္ အက်ိဳးရွိမည္၊ ျမန္မာျပည္တ၀ွမ္းလုံးက ဆရာၾကီး၏ အာေဘာ္မ်ားကို ဖတ္ရႈနာယူခြင့္ရၾကမည္။ လက္ဆင့္ကမ္း ျဖန္႔ေ၀ခြင့္ရၾကမည္ ျဖစ္သည္ဟု လူငယ္ သတင္းေထာက္တဦးက ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုသည္။


ထင္ရွားသည့္ စာေရးဆရာ သတင္းစာဆရာၾကီးတဦးက “ ဒါဟာ ဆရာၾကီး ဆက္လက္ တိုက္ပြဲ၀င္ရမယ့္ အရာေတြထဲက တခုပဲ ..” ဟု မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့သည္။


“ဆရာၾကီးရဲ႔ ေရဒီယို အင္တာဗ်ဴးေတြကို နားေထာင္ျပီး စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြေနတဲ့ ျပည္သူေတြကို စစ္အာဏာပိုင္မ်ားက မ်က္လုံးေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနေတာ့တာပဲ။ ေနရာတိုင္းမွာ သူတို႔ေတြခ်ည္းပဲ။ ျမိဳ႔ေတာ္ခမ္းမေရွ႔က ရဲသားတဦးနဲ႔တဦး ေျပာေနၾကတဲ့ အထဲမွာဆိုရင္ – ေဟ့ေကာင္ … မင္းစိတ္ထဲ မသကၤာရင္ ဆြဲကြာ တဲ့။”

ဟု သတင္းေထာက္တေယာက္က ေျပာျပသည္။


“က်ေနာ္ စိတ္ထဲမွာ တုန္လႈပ္သြားတယ္။ ေၾကာက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးေနာ္။ တရားမဲ့ေနတာ၊ တရားလက္လြတ္ျဖစ္ေနတာကို ေတြးမိလိုက္လို႔။ ဆရာၾကီး ျပန္လြတ္လာေတာ့ လူေတြကို လႈပ္ႏႈိးလိုက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အားလုံးက ႏိုးၾကားသြားၾကတယ္။ ျပတ္သားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ကို တိုင္းျပည္က လိုေနတာပါ …”ဟု ထိုသတင္းေထာက္က သူ႔ခံစားခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္သည္။


ဆရာၾကီး ဦး၀င္းတင္ အင္န္အယ္ဒီပါတီ အႏွစ္ ၂၀ ေန႔ကို သြားေရာက္ခဲ့သည့္အတြက္ ပါတီတြင္း လူငယ္မ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအားလုံးက ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ၾကိဳဆိုခဲ့ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။


တစည ပါတီက သက္ၾကီးရြယ္အိုတဦးကမူ “ ဘာ ၀င္းတင္လဲ။ အလကား တယူသန္သမား …” ဟု တုန္႔ျပန္သည္ကို ၾကားေၾကာင္း မ်က္ျမင္တဦးက သတင္းေပးသည္။


အႏွစ္၂၀ နီးပါး လူထုေရွ႔ေမွာက္က ေပ်ာက္ကြယ္ေနျပီး အခ်ဳပ္အေႏွာင္တြင္း ၾကံ့ၾကံ့ခံေနခဲ့ေသာ ဆရာဦး၀င္းတင္ကို လူထုၾကီးက ေမ့မသြားဘဲ ေထာက္ခံ ၾကိဳဆို ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ ရွိသည္ကေတာ့ အထင္အရွားပင္ ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ခ်က္ေပးၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။


“ဆရာၾကီး ေထာင္ကထြက္ေတာ့ – ေဟ့ ငါေတာ့ အျပင္ထြက္လိုက္အုံးမယ္ေဟ့ ဆိုျပီး လက္ေ၀ွ႔ယမ္းျပီး ႏႈတ္ဆက္ျပီး ထြက္သြားတာဗ်။ က်ေနာ္တို႔တေတြက ေထာင္ထဲမွာ က်န္ရစ္ေနေသးေပမယ့္ တုိုင္းျပည္အတြက္၊ အျပင္က ျပည္သူေတြအတြက္ က်ေနာ္တို႔က ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ ၀မ္းသာတယ္။ အားရွိတယ္။ ဆရာၾကီးကို ေထာင္ထဲက က်ေနာ္တို႔ေတြတင္သာမကပါဘူး ဆရာၾကီး ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ တိရစာၦန္ေတြကေတာင္ သတိရျပီး က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတာပါဗ်ာ …” ဟု ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးက သတင္းစကားပါးလိုက္သည္။

 
Leave a comment

Posted by on September 29, 2008 in Local News Headlines

 

Min Thu Wun


ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စာေပအႏုပညာ (၈)
အမ်ဳိးသားစာဆိုႀကီး မင္းသုဝဏ္
ထိန္လင္း
စက္တင္ဘာ ၂၉၊ ၂၀၀၈

တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဆိုးဝါးတဲ့အေျခအေနတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းရတဲ့အခါ လူေတြရဲ႕ ဝါသနာေတြ၊ ကြၽမ္းက်င္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ခဏေဘးဖယ္ထားၿပီး လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ အရာေတြကို လုပ္ေဆာင္ရတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီအခါ ကိုယ္တတ္ထားတဲ့ ပညာရပ္ေတြက ေပ်ာက္ပ်က္မသြားေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် မလုပ္ႏိုင္တဲ့သေဘာေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့အရာေၾကာင့္ ဆံုးရႈံးတဲ့အရာေတြ ရွိသလို အဲဒီလို ဆံုးရႈံးေအာင္ တမင္ လုပ္တာကိုလည္း ခံရတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စာေပအႏုပညာသမားေတြ ဘယ္လို အရင္းအႏွီး ေပးရတတ္တယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားမိပါတယ္။
၈၈ အေရးေတာ္ပံုကာလရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း တေက်ာ့ျပန္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရဲ႕ေအာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝ ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အခါ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ကိုယ္ပိုင္အရင္းအႏွီးေတြျဖစ္တဲ့ အႏုပညာေတြ၊ ဘဝေတြကို ႏိုင္ငံ့အေရး ပါဝင္လုပ္ေဆာင္မႈအတြက္ ေပးခဲ့ရတဲ့ အႏုပညာသည္ေတြ အမ်ားအျပား ရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ရုပ္ရွင္ အႏုပညာသည္ေတြ၊ ဂီတ အႏုပညာသည္ေတြ၊ စာေပအႏုပညာသည္ေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ စာေပပညာရွင္ေတြက အႏုပညာေလာကမွာ အေရအတြက္အမ်ားဆံုးဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလို႔ပဲေျပာေျပာ၊ ဒီမိုကေရစီေရးလို႔ပဲ ဆိုဆို အဲဒီ လႈပ္ရွားမႈႀကီးထဲမွာ တျခားေသာ အႏုပညာနယ္ပယ္ေတြထက္ မ်ားျပားတဲ့အေရအတြက္နဲ႔ ပါဝင္ခဲ့ၿပီး အဖိႏွိပ္ခံရေတာ့လည္း သူတို႔ပဲ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပါတယ္။
ဥပမာအားျဖင့္ ကိုဇာဂနာရဲ႕ ဖခင္ ဆရာ နန္းညြန္႔ေဆြ၊ ကဗ်ာဆရာ ၾကည္ေအာင္၊ ကဗ်ာဆရာ ကိုေလး (အင္းဝဂုဏ္ရည္) စတဲ့ စာေပနယ္က ပုဂၢဳိလ္ေတြဆိုရင္လည္း ဒီကေန႔အထိ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပခြင့္ ပိတ္ပင္ ခံထားရဆဲပါ။ သတင္းစာဆရာႀကီး ဦးဝင္းတင္ဆိုရင္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝ နီးပါး ၾကာေအာင္ ဖမ္းဆီးၿပီးမွ ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို စစ္အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ အႏွိပ္အစက္ ခံခဲ့ရသူတစ္ဦးကေတာ့ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္ျဖစ္ပါတယ္။
၂ဝဝ၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္က ၁၉ဝ၉ ခုႏွစ္မွာ ေမြးတယ္ဆိုေတာ့ လာမယ့္ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ဆိုရင္ ႏွစ္ ၁ဝဝ ျပည့္ပါၿပီ။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ရာျပည့္ပြဲ က်င္းပခဲ့သလို ဆရာမင္းသုဝဏ္ရဲ႕ ရာျပည့္ပြဲလည္း ျပည္တြင္းမွာ က်င္းပခြင့္ ရမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္ဟာ ေခတ္စမ္းစာေပကို ဦးေဆာင္ခဲ့သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္သလို စာေပပညာရွင္တစ္ဦးအျဖစ္ စစ္ႀကိဳေခတ္ကေန ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ရပ္တည္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ စာေပဗိမာန္ တည္ေထာင္ခဲ့သူေတြထဲမွာလည္း ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။
“ဝါဆိုဝါေခါင္ ေရေတြႀကီးလို႔၊ သေျပသီးမွည့္ ေကာက္စို႔ကြယ္” လို႔အစခ်ီထားတဲ့ ‘သေျပသီးေကာက္’ ကဗ်ာ၊ “ဆြမ္းအုပ္နီနီ အေမရြက္လို႔၊ နက္ျဖန္မနက္ ေက်ာင္းထြက္မယ္” လို႔ အစခ်ီထားတဲ့ ‘ဥပုသ္ေစာင့္’ စတဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ ကေလးကဗ်ာေတြကို လူတိုင္းလိုလို သိေနၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုပဲ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးမရခင္ ၁ဝ ႏွစ္တိတိက ေရးသားခဲ့တဲ့ ‘သေျပညိဳ’ ကဗ်ာကိုလည္း သိၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီလို အရွိန္အဝါရွိတဲ့ စာေပေတြကို ေရးသားခဲ့သလို တျခား မွတ္တမ္းတင္ေလာက္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကိုလည္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ မဆလ ေခတ္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ စာတတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈမွာ အေရးအဖတ္အျမန္သင္ၾကားတဲ့ ဝထကလသ နည္းကို တည္ထြင္ခဲ့သလို၊ မ်က္မျမင္စာ နည္းသစ္ကို ဦးေဆာင္တီထြင္သူ ျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္တမ္းတစ္ခုမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဆရာဟာ ျမန္မာစာေပဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဝတၳဳတိုေတြ၊ ဘာသာျပန္စာေပေတြ ေရးသားခဲ့သလို တကၠသိုလ္ ျမန္မာအဘိဓာန္ ၅ အုပ္တြဲကိုလည္း ျပဳစုခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အိုဆာကာ ႏိုင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္မွာ ၁၉၇၅ ကေန ၁၉၇၉ ခုႏွစ္အထိ ဧည့္ပါေမာကၡအျဖစ္ သြားေရာက္ၿပီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ခ်ိန္မွာေတာင္ ျမန္မာ-ဂ်ပန္ အဘိဓာန္၊ ျမန္မာဖတ္စာ၊ ျမန္မာစကား ေျပာပံုနည္းမ်ဳိးစံု၊ ျမန္မာေက်းလက္ကဗ်ာ အစရွိသျဖင့္ ျပဳစုခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာမင္းသုဝဏ္ဟာ ဘယ္လိုလူမ်ဳိးျဖစ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္စြမ္းရည္က စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ခုမွာ အခုလို ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။
“ဆရာမင္းသုဝဏ္ဟာ ေက်ာင္းသား ေဒါင္းကဗ်ာကို ပထမဆံုး ေရးတဲ့ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္တဲ့အျပင္ မႈိင္းရာျပည့္ကဗ်ာကို ေရးတဲ့ကဗ်ာဆရာအေနနဲ႔လည္း ဒီတစ္ဦးတည္းပဲ ရွိပါတယ္။ ၁၉၆၃ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပြဲႀကီး ပ်က္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ လူေတြအားလံုး လိုက္ဖမ္းေနတာ၊ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး လုိက္ဖမ္းေနတာ။ အဲဒီေနရာမွာ ၆၄ က်ေတာ့ ဆရာႀကီးကြယ္လြန္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ စဖတ္ဖို႔ ဆရာမင္းသုဝဏ္ စီစဥ္ေပးတဲ့ကဗ်ာက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြကိုပဲ တိုင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ အားထားရမွာပါ ဆိုတဲ့ကဗ်ာကို ရြတ္ခိုင္းတာ ဆရာက။ ရြတ္ခိုင္းၿပီးေတာ့ မႈိင္းရာျပည့္ကဗ်ာကို ဆရာမင္းသုဝဏ္က ေရးတာ”
ဒီလို မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိတဲ့ ဆရာႀကီးမင္းသုဝဏ္ဟာ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးမွာ ျပည္သူဘက္က ရပ္တည္ခဲ့သလို စစ္အစိုးရက ၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမွာလည္း အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ အေရြးခံခဲ့ရပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ မေရွးမေႏွာင္းျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အသက္ ၅ဝ ျပည့္ ေမြးေန႔အတြက္ ဆရာႀကီးက ‘ေမြးေန႔ဆုေတာင္း’ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အခုလို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။

ေမြးေန႔ဆုေတာင္း

ျပည္သူေတြေအာင္ပန္း၊ ၿမဲဆင္ျမန္းသည့္
ေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ရဲဇာနည္ကို
ျမန္ျပည္တလႊား၊ ခ်စ္သူမ်ားခဲ့။

တို႔အားတို႔အင္၊ တို႔အရွင္ကို
ၾကည္ရႊင္ေစေသာ၊ မာေစေသာဟု
ေမြးေသာေန႔မွာ၊ တို႔သူငါသည္
ေမတၱာၾကည္လင္ ရႊင္ရႊင္ပို႔။
ေဒါင္းပ်ဳိအိုးေဝ၊ တြန္ေစဖို႔
ျမတ္ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းၾကစို႔။ ။

မၾကာပါဘူး၊ ျမန္မာျပည္မွာ ထုတ္ေဝတဲ့ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ ဆရာႀကီးရဲ႕ စာေတြ ေဖာ္ျပခြင့္ မရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ေဖာ္ျပခြင့္ရျပန္ေတာ့လည္း အကန္႔အသတ္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ သူျမတ္ႏိုးတဲ့ စာေပတာဝန္ကို ေက်ပြန္သလို လုပ္ေဆာင္သင့္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးတာဝန္ေတြကိုလည္း ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အခုလည္း ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္အတိုင္း ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္လို မ်ဳိးခ်စ္စာဆိုေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြက သူတို႔ရဲ႕ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာရပ္ကို အသံုးခ်ခြင့္ မရၾကပါဘူး။ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ အဖမ္းအဆီး ခံထားရပါတယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့အေနအထား မဟုတ္ပါဘူး။ လက္ရွိအေနအထားကို လြတ္လပ္ပါတယ္လို႔ ယူဆေနသူေတြအေနနဲ႔ အဲဒီလို မလြတ္လပ္သူေတြအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အလားအလာက အေကာင္းဘက္ကို ျမန္ျမန္ဦးတည္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ။

ထိန္လင္း (၂၃၊ ၉၊ ၂ဝဝ၈)

၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔ ေနာ္ေဝအေျခစိုက္ ဒီမိုကရက္တစ္ျမန္မာ့အသံ၏ ထုတ္လႊင့္ခ်က္အား ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။

 
Leave a comment

Posted by on September 29, 2008 in Op-Ed

 

ေထာင္ဗူးေပါက္က မေၾကာက္တရား


ေထာင္ဗူးေပါက္က မေၾကာက္တရား
(ဦးဝင္းတင္သို႔)
ေမာင္စြမ္းရည္
စက္တင္ဘာ ၂၈၊ ၂၀၀၈

ေထာင္ဗူးအဝင္ ‘ဘူး’ခံဝင္
ေထာင္ဗူးကထြက္ ‘ဘူး’ခံထြက္
လက္လည္းမေျမွာက္ ဒူးမေထာက္
ေသရမွာကို သူမေၾကာက္
ေခ်ာ့တာ ေျမွာက္တာ သူမေျမာက္
လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔မွ်တျခင္း ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းသို႔ သူလမ္းေဖာက္
ညီညြတ္ေရးကို သူတည္ေဆာက္
‘စု’က လမ္းခင္း၊ ‘ဝင္း’က လမ္းျပ ညီညြတ္ၾက မုခ်ပန္းတိုင္ေရာက္။ ။

ေမာင္စြမ္းရည္
စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂ဝဝ၈

သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ ၾသရသ

(မွတ္ခ်က္ – 2.83 MB မူရင္းပုံရယူလိုပါက ပုံကုိ ႏွိပ္ပါ)

 
Leave a comment

Posted by on September 29, 2008 in Maung Swan Yi, poem